กลิ่นโอสถเจือจางในสายหมอก

โลหิตสีดำสนิททะลักออกจากริมฝีปากของไป๋จินเฉิน ย้อมผืนดินเบื้องล่างให้กลายเป็นรอยด่างพร้อยอัปลักษณ์ ปลายกระบี่ไร้พ่ายในมือสั่นระริกจนเกิดเสียงแหลมสูงเสียดแท้วิญญาณ แสงจันทร์สีเลือดที่เพิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดสนิทได้บีบอัดไอปราณรอบกายเขาให้แตกซ่าน จุดชีพจรทั่วร่างระเบิดออกทีละจุดราวกับประทัดงานศพ ความเจ็บปวดระดับฉีกกระชากวิญญาณนี้ไม่ได้ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขาบิดเบี้ยวแม้แต่น้อย มีเพียงแววตาคู่คมที่ทอประกายเย้ยหยันต่อฟ้าดินยิ่งขึ้น "อัก... เคล็ดวิชาเทวะกลืนดารา... สะท้อนกลับถึงเพียงนี้เชียวหรือ" เสียงแหบพร่าหลุดลอดไรฟันที่ขบเข้าหากันจนห่อหุ้มด้วยหยาดโลหิต ไป๋จินเฉินทรุดกายลงคุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้นหินอัคนี ร่างกายของเขากำลังถูกแผดเผาด้วยไฟธาตุที่ตีกลับจากการฝืนทะลวงขอบเขตขั้นเก้า ทัณฑ์สวรรค์รอบกายมิได้มาในรูปสายฟ้าอัสนีบาต หากแต่เป็นหมอกควันสีเทาอมม่วงที่ลอยวนเวียนกัดกินอวัยวะภายในอย่างเชื่องช้าและโหดร้าย นี่คือพิษสวรรค์ "สลายวิญญาณไร้ลักษณ์" — บททดสอบสุดท้ายของผู้ที่คิดอาจหาญท้าทายกฎเกณฑ์แห่งวัฏสงสาร ทว่า ในความมืดมิดอันเวิ้งว้างและไร้ซึ่งทางรอดนั้น กลางสายหมอกหนาทึบกลับปรากฏกลิ่นหอมประหลาด... กลิ่นอายของสมุนไพรโบราณที่มิควรมีอยู่บนโลกมนุษย์ ลอยละล่องเข้ามาแตะปลายนาสิก กลิ่นนั้นเจือจางแต่ทว่ากลับทรงพลังราวกับสามารถชุบชีวิตคนตายได้ในคราเดียว ซวบ! เสียงฝีเท้าแผ่วเบาราวกับปุยนุ่นเหยียบบนใบไม้แห้ง ดังแทรกผ่านเสียงคำรามของสายลมวิปโยค ไป๋จินเฉินฝืนตวัดปลายกระบี่ชี้ไปยังทิศทางเบื้องหน้า แม้เรี่ยวแรงจะเหือดแห้งจนแทบไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยว ปราณกระบี่สีครามที่หลงเหลือพุ่งทะยานออกไปเป็นเส้นสายบางเบา ทว่ากลับถูกนิ้วเรียวดุจหยกขาวคู่หนึ่งคีบเอาไว้ได้อย่างง่ายดายอย่างไร้รอยต่อ! ติ๊ง... เสียงโลหะกระทบกันเบาหวิว ปราณกระบี่อันเกรียงไกรสลายกลายเป็นเพียงไอหมอกในพริบตา ไป๋จินเฉินเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ยอดฝีมือระดับเขาในยามนี้ ต่อให้บาดเจ็บสาหัสก็มิใช่ใครจะรับมือได้ด้วยสองนิ้วเปล่า "วิถีกระบี่ไร้พ่าย... ช่างน่าขันสิ้นดี ยอดฝีมือแห่งยุคผู้เย่อหยิ่ง ถึงกับต้องมาคุกเข่ารอความตายอยู่กลางป่าเขาลำไพรเช่นนี้เชียวหรือ" น้ำเสียงหวานใสเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งในเหมันตฤดูเอื้อนเอ่ยขึ้น ร่างระหงในอาภรณ์สีม่วงเข้มปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้า แสงจันทร์สีดำที่สาดส่องลงมาขับเน้นให้เรือนร่างของนางดูราวกับภูตผีปีศาจจากแดนสนธยา ทว่าใบหน้านั้นกลับงดงามล่มเมืองจนแทบหยุดหายใจ ดวงตาสีอำพันคู่นั้นกวาดมองร่างที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดของไป๋จินเฉินด้วยแววตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความเวทนาและไร้ซึ่งความยำเกรง ไป๋จินเฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอำพันคู่นั้น "เจ้าเป็นใคร... หรือเป็นทูตมรณะที่มารับวิญญาณของข้า" มู่หว่านเอ๋อร์แย้มยิ้ม รอยยิ้มนั้นงดงามดั่งบุปผาแรกแย้มในหุบเขาพิษ ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความหนתเหน็บที่ทำให้กระดูกสันหลังเยือกเย็น นางก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของชายหนุ่มทีละก้าว กลิ่นหอมประหลาดจากตัวนางยิ่งเด่นชัดขึ้นจนกลบกลิ่นคาวเลือดไปจนสิ้น "ข้ามิใช่ทูตมรณะ... แต่ข้าคือผู้ที่จะช่วยชีวิตท่าน" นางกล่าวพร้อมกับย่อกายลง นั่งยองๆ เบื้องหน้าเขา ปลายเลื้อบเรียวยาวดุจเทียนไขแตะลงที่ชีพจรบริเวณหัวใจของไป๋จินเฉินเบาๆ "น่าเสียดาย... เส้นชีพจรปราณทั่วร่างถูกพิษสวรรค์กัดกินจนแทบไม่เหลือชิ้นดี หากปล่อยไว้ไม่เกินหนึ่งเค่อ (สิบห้านาที) หัวใจของเซียนกระบี่ผู้ยิ่งใหญ่คงระเบิดเป็นจุล กลายเป็นปุ๋ยบำรุงผืนดินแห่งนี้อย่างไร้ค่า" ไป๋จินเฉินขบกรามแน่น ความเจ็บปวดจากการถูกแตะต้องชีพจรทำให้เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง ทว่าเขายังคงรักษาความองอาจไว้ได้ "คนในยุทธภพต่างรู้ดีว่า 'เซียนโอสถ' อย่างเจ้าไม่เคยยื่นมือช่วยเหลือผู้ใดโดยไม่มีสิ่งแลกเปลี่ยน... ว่ามาเงื่อนไขของเจ้าคืออะไร" มู่หว่านเอ๋อร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะดั่งระฆังแก้วกังวานท่ามกลางบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัว นางโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วหูของเขา "ฉลาดสมคำร่ำลือ... เงื่อนไขของข้าเรียบง่ายยิ่งนัก" นางกระซิบแผ่วเบา ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวน้ำหนักร้อยชั่ง "ข้าต้องการให้ท่านใช้กระบี่เล่มนี้... ไปสังหารคนผู้หนึ่งให้ข้า" ไป๋จินเฉินหรี่ตาลงทันที "ผู้ใด" "ประมุขพรรคกระบี่โลหิต... หลี่เทียนเฉิง" นามนั้นถูกเอ่ยออกมาพร้อมกับประกายแสงอำพันในดวงตาที่ลุกโชนด้วยเพลิงแค้นอันดุร้าย "คนผู้นั้นเคยทำลายสำนักแพทย์สวรรค์ของข้าสังหารพี่น้องร่วมสำนักนับร้อยชีวิตอย่างเลือดเย็น ท่านจอมยุทธ์ไป๋... ท่านซึ่งประกาศตัวว่าเป็นผู้ผดุงความยุติธรรมในวิถีกระบี่ คงไม่ปฏิเสธที่จะทวงคืนความยุติธรรมให้คนบริสุทธิ์กระมัง?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงสายลมวิปโยคที่พัดโหมกระหน่ำอยู่รอบด้าน ไป๋จินเฉินนิ่งงัน หลี่เทียนเฉิงคือตาเฒ่าโฉดชั่วผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของยุทธภพในปัจจุบัน การสังหารมันหมายถึงการเป็นศัตรูกับสำนักใหญ่ทั่วหล้า ทว่าในยามนี้ เขามีทางเลือกอื่นที่ไหนกัน? "หากข้ารอดไปได้... หัวของหลี่เทียนเฉิงจะเป็นเครื่องเซ่นไหว้แรกบนคมกระบี่ของข้า" ไป๋จินเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่มั่นคงดุจภูผา มู่หว่านเอ๋อร์แย้มยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความพึงพอใจ ทว่าลึกลงไปในแววตานั้นกลับซ่อนเร้นประกายบางอย่างที่แม้แต่ไป๋จินเฉินก็ไม่อาจคาดเดาได้ นางสะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง เม็ดยาโอสถสีทองเข้มเม็ดหนึ่งปรากฏขึ้นบนฝ่ามือเรียว กลิ่นอายปราณสวรรค์ที่พวยพุ่งออกมาจากเม็ดยานั้นทำให้ท้องฟ้าเหนือศีรษะถึงกับคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด "นี่คือ 'โอสถโลหิตมังกรนพเก้า' กลืนมันลงไปซะ แล้วข้าจะถ่ายทอดพลังปราณพิษเพื่อช่วยท่านกดขี่พิษสวรรค์" นางกล่าวจบก็ยัดเม็ดยาเข้าปากของชายหนุ่มทันทีโดยไม่รอให้เขาอนุญาต ความอุ่นร้อนแผ่ซ่านจากลำคอลงสู่ตับไตไส้พุง ร่างกายของไป๋จินเฉินกระตุกวูบ ไอปราณสีทองและสีม่วงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าตัดผ่านม่านเมฆสีดำสนิทราวกับเสาอัคคีค้ำจุนสวรรค์ ทว่า ทันทีที่พลังทั้งสองสายเริ่มหลอมรวมเข้าด้วยกันในตันtian (จุดตันเถียน) ของเขา มู่หว่านเอ๋อร์กลับถอยหลังออกไปสามก้าว รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง นางยกมือขึ้นประสานอินทร์ลับบางอย่างรอบตัวไป๋จินเฉินอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ! ไป๋จินเฉินเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อพบว่า พลังปราณที่นางถ่ายทอดให้เขามิได้มีไว้เพื่อรักษา หากแต่มันกำลัง... ผูกพันธะจิตวิญญาณของเขากับนางเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ! "เจ้า... ทำบ้าอะไร!" เขาคำรามลั่น พยายามจะยกกระบี่ขึ้นต้านทาน ทว่าร่างกายกลับถูกตรึงไว้ด้วยอักขระสีม่วงที่ปรากฏขึ้นบนพื้นดิน มู่หว่านเอ๋อร์มองดูชายหนุ่มที่ดิ้นรนอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบดุจผืนน้ำที่ไร้คลื่นลม "ข้าบอกแล้วว่าเงื่อนไขมีเพียงข้อเดียว... แต่ข้าไม่ได้บอกว่าเงื่อนไขนั้น มีไว้เพื่อให้ท่านเลือกได้" นางย่อตัวลงกระซิบข้างหูเขาแผ่วเบา ขณะที่อักขระเวثตัวสุดท้ายเปล่งแสงวาบ "ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของท่าน... อยู่ในกำมือของข้าแล้ว เซียนกระบี่ไร้พ่าย" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่ห้วงนภาอันไร้ขอบเขตไปกับตัวละครทุกตัวด้วยกันนะครับ — เพลิงโอสถสวรรค์