คำสัญญาในความมืด

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาชื่ออาจารย์ใหญ่มาขู่จะทำให้ฉันยอมแพ้ล่ะก็ บอกเลยว่าคุณคิดผิดถนัด คิน" ฉันเค้นเสียงลอดไรฟัน พลางคว้าเอกสารในมือเขามาถือไว้แน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอก แต่นัยน์ตาต้องบังคับให้แข็งกร้าวที่สุดเท่าที่จะทำได้ ท่ามกลางห้องเก็บอุปกรณ์หลังเวทีที่เงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจสั่นพร่าของตัวเอง คินไม่ได้ตอบในทันที เขายังคงยืนนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนหน้ากากที่สวมทับไว้จนแยกไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาหาฉันทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้ฉันต้องถอยกรูดจนหลังพิงเข้ากับชั้นวางของเสียงดัง *ปึก* "เธอน่ะ... ไม่เคยเข้าใจอะไรเลยสินะ มินต์" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและทุ้มต่ำ มันไม่ใช่คำดูถูก แต่มันเหมือนความเหนื่อยหน่ายที่ซ่อนความห่วงใยไว้อย่างมิดชิด "ถ้าเอกสารนั่นหลุดไปถึงมืออาจารย์ใหญ่ สิ่งที่เธอทำมาทั้งหมดในงานโรงเรียนครั้งนี้... มันจะกลายเป็นเศษกระดาษที่ไม่มีค่าอะไรเลย" "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ! นี่มันเรื่องของฉัน ชีวิตของฉัน!" ฉันโต้กลับ ปากไวเท่าความคิด มือที่กำเอกสารเริ่มชื้นเหงื่อ "เพราะตอนนี้เราสองคนอยู่บนเรือลำเดียวกัน!" คินตวาดกลับเบาๆ แต่ทรงพลัง เขาโน้มตัวลงมา กักขังฉันไว้ระหว่างแขนทั้งสองข้างที่ยันกับชั้นวางของ สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน "และถ้าเรือลำนี้จม ทั้งฉันและเธอ... ก็จะไม่มีวันได้ผุดได้เกิดในโรงเรียนนี้อีก" ก่อนที่ฉันจะทันได้เถียงกลับ ไฟทั้งห้องก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงระเบิดดัง *เปรี้ยง* จากหม้อแปลงไฟฟ้าด้านนอก ความมืดมิดสนิทเข้ามาแทนที่ในเสี้ยววินาที ตามด้วยเสียงร้องด้วยความตกใจของผู้คนที่วิ่งวุ่นอยู่ข้างนอกงานโรงเรียน "อยู่นิ่งๆ" เสียงของคินดังอยู่ใกล้หูฉันมากจนลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินลงบนผิวแก้ม "เกิดอะไรขึ้น..." ฉันถาม เสียงสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ "ดูเหมือนจะมีคนจงใจสับคัตเอาต์เพื่อขัดขวางงานโชว์เคส" เขาตอบพลางขยับตัวออกห่างเล็กน้อย แต่ฉันสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดผ่านอ้อมแขนที่เขายังคงกั้นไว้ "มินต์... ฟังนะ ในห้องนี้มีอุปกรณ์ที่อันตรายกว่าที่เธอคิด ถ้าเราขยับมั่วซั่ว เราอาจจะตกลงไปในช่องซ่อมบำรุงข้างล่างนั่นได้" ความมืดทำให้ประสาทสัมผัสอื่นของฉันตื่นตัว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขาที่ผสมกับกลิ่นกระดาษและฝุ่นในห้องเก็บของทำเอาฉันใจสั่นจนบอกไม่ถูก นี่เรากำลังติดอยู่ในความมืดด้วยกัน... กับศัตรูหมายเลขหนึ่งของฉันเนี่ยนะ? "คุณปล่อยฉันก่อนได้ไหม ฉันจะลองหาทางเปิดไฟ..." ฉันขยับตัว แต่ทว่าพื้นห้องกลับลื่นไถลเพราะน้ำที่รั่วซึมลงมาจากเพดาน "มินต์!" ร่างของฉันเซถลาไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ แต่ก่อนที่จะล้มกระแทกพื้น ฝ่ามือหนาและอบอุ่นก็คว้าเอวฉันไว้ได้ทันที แรงดึงมหาศาลทำให้ฉันถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกแข็งแรงของเขาอย่างจัง กลิ่นเหงื่อจางๆ และความร้อนจากร่างกายของคินทำให้ฉันชะงักงันไปชั่วขณะ มืออีกข้างของเขากระชับต้นแขนฉันไว้แน่นราวกับกลัวว่าฉันจะหลุดหายไปไหน "ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้หยุดนิ่งๆ!" เขาดุ แต่น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความโกรธเจือปน มีเพียงความกังวลที่เขาพยายามซ่อนไว้ "ฉัน... ฉันไม่รู้" ฉันพึมพำ ใบหน้าร้อนผ่าวแม้จะอยู่ในความมืดสนิท มือของฉันวางทาบอยู่บนอกของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้กัน "เธอมันร้ายกาจจนน่าโมโห ชอบทำอะไรบุ่มบ่ามโดยไม่สนว่าผลกระทบมันจะรุนแรงแค่ไหน" คินพูดชิดริมหูฉัน ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่ขึ้นเล็กน้อย "แต่ทำไม... ทำไมฉันถึงไม่เคยใจแข็งกับเธอได้สักที" คำพูดนั้นเหมือนกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่าง ฉันเงยหน้าขึ้น แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าเขา แต่ฉันรู้ว่าเขากำลังมองฉันอยู่ ความเงียบระหว่างเราเริ่มแปรเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นบรรยากาศที่ยากจะอธิบาย "คิน..." "ถ้าเรื่องนี้ผ่านไปได้..." เขาหยุดเว้นจังหวะ เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย "ถ้าเราผ่านงานโรงเรียนนี้ไปได้โดยไม่มีใครต้องถูกไล่ออก... ฉันอยากให้เธอเลิกทำตัวเป็นคู่แข่งกับฉันสักทีได้ไหม มินต์" ฉันนิ่งค้าง ความหยิ่งทระนงที่เคยมีพังทลายลงเหลือเพียงความอ่อนแอที่ซ่อนไว้มาตลอด "ถ้าคุณเลิกวางมาดเป็นประธานนักเรียนที่ไร้หัวใจ... ฉันอาจจะพิจารณาก็ได้" เขาหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูแผ่วเบาและจริงใจที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินจากผู้ชายคนนี้ ทว่า... ในวินาทีที่ความรู้สึกของเราดูเหมือนจะขยับเข้าหากัน ประตูด้านหน้าของห้องเก็บของก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง! แสงไฟจากไฟฉายสาดส่องเข้ามาวูบหนึ่ง กระทบกับร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เงาร่างนั้นสูงโปร่งและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างใจเย็นทำให้เราทั้งคู่ผละออกจากกันแทบไม่ทัน "ทำอะไรกันอยู่เหรอครับ... สองคนนี้" น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจและรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจของ 'รองประธานนักเรียน' ที่ควรจะติดธุระอยู่ต่างจังหวัด ดังก้องขึ้นท่ามกลางความมืด เขาค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับเอกสารในมือที่ฉันจำได้แม่นว่ามันควรจะถูกเก็บไว้อย่างปลอดภัยในลิ้นชักของคิน "ดูเหมือนว่า... สิ่งที่พวกเธอพยายามจะปกปิด จะไม่ได้มีแค่ความลับในเอกสารนี้นะครับ แต่มันยังมี... ความสัมพันธ์ที่น่าสนุกกว่านั้นอีก" ไอศกรีมมินต์ช็อกหวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกคนจะลุ้นจนนั่งไม่ติดเก้าอี้ และเตรียมตัวรับมือกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนหน้าไปพร้อมกับมินต์และคินนะคะ!