ความลับที่ลุงป้องปิดบัง

“ลุงป้องคะ... เอกสารพวกนี้ มันคืออะไรกันแน่?” เสียงของรินสั่นพร่าขณะวางปึกกระดาษที่ดูเหมือนสัญญาซื้อขายที่ดินลงบนโต๊ะไม้สักเก่าแก่ กลิ่นหอมของน้ำพริกแกงคั่วใบชะพลูที่ลุงป้องเพิ่งตำเสร็จฟุ้งกระจายไปทั่วครัว แต่มันกลับทำให้รินรู้สึกคลื่นไส้มากกว่าเจริญอาหาร ลุงป้องชะงักมือที่กำลังหั่นตะไคร้ ใบหน้ากร้านโลกที่เคยเปื้อนยิ้มอบอุ่นดูหม่นหมองลงทันตา เขาไม่ยอมสบตาเธอ เอาแต่จ้องมองท่อนตะไคร้ในมือราวกับมันจะช่วยหาคำตอบให้เขาได้ “ริน... มันไม่ใช่เรื่องที่หลานต้องเอามาใส่ใจตอนนี้หรอกนะ ไปเตรียมตัวตั้งร้านเถอะ ลูกค้าเริ่มโทรมาจองโต๊ะแล้ว” น้ำเสียงของชายวัยกลางคนราบเรียบจนน่ากลัว มันไม่ใช่ความเย็นชา แต่มันคือความพยายามที่จะปิดบังความผิดบาปบางอย่างไว้ภายใต้หน้ากากของความใจดี “ไม่ใช่เรื่องที่หนูต้องใส่ใจเหรอคะ? ที่ดินผืนนี้ บ้านหลังนี้ สวนสมุนไพรของคุณยาย... คือสมบัติชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ แล้วนี่มันอะไรคะ? ตราประทับของบริษัทอสังหาฯ เจ้าใหญ่ในกรุงเทพฯ ลุงกำลังจะขายบ้านให้เขาทำรีสอร์ตงั้นเหรอ!” รินเค้นเสียงถาม มือที่กำขอบโต๊ะแน่นจนขึ้นข้อขาว หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความโกรธปนหวาดหวั่น ลุงป้องวางมีดลงเสียงดัง ‘กึก’ ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยสดใสกลับว่างเปล่า “ถ้าลุงไม่ทำ... แล้วเราจะเอาเงินที่ไหนมาหมุนเวียน รินคิดว่ากำไรจากการขายอาหารจานละไม่กี่สิบบาทมันเพียงพอที่จะจ่ายภาษีที่ดินมหาศาลนี่เหรอ? หลานเพิ่งกลับมาจากเมืองกรุง หลานยังไม่รู้อะไรอีกเยอะ” “ความจริงที่ว่าลุงแอบติดต่อกับพวกเขามานานแค่ไหนแล้วต่างหากที่หนูไม่รู้!” รินสวนกลับ น้ำตาคลอเบ้า “ทำไมไม่บอกหนู ลุงเป็นคนสอนหนูเองไม่ใช่เหรอว่า ‘ครัวคือหัวใจของบ้าน’ แต่ลุงกลับกำลังจะขุดหัวใจของบ้านเราไปขาย!” บรรยากาศในครัวเงียบงันจนได้ยินเสียงน้ำเดือดปุดๆ ในหม้อ ลุงป้องนิ่งไปนาน ก่อนจะเดินไปหยิบโหลแก้วใบหนึ่งที่วางอยู่บนหิ้งสูง ซึ่งรินไม่เคยเห็นมาก่อน ในนั้นมีจดหมายฉบับหนึ่งที่เก่าจนกระดาษเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล “นี่คือสิ่งที่ยายของหลานทิ้งไว้ให้ลุงก่อนเสีย” เขาขยับแว่นสายตา “ยายบอกลุงว่า ‘ถ้าวันหนึ่งบ้านนี้กลายเป็นภาระมากกว่าความสุข ให้เลือกทางที่ทำให้คนข้างหลังอยู่รอด แม้จะต้องเสียสละที่ดินผืนนี้ไปก็ตาม’... ริน ลุงไม่ได้ขายเพราะอยากได้เงิน แต่ลุงขายเพราะไม่อยากเห็นหลานต้องจมกองหนี้จนเสียผู้เสียคนแบบที่พ่อของหลานเคยเป็น” รินนิ่งอึ้ง คำพูดของลุงป้องเหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดลงมากลางอก เธอจำได้ดีถึงความทรงจำอันเลวร้ายของพ่อ ความล้มเหลวที่บีบคั้นให้ครอบครัวแตกแยก แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะยอมให้ที่ดินผืนนี้หายไป “หนูไม่เชื่อ!” รินคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาเปิดอ่าน ลายมือตวัดของยายที่คุ้นเคยปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษ แต่มันไม่ใช่จดหมายอำลาธรรมดา มันกลับเป็นแผนที่ที่ซ่อนเลขบัญชีลับและชื่อของบุคคลคนหนึ่งที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน ชื่อที่ทำให้มือของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ทันใดนั้น เสียงรถยนต์ราคาแพงคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าประตูรั้ว เสียงปิดประตูดังสนั่นหวั่นไหวตามด้วยฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในร้านโดยไม่ได้รับเชิญ ลุงป้องหน้าถอดสีทันที เขาหันไปมองทางประตูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว “พวกเขามาเร็วกว่าที่คิด... ริน ขึ้นไปข้างบนเดี๋ยวนี้!” “ไม่! หนูจะดูว่าใครมันกล้ามาเหยียบจมูกถึงที่นี่” รินก้าวออกไปขวางหน้าประตูครัว สายตาจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน ชายผู้นั้นหยุดยืนตรงหน้าเธอ เขาเป็นชายวัยกลางคนที่มีแววตาดุจเหยี่ยว รอยยิ้มของเขาดูเป็นมิตรแต่แฝงไว้ด้วยความอาฆาต เขาค่อยๆ ถอดแว่นกันแดดออกก่อนจะมองไปรอบๆ ร้านด้วยสายตาดูแคลน “ร้านเล็กๆ นึกว่าจะใหญ่โตกว่านี้เสียอีก... ลุงป้องครับ ผมเอาเงินก้อนสุดท้ายมาให้ตามสัญญา ถ้าไม่มีปัญหาอะไร วันนี้เรามาเซ็นชื่อโอนโฉนดกันเลยดีกว่านะครับ” รินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า เมื่อเธอเงยหน้ามองชายแปลกหน้าคนนั้นชัดๆ หัวใจเธอก็แทบหยุดเต้น เพราะเขาคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนคนเดียวกับที่ปรากฏชื่ออยู่ใน ‘พินัยกรรมลับ’ ฉบับที่ยายเคยซ่อนเอาไว้ และเขายังเป็นบุคคลที่ลุงป้องเคยบอกเธอว่า ‘ตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน’ “คุณ... คุณคือคนที่โกงที่ดินแปลงนี้ไปจากยายหนูเมื่อสิบปีก่อนไม่ใช่เหรอ?” รินถามเสียงแหบพร่า ในขณะที่ชายคนนั้นหัวเราะหึๆ ในลำคอแล้วขยับเข้าใกล้เธออีกก้าว “จำได้แม่นดีนี่... แต่เสียใจด้วยนะแม่หนู เพราะคราวนี้ ฉันไม่ได้มาเอาแค่ที่ดิน... แต่ฉันจะเอาทุกอย่างที่อยู่ในบ้านหลังนี้ รวมถึงสูตรลับที่ยายเธอหวงนักหวงหนาด้วย” ครัวคุณยายขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางของรินและร่วมลุ้นไปกับความลับของบ้านสวนแห่งนี้ด้วยกันนะคะ