สู่ทะเลลึก

“ความกดอากาศระดับนี้ ถ้าเป็นคนทั่วไปคงถูกบดขยี้จนไม่เหลือแม้แต่โมเลกุลไปนานแล้วครับ ดร. เมษา” เสียงของธันวาดังแทรกผ่านเสียงหึ่งๆ ของระบบปรับแรงดันภายในยานดำน้ำขนาดเล็ก ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อมรอบด้าน มีเพียงแสงสลัวจากแผงหน้าปัดที่ฉาบใบหน้าของเขาให้ดูซีดเซียว เขานั่งกอดอกแน่น นิ้วมือสั่นเล็กน้อยจนต้องซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ ดร. เมษาไม่ตอบในทันที เธอจ้องมองตัวเลขบนมาตรวัดความดันที่พุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ดวงตาของเธอคมกริบราวกับจะแผดเผาหน้าปัดเหล่านั้นให้ทะลุ เธอขยับแว่นสายตาด้วยท่าทีสุขุม ก่อนจะหันมามองธันวาด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “คุณกำลังพยายามจะบอกว่า ทฤษฎีสนามพลังของปู่คุณจะช่วยพยุงโครงสร้างของเรือลำนี้ไว้ได้งั้นหรือคะ... ขอโทษทีครับ ผมเผลอติดนิสัยการพูดแบบเดิมมา” เมษาหยุดคำพูดตัวเองชั่วครู่ มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มจางๆ “วิทยาศาสตร์ไม่ใช่เรื่องของศรัทธา ธันวา มันคือเรื่องของตัวเลขที่พิสูจน์ได้ และขณะนี้ ตัวเลขบอกว่าเรากำลังเอาชีวิตไปเสี่ยงกับทฤษฎีที่ยังไม่มีใครรับรอง” “ผมไม่ได้ต้องการศรัทธา ผมต้องการให้คุณดูนี่” ธันวาเอื้อมมือไปกดปุ่มเปิดจอโฮโลแกรมกลางห้อง แสงสีฟ้าจางๆ เผยให้เห็นโครงสร้างโมเลกุลที่ซับซ้อนของวัสดุหุ้มเรือ “ผมคำนวณการสั่นสะเทือนของโมเลกุลเหล็กกล้าผสมนี้ใหม่ทั้งหมด ถ้าเราปรับความถี่คลื่นสนามแม่เหล็กให้ตรงกับความถี่ธรรมชาติของมัน แรงดันจากน้ำภายนอกจะกลายเป็นพลังงานที่ย้อนกลับมาเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเรือเอง เหมือนการที่มนุษย์เรายืนอยู่บนพื้นโลกโดยไม่จมลงไป เพราะแรงต้านของอะตอมในพื้นดิน” เมษาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอจ้องมองแบบจำลองนั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ความเชื่อมั่นในตรรกะของเธอเริ่มสั่นคลอน “มันเป็นไปไม่ได้ในเชิงชีวภาพ... การเปลี่ยนสภาวะสสารด้วยวิธีนี้จะส่งผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตข้างใน” “นั่นคือเหตุผลที่เราต้องลงไปให้ถึงสถานีวิจัย ‘ก้นบึ้งนรก’ แห่งนั้นไงครับ” ธันวาหันกลับมาสบตาเธอ “ปู่ผมไม่ได้เพ้อฝัน เขากำลังพยายามบอกเราว่า สิ่งมีชีวิตใต้ทะเลลึกไม่ได้ปรับตัวให้เข้ากับแรงดัน แต่พวกมัน ‘สื่อสาร’ กับมัน” ยานดำน้ำกระตุกอย่างรุนแรง เสียงโลหะลั่นดังเอี๊ยดอ๊าดเหมือนเสียงกระดูกของยักษ์ที่ถูกบีบอัด ไฟภายในเรือกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉุกเฉิน ดร. เมษาเสียหลักล้มลงมาทางธันวา มือของเขาคว้าไหล่เธอไว้โดยอัตโนมัติ ความใกล้ชิดในพื้นที่จำกัดทำให้พวกเขารับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจของอีกฝ่ายที่เต้นรัวไม่ต่างกัน “นั่นอะไร...” เมษากระซิบ สายตาจับจ้องไปที่กระจกหนาฝ้าฟางเบื้องหน้า ในความมืดมิดของก้นมหาสมุทรที่ลึกกว่าหกพันเมตร ปรากฏแสงสีฟ้าอ่อนไหวดั่งดวงวิญญาณนับพันดวงเคลื่อนที่ผ่านหน้ายานไป มันไม่ใช่ปลา ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่โลกเคยรู้จัก แต่มันดูเหมือนกลุ่มก้อนของรหัสพันธุกรรมที่เต้นเร่าได้ด้วยตัวเอง “นั่นคือจุดเชื่อมต่อ” ธันวาปล่อยมือจากเมษา เขาขยับตัวไปที่คันบังคับอย่างคล่องแคล่ว “สถานีวิจัยไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อสำรวจทะเล แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขัง... หรือปกป้อง อะไรบางอย่างที่อยู่ลึกลงไปกว่านั้น” ยานดำน้ำร่อนลงจอดบนฐานโลหะที่เป็นสนิมเขรอะ ทันใดนั้น เสียงเคาะโลหะที่ดัง ‘ตึง ตึง ตึง’ อย่างเป็นจังหวะสามครั้งก็ดังขึ้นมาจากฝั่งตรงข้ามของกระจกเงาด้านนอก ทั้งที่ตามข้อมูลจากศูนย์ควบคุม สถานีวิจัยแห่งนี้ควรจะถูกทิ้งร้างมานานกว่าสิบปีแล้ว และที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า คือเงาของคนร่างสูงในชุดประดาน้ำโบราณที่ยืนจ้องมองพวกเขาจากด้านนอก พร้อมกับยกมือขึ้นวางบนกระจก ธันวาหน้าถอดสีเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่บนฝ่ามือของร่างนั้น “นั่น... นั่นมันรอยสักรูปจีออเมทรีเดียวกับในสมุดบันทึกของปู่ผม” เมษาช็อกจนพูดไม่ออก เธอค่อยๆ เคลื่อนตัวไปใกล้กระจก ก่อนจะพบว่าภายใต้หน้ากากดำน้ำที่ขุ่นมัวนั้น ใบหน้าของร่างปริศนากลับมีความคล้ายคลึงกับธันวาอย่างน่าประหลาด ราวกับเขากำลังเผชิญหน้ากับคนจากต่างมิติ หรือไม่ก็... ตัวเขาเองจากอนาคตที่ไม่มีวันมาถึง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขรหัสลับในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ วิทยาศาสตร์รอบตัว