ความใกล้ชิดที่อันตราย

“ถ้าคุณยังเอาหน้าเข้ามาใกล้กว่านี้อีกเซนติเมตรเดียว ฉันจะถือว่าคุณกำลังคุกคามทางเพศนะคะ คุณประธานนักเรียน” เสียงของมินต์ไม่ได้ดุดันเหมือนทุกครั้ง แต่มันสั่นพร่าและแหบโหยจนคนฟังอย่าง ‘คิน’ ถึงกับชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนของเขายังคงเป่ารดอยู่บริเวณข้างแก้มเนียนใส ในพื้นที่แคบๆ ของห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาที่ไฟเพดานกะพริบติดๆ ดับๆ ตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ เจือกลิ่นฝุ่นจางๆ ของเขามันเริ่มทำให้สติสัมปชัญญะของเธอแตกกระเจิง คินไม่ได้ถอยออกไปอย่างที่ควรจะเป็น เขากลับวางมือข้างหนึ่งลงบนชั้นวางของเหล็ก กั้นร่างเล็กของเธอไว้ในวงแขนอย่างจงใจ แววตาคมกริบที่เคยเรียบเฉยเหมือนน้ำแข็งกำลังวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด “คุกคามเหรอ?” คินทวนคำ น้ำเสียงของเขาต่ำพร่าจนน่าขนลุก “ปากดีแบบนี้มาตลอดไม่ใช่หรือไงมินต์ แต่ทำไมตอนนี้ถึงตัวสั่นล่ะ หืม?” “ฉันไม่ได้สั่นเพราะกลัว... ฉันแค่รำคาญ” มินต์เถียงกลับทั้งที่หัวใจแทบจะกระดอนออกมานอกอก เธอพยายามรักษาระยะห่าง แต่พื้นที่รอบตัวกลับถูกปิดตายด้วยแผ่นอกแกร่งของชายหนุ่มที่ดูจะตั้งใจกลั่นแกล้งเธอโดยเฉพาะ คินก้มลงมองใบหน้าหวานที่พยายามเชิดขึ้นเพื่อปกปิดความประหม่า นิ้วเรียวยาวของเขาเลื่อนขึ้นมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ไม่ได้ล่วงเกินแต่มันกลับสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ มินต์นิ่งงัน ลืมสิ้นซึ่งคำด่าทอที่เตรียมไว้ในใจ ความเงียบงันในห้องนี้มันช่างอึดอัดและอันตรายกว่าการตะโกนใส่กันร้อยเท่า “เลิกโกหกตัวเองสักทีได้ไหม” คินกระซิบใกล้ใบหู “เราเถียงกันมาเป็นปี กัดกันเหมือนหมากับแมวทุกวัน... แต่มันไม่เคยมีครั้งไหนที่ฉันรู้สึกอยากจะจูบคุณให้เงียบลงเหมือนครั้งนี้เลย” คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างเรียบง่ายทว่าหนักแน่นราวกับค้อนทุบลงบนความรู้สึกของมินต์ เธอกลั้นหายใจ ดวงตากลมโตสั่นระริกยามสบเข้ากับดวงตาสีเข้มของคนตรงหน้า ความโกรธเคืองที่เคยเป็นกำแพงกั้นกลางถูกทลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงความปรารถนาที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง มินต์เม้มปากแน่น ความทะนงตนที่มีอยู่อย่างเต็มเปี่ยมกำลังถูกสั่นคลอนด้วยความรู้สึกที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด “คุณมันบ้าไปแล้วคิน... คุณก็แค่... อยากเอาชนะ” “ใช่ ผมอยากเอาชนะ” คินขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “แต่ไม่ใช่ชัยชนะเหนือคุณ... ผมแค่อยากชนะความรู้สึกที่มันพังกำแพงในใจผมทุกครั้งที่คุณส่งสายตาแบบนี้มาให้” มินต์รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมด เธอไม่ได้ต้องการให้เขาหยุด แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็หวาดกลัวต่อความรู้สึกที่กำลังถลำลึกนี้ หากนี่คือเกม เธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังเป็นฝ่ายแพ้อย่างราบคาบ ไม่ใช่เพราะความอ่อนแอของเธอ แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดระหว่างคนสองคนที่แม้แต่เหตุผลก็ไม่อาจต้านทานได้ มือเล็กของมินต์เผลอวางลงบนอกเสื้อเชิ้ตของเขาโดยไม่รู้ตัว สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะพอๆ กันกับเธอ ความนิ่งเงียบที่แสนเย็นชาของเขาหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงชายหนุ่มที่กำลังหิวโหยความอบอุ่นไม่ต่างจากเธอ “คิน... ถ้าเราข้ามเส้นนี้ไป เราจะไม่มีวันกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกเลยนะ” มินต์เอ่ยเตือน ทั้งที่ในใจกลับเรียกร้องให้เขาทลายเส้นกั้นนั้นลงเสียที คินยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากและเปี่ยมไปด้วยความหมายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก “ผมไม่เคยคิดจะกลับไปอยู่ที่เดิมตั้งแต่แรกแล้ว... มินต์” เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน มินต์หลับตาลงอัตโนมัติ ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียว ความตึงเครียดที่สะสมมานานนับปีดูเหมือนจะระเบิดออกมาในวินาทีนี้ ทว่า... เสียงเคาะประตูดังรัวมาจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงของประธานนักเรียนรุ่นพี่ที่ตะโกนเข้ามาอย่างเร่งรีบ “คิน! นายอยู่ข้างในใช่ไหม? เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่ห้องประชุม! คณะกรรมการตรวจสอบงบประมาณของโรงเรียนบุกมาโดยไม่แจ้งล่วงหน้า พวกเขาเจอหลักฐานบางอย่างเกี่ยวกับบัญชีชมรมทำอาหารที่นายเป็นคนดูแล!” คินผละออกจากร่างของมินต์ในทันทีราวกับถูกไฟลวก แววตาที่เคยหวามไหวกลับมาเย็นชาและตื่นตระหนกในเสี้ยววินาที เขาหันไปมองประตูสลับกับใบหน้าของมินต์ที่ยังคงแดงระเรื่อด้วยอารมณ์ค้างคา “มินต์... อย่าเพิ่งไปไหน” เขาพูดเสียงเข้มก่อนจะหันหลังกลับเตรียมจะผลักประตูออกไป “ถ้าฉันรอดจากเรื่องนี้ไปได้ เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง” แต่ก่อนที่มือของเขาจะจับลูกบิดประตู เสียงหวานของมินต์ก็ดังขึ้นจากด้านหลังด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือกว่าปกติ “คิน... บัญชีชมรมนั้น ฉันเป็นคนเซ็นชื่อเบิกงวดล่าสุดเอง ถ้าพวกเขาจะตรวจสอบ... คนที่จะโดนหนักที่สุดไม่ใช่คุณ แต่เป็นฉัน” คินชะงักมือค้างอยู่กลางอากาศ เขาก้มมองมือตัวเองก่อนจะหันกลับมามองมินต์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางความมืดมิดของห้องเก็บของ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบของความเสน่หา หากแต่เป็นความหนาวเหน็บของหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามาโดยที่พวกเขาไม่มีทางหนี ไอศกรีมมินต์ช็อกหวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกคนจะลุ้นไปกับความรักที่กำลังก่อตัวพร้อมกับอุปสรรคครั้งใหญ่นี้จนวางไม่ลงนะคะ!