คำสารภาพที่น่าตกใจ

"คุณกำลังฆ่าคนทางอ้อม... ด้วยสูตรคณิตศาสตร์ที่สวยงามบนกระดาษแผ่นนั้น!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นห้องประชุมใต้ดิน ดร.เมษาไม่ได้เพียงแค่พูด เธอกำลังเขย่าโลกทัศน์ทั้งใบของธันวาให้สั่นคลอน เอกสารกองโตเกี่ยวกับโครงการทดลองพลังงานสะอาดในอดีตกระจัดกระจาย เผยให้เห็นภาพถ่ายขาวดำของห้องทดลองที่พังยับเยิน รอยไหม้เกรียมบนผนัง และตัวเลขที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงฉานราวกับรอยเลือด ธันวานั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน แว่นตากรอบเงินสะท้อนแสงไฟนีออนกะพริบ เขาประสานมือเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือสั่นระริกเล็กน้อย ปมในใจที่เขาพยายามปกปิดมาตลอด—ความจริงที่ว่าทฤษฎีของปู่ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความฝันกลางวัน แต่มันมาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่ายด้วยชีวิตและมลพิษทางพันธุกรรมที่ประเมินค่าไม่ได้ "คุณคิดว่าผมไม่รู้หรือครับ เมษา?" ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบแต่ซ่อนความเจ็บปวดไว้ลึกๆ "ทุกสมการที่ผมเขียน ผมแบกรับความรับผิดชอบของมันไว้ทั้งหมด วิทยาศาสตร์ไม่ได้ผิดพลาด... มนุษย์ต่างหากที่โลภเกินกว่าจะควบคุมมันได้" "อย่ามาพูดจาสวยหรูแบบนักทฤษฎีห้องแอร์นะ ธันวา!" ดร.เมษาเดินเข้าไปประชิดโต๊ะ ดวงตาของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธและเหนื่อยล้า เธอหยิบแฟ้มลับฉบับหนึ่งขึ้นมาโยนลงตรงหน้าเขา "นี่คือรายงานผลกระทบจากอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อนที่คุณพยายามซ่อนไว้ใต้พรม สารไอโซโทปที่คุณอ้างว่าเสถียร มันรั่วไหลลงสู่ชั้นน้ำบาดาล ทำให้เด็กในรัศมีห้ากิโลเมตรต้องเกิดมาพร้อมกับความผิดปกติทางพันธุกรรม คุณจะอธิบายเรื่องนี้ว่าอย่างไร? ด้วยสมการฟิสิกส์ควอนตัมอันงดงามของคุณอย่างนั้นหรือ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทดลองทันที เสียงฮัมของเครื่องมือวัดกัมมันตภาพรังสีดังขึ้นเป็นระยะราวกับเสียงนาฬิกาชีวิตที่กำลังนับถอยหลัง ธันวากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมา ภาพปู่ของเขานั่งไอโขลกอยู่หน้ากระดานชนวนที่เต็มไปด้วยสูตรคำนวณ พร้อมกับคำเตือนสุดท้ายก่อนที่ปู่จะจากไป— *'ระวังความรู้ที่จะทำให้เราเป็นพระเจ้า เพราะมันจะเปลี่ยนเราให้กลายเป็นปีศาจ'* ธันวาค่อยๆ หลับตาลง ปล่อยให้ความจริงโถมเข้าใส่ เขาไม่ได้พยายามแก้ตัวอีกต่อไป เพราะหลักฐานทางชีววิทยาที่เมษานำมาวางตรงหน้ามันเด็ดขาดเกินกว่าที่ตรรกะหรือวาทศิลป์ใดๆ จะลบล้างได้ "ผมขอโทษ..." เสียงของธันวาแผ่วเบาจนแทบกระซิบ แต่มันเต็มไปด้วยความสำนึกผิดที่สะสมมานานหลายปี "ผมคิดว่าถ้าเราควบคุมตัวแปร $\Delta E$ ได้ ทุกอย่างจะปลอดภัย ผมประเมินความซับซ้อนของธรรมชาติประมาทเกินไป วิทยาศาสตร์ที่ปราศจากจริยธรรม ก็ไม่ต่างอะไรกับอาวุธสังหารหมู่ดีๆ นี่เองครับ" เมษานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เธอไม่คาดคิดว่าธันวาจะยอมจำนนด้วยคำสารภาพที่ตรงไปตรงมาเช่นนี้ ความโกรธในแววตาของเธอแปรเปลี่ยนเป็นความเห็นใจอย่างลึกซึ้ง เธอรู้ดีว่าธันวาไม่ใช่คนใจร้าย เขาเป็นเพียงอัจฉริยะผู้หลงใหลในความสมบูรณ์แบบ จนมองข้ามความเปราะบางของมนุษย์ "ถ้าคุณรู้ตัวว่าผิด ทำไมยังดันทุรังจะเปิดเดินเครื่องปฏิกรณ์นั่นอีกในคืนนี้?" เมษาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่ยังคงแฝงความกังวล ธันวาเงยหน้าขึ้น แววตาของเขากลับมามุ่งมั่นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความมุ่งมั่นที่จะพิสูจน์ตัวเองเหมือนเคย มันคือความตั้งใจที่จะแก้ไขความผิดพลาด "เพราะมีเพียงเครื่องปฏิกรณ์นี้เท่านั้น ที่จะสามารถสร้างสนามแม่เหล็กย้อนกลับเพื่อดูดซับสารพิษทั้งหมดกลับขึ้นมาได้... มันคือวิธีเดียวที่จะล้างบาปให้ผม และปกป้องเมืองนี้จากหายนะที่ผมเป็นคนสร้างขึ้น" เมษาสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากของเธอกำลังจะขยับเอ่ยคัดค้านแผนการอันบ้าบิ่นนี้ ทันใดนั้น ไฟนีออนทั่วทั้งห้องทดลองก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดเข้ากลืนกินทุกสิ่ง เหลือเพียงแสงสีแดงฉานจากหน้าจอฉุกเฉินที่กะพริบเตือนรัวเร็ว เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ประตูห้องใต้ดินอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งที่หนักแน่นและเยือกเย็นเกินกว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั่วไป ธันวาและเมษาหันขวับไปมองหน้าประตูกลด้วยความตกใจ เพราะระบบความปลอดภัยระดับสูงสุดของที่นี่ถูกล็อคไว้จากภายใน แต่ทว่า... กลอนประตูเหล็กกล้ากำลังหมุนเปิดออกเองทีละคลิกอย่างช้าๆ ร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากภายใต้แสงไฟฉุกเฉินสีแดง "ไม่ต้องเหนื่อยหรอกครับ ดร.ธันวา... เพราะสิ่งที่คุณกำลังจะแก้ไขในคืนนี้ มันสายเกินไปเสียแล้ว" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคลื่นความถี่แห่งความจริงไปกับผมในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ด้วยความเคารพจากวิทยาศาสตร์รอบตัวครับ