แรงดันมหาศาล

"ถ้านายยังก้าวขาลงไปมากกว่านี้ ร่างกายนายจะถูกบดขยี้จนไม่เหลือแม้แต่โมเลกุลที่จดจำได้นะธันวา" เสียงของดร.เมษาเย็นเยียบ แฝงด้วยกระแสความกังวลที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนักวิทยาศาสตร์ผู้ยึดมั่นในหลักการ เธอชี้ไปยังหน้าจอแสดงผลที่สั่นไหวอยู่บนเรือดำน้ำวิจัยขนาดเล็ก สัญญานชีพจรของธันวาสะท้อนเป็นกราฟที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ตามจังหวะการหมุนของตัวเลขความดันที่พุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ธันวานั่งเกร็งอยู่บนเก้าอี้บังคับ แววตาของเขาสั่นไหว เขาไม่ได้มองที่หน้าจอ แต่เขามองออกไปนอกกระจกหน้าต่างหนาพิเศษที่กำลังส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะราวกับมันกำลังร่ำร้องขอความเมตตาจากมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้งนี้ "ทฤษฎีของปู่ผม... ท่านไม่ได้เพ้อฝัน เมษา" เขาเค้นเสียงตอบ มือที่กุมคันบังคับสั่นเทา "ท่านบอกว่าที่จุด 'รอยแยกมรณะ' นี้ แรงดันมหาศาลไม่ได้มีไว้เพื่อทำลาย แต่มันคือประตู... ประตูสู่พลังงานที่สถิตอยู่ใต้ชั้นเปลือกโลก" "นั่นมันฟิสิกส์พื้นฐานที่เด็กประถมยังรู้!" เมษาตะคอกกลับ จังหวะที่เธอขยับตัวเข้ามาใกล้ธันวา แสงไฟสีแดงฉานจากแผงควบคุมสาดสะท้อนใบหน้าของทั้งคู่ "เมื่อเราลงไปลึกขึ้น ทุกๆ สิบเมตรที่เพิ่มขึ้น แรงดันจะเพิ่มขึ้นหนึ่งบรรยากาศ ยิ่งลึกลงไปในร่องลึกแห่งนี้ ความดันมหาศาลระดับหลายร้อยบรรยากาศจะบีบอัดทุกอย่างจนเสียรูป หากโครงสร้างของยานรับไม่ไหว นายจะกลายเป็นเพียงซากปรักหักพังที่ถูกทับถมอยู่ใต้ก้นทะเลลึก นายกำลังเอาชีวิตไปทิ้งเพื่อพิสูจน์สมมติฐานที่ไม่มีใครยอมรับ!" ธันวาเงียบไปชั่วขณะ เขาปล่อยมือข้างหนึ่งจากคันบังคับมาแตะกระจกใส พื้นผิวที่ควรจะเย็นเฉียบกลับมีความร้อนประหลาดแผ่ออกมา เขาพึมพำราวกับคนละเมอ "เมษา... ลองดูค่าความหนาแน่นของน้ำที่หน้าจอนั่นสิ มันไม่ได้เป็นเส้นตรงแบบที่เราเคยเรียนมา แต่มันกำลังโค้งตัว... เหมือนกับว่าแรงดันที่นี่ไม่ได้มาจากน้ำหนักของน้ำเพียงอย่างเดียว แต่มันมาจาก 'มวล' บางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างใต้" ดร.เมษาชะงัก เธอเพ่งมองตัวเลขบนจอ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก "เป็นไปไม่ได้... ค่าความหนาแน่นมหาศาลขนาดนี้ในสภาวะที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิรุนแรง มันขัดกับหลักอุทกสถิตศาสตร์โดยสิ้นเชิง" "มันคือแรงดันแบบเดียวกันกับที่ปู่เคยคำนวณไว้ในสมุดบันทึกเล่มสุดท้าย" ธันวากล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น แม้เหงื่อจะซึมทั่วแผ่นหลัง "แรงดันที่เกิดจากมวลสารต่างมิติที่แทรกตัวอยู่ในชั้นหินใต้พื้นสมุทร เมษา... เราไม่ได้กำลังดำน้ำลงไปเฉยๆ แต่เรากำลังร่วงหล่นลงสู่จุดศูนย์กลางของสนามพลังงานที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่มนุษย์เคยรู้จัก" ทันใดนั้น เสียงเตือน 'อัลลาร์ม' ดังแหลมบาดหู ยานวิจัยสั่นสะเทือนรุนแรงจนทั้งคู่เสียหลักล้มลงกับพื้น จอภาพแสดงผลรอบทิศทางดับพรึบลงชั่วขณะ ก่อนที่ไฟฉุกเฉินสีฟ้าจะติดขึ้นเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่นอกหน้าต่าง... มันไม่ใช่พื้นดิน แต่เป็นกลุ่มก้อนแสงสีครามที่บิดเบี้ยวคล้ายกับรูปร่างของเกลียวคลื่นที่หยุดนิ่ง เมษาลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล เธอมองผ่านหน้าต่างไปเบื้องล่างด้วยความตกตะลึงจนลืมหายใจ "ธันวา... นั่นมันอะไร... ทำไมแสงพวกนั้นถึงไม่ถูกแรงดันมหาศาลทำลาย?" "นั่นไม่ใช่แสงที่เกิดจากการหักเหของแสงในน้ำ แต่มันคืออนุภาคที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นสสารรูปแบบใหม่" ธันวาเอื้อมมือไปแตะปุ่มควบคุมสุดท้าย "เราต้องเร่งเครื่องไปที่ใจกลางนั่น ถ้าทฤษฎีของผมถูก... เราจะไม่ได้ตาย แต่เราจะเห็นสิ่งที่ไม่มีใครในโลกนี้เคยเห็นมาก่อน" ธันวากดคันเร่งสุดแรง ยานวิจัยพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางมวลแสงสีครามนั้นราวกับแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ แรงดันมหาศาลจากภายนอกพุ่งสูงขึ้นจนถึงจุดวิกฤต หน้าต่างยานเริ่มร้าวเป็นเส้นใยแมงมุม เสียงโลหะบิดงอดังสนั่นหวั่นไหว ดร.เมษาคว้าแขนธันวาไว้แน่นด้วยความหวาดกลัว แต่ในวินาทีที่ยานกำลังจะถูกบดขยี้เป็นชิ้นๆ หน้าจอกลับแสดงข้อความประหลาดที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า 'รหัสผ่านไม่ถูกต้อง... กรุณาระบุรหัสผ่านของผู้อยู่รอด' ตัวเลขและสัญลักษณ์บนหน้าจอมิใช่ภาษาคอมพิวเตอร์ที่มนุษย์สร้างขึ้น แต่มันคือสมการฟิสิกส์ที่ธันวาจำได้แม่นจากความทรงจำวัยเด็ก... สมการที่ปู่ของเขาเขียนทิ้งไว้บนฝาผนังห้องใต้ดินก่อนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ธันวาสั่นสะท้าน เขาวางมือลงบนแป้นพิมพ์ แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากลำโพงสื่อสารที่ควรจะใช้งานไม่ได้ไปนานแล้ว เสียงนั้นเป็นเสียงทุ้มต่ำ แหบพร่า และคุ้นเคยที่สุดในชีวิตของเขา "หลานรัก... อย่าเพิ่งเปิดมัน หากเจ้ายังไม่พร้อมที่จะเห็นความจริงว่าทำไมโลกถึงต้องถูกกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของมหาสมุทร" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขรหัสลับในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ วิทยาศาสตร์รอบตัว