จุดสิ้นสุดของคนเคยรัก

"ใบหย่าใบรินเซ็นต์ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ... คุณคีรินทร์จะกรุณาจรดปากกาลงไปให้มันสิ้นเรื่องสิ้นราวเสียที หรือต้องให้รินกราบเท้าขอร้องล่ะคะ ถึงจะได้อิสระคืนมาสักที" กระดาษสีขาวสะอาดตาถูกผลักข้ามโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีมาหยุดอยู่ตรงหน้า รินรดากล่าวถ้อยคำเหล่านั้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่าใจหาย ทว่าแววตาที่ทอดมองไปยังอดีตสามีกลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าเกินกว่าจะเยียวยา เปลือกตาบางไหวระริกยามกวาดสายตามองใบหน้าหล่อเหลาที่เธอเคยหลงรักจนหมดหัวใจ แต่บัดนี้มันกลับเหลือเพียงความว่างเปล่าและรอยร้าวรานที่ไม่มีวันประสาน คีรินทร์ชะงักมือที่กำลังถือปากกาหมึกซึมราคาแพง ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวตวัดเงยขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหนาอย่างเยือกเย็นตามนิสัยเดิมที่มักจะใช้ความถือดีเข้ากลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "ง่ายนักนะรินรดา... คิดจะเข้ามาในชีวิตฉันตามใจชอบ แล้วก็คิดจะเดินออกไปอย่างไร้ร่องรอยอย่างนั้นหรือ เธอเห็นการแต่งงานของเราเป็นแค่สนามเด็กเล่นหรือไง" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟัน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวอย่างคุกคาม กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "สนามเด็กเล่นเหรอคะ?" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้รื้นขึ้นมาคลอหน่วย แต่มันไม่มีวันไหลย้อนกลับมาให้เขาได้เห็นความอ่อนแออีกเด็ดขาด "คนที่ทำให้มันเป็นแค่เรื่องเล่นๆ ตั้งแต่วันแรก... คือคุณต่างหากล่ะค่ะคีรินทร์ สี่ปีที่ผ่านมา รินทร์ทำตัวเหมือนคนไร้หัวใจ เหยียบย่ำความรู้สึกของรินซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งวันที่รินหมดรัก... วันนี้คุณเพิ่งจะมานึกเสียดายมันหรือคะ สายไปแล้วค่ะ!" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของคีรินทร์อย่างจัง เขายาceed กรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านผสมปนเปไปกับความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูก มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้ผิวเนื้อเนียนขึ้นรอยแดงช้ำ "ปล่อยนะคะ! รินเจ็บ!" รินรดาขมวดคิ้วนิหน้าด้วยความเจ็บปวด พยายามบิดข้อมือหนีแต่ก็ไม่เป็นผล แรงผู้ชายหรือจะสู้แรงผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ผ่านการร้องไห้อย่างหนักมาทั้งคืนได้ "เจ็บแค่นี้ยังน้อยไปกับสิ่งที่เธอทำ... เธอพรากสิทธิ์ในการเป็นพ่อไปจากฉันตั้งกี่ปี ซ่อนลูกไว้โดยที่ฉันไม่เคยรู้เรื่องเลยสักนิด!" คีรินทร์คำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน ความใกล้ชิดที่เคยเร่าร้อนและหอมหวานในอดีต บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นพันธนาการแห่งความแค้นที่รัดตรึงทั้งคู่เอาไว้ด้วยกันอย่างแน่นหนา รินรดาเงยหน้าสบตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ความลับเรื่องลูกชายตัวน้อยที่เธอพยายามปกป้องด้วยชีวิต กำลังจะถูกกระชากออกมาเปิดเผยในวินาทีนี้หรือ... ไม่ได้เด็ดขาด! น้องรันคือดวงใจของเธอ หากเขาแย่งลูกไป เธอก็คงไม่ต่างอะไรจากคนตายทั้งเป็น "ลูกไม่ใช่เครื่องมือแก้แค้นของคุณค่ะ! และเด็กคนนั้น... ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับผู้ชายใจร้ายอย่างคุณทั้งสิ้น!" เธอกัดฟันกรอด เอ่ยปฏิเสธเสียงแข็งเพื่อปกป้องสายเลือดเพียงคนเดียว "ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องงั้นเหรอ?" คีรินทร์แค่นยิ้มเหี้ยมเกรียม มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนที่เคยเป็นของเขา ลูบไล้แผ่วเบาทว่าแฝงไปด้วยความคุกคาม นิ้วเรียวยาวเกลี่ยไล่ลงมาที่ริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริก "ถ้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องจริง ทำไมหัวใจเธอถึงเต้นแรงขนาดนี้ตอนที่อยู่ใกล้ฉันล่ะรินรดา... หรือว่ารสสวาทที่เราเคยร่วมกันสร้าง มันยังตราตรึงอยู่ในร่างกายของเธอจนลืมไม่ลงกันแน่?" คำพูดจาจาบจ้วงและสายตาร้อนแรงที่มองสำรวจเรือนร่างของเธอทำให้นกน้อยในอกบินวนด้วยความตื่นกลัว คีรินทร์ไม่เพียงแต่ใช้คำพูดเชือดเฉือน เขายังจงใจขยับกายเข้ามาเบียดชิดจนแผ่นหลังบางแนบติดไปกับผนังห้องทำงานอย่างไร้ทางหนี มือหนาที่กุมข้อมือเธอไว้เปลี่ยนเป็นรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก "คนทุเรศ..." รินรดาครางแผ่วเบาด้วยความคับแค้นใจ เมื่อริมฝีปากหยักลึกก้มลงมาฉกฉวยความหอมหวานจากเรียวปากเธออย่างไร้ความปรานี สัมผัสที่คุ้นเคยแต่แฝงไปด้วยความดุดันและโกรธเกรี้ยวทำให้สติปัญญาที่พยายามสร้างกำแพงป้องกันตัวพังทลายลงในชั่วพริบตา กลิ่นกายประจำตัวของคีรินทร์—กลิ่นอายความเย้ายวนที่เธอเคยเสพติดและพยายามหนีห่าง—โอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง ลิ้นร้อนชื้นรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่ยิ่งเธอดิ้นรนมากเท่าไหร่ วงแขนแข็งแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นจนแผ่นอกแนบชิดติดกัน ร่างกายที่เคยปฏิเสธกลับพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสคุ้นเคยอย่างน่าละอาย ปลายลิ้นที่เกี่ยวพันกันสร้างความวาบหวามแล่นพล่านไปตามสันหลัง ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจอย่างรวดเร็ว มือหนาเริ่มไม่อยู่สุข มันเลิกชายเสื้อทำงานเนื้อดีของเธอขึ้นสัมผัสผิวเนียนนุ่ม สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือที่ลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าทำให้รินรดากลั้นเสียงครางประท้วงออกมาไม่ไหว ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น ร่างกายร้อนรุ่มขึ้นด้วยไฟพิศวาสที่ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางความเกลียดชัง คีรินทร์ผริมฝีปากออกชั่วครู่เพื่อมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์จูบ ดวงตาคมกريบฉายแววปรารถนาอย่างดิบเถื่อนและชัดเจน "เธอก็ยังเป็นของฉัน... รินรดา" เขากระซิบเสียงพร่าชิดริมใบหู ขบเมิ่งติ่งหูแผ่วเบาจนเธอสะท้านเฮือก "ไม่ว่าจะหนีไปไกลแค่ไหน สุดท้ายเธอก็ต้องกลับมานอนครางใต้ร่างฉันอยู่ดี..." ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะจมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์เสน่หาที่เขากำลังชักนำ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเร่าร้อนนั้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสี่ขวบที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก "คุณแม่ครับ! น้องรันหิวน้ำจังเลย... คุณพ่อขาอยู่ไหนเหรอครับ ทำไมเข้าไปนานจัง?" คีรินทร์ชะงักกึก ร่างสูงแข็งทื่อไปทันทีเมื่อได้ยินสรรพนามที่ไม่คุ้นเคยแต่กลับคุ้นหูอย่างประหลาด รินรดาลืมตาโพรงด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าซีดเผือดลงในพริบตาเดียว แรงผลักมหาศาลถูกส่งมาจากเรียวแรงทั้งหมดที่เธอมี ผลักร่างอดีสามีให้ออกจากตัวอย่างแรงก่อนที่เธอจะรีบวิ่งไปเปิดประตูห้องทำงานออกกว้าง ทว่า... สายตาคมกริบของคีรินทร์ที่ก้าวตามออกมาติดๆ กลับต้องหยุดชะงักลง เมื่อภาพเบื้องสายตาคือเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักน่าชัง ผิวขาวเนียมนัยน์ตากลมโต และโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกันกำลังยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่ตรงหน้า และวินาทีนั้นเอง... ใบผลตรวจ DNA ลับที่รินรดาทำตกไว้บนโซฟา ก็ปลิวมาหยุดอยู่ที่ปลายรองเท้าหนังราคาแพงของคีรินทร์พอดี! (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ)