ทางเลือกที่ยากลำบาก

"ถ้าคุณกดปุ่มนั้น ข้อมูลวิจัยทั้งหมดเกี่ยวกับรหัสพันธุกรรมต้นกำเนิดจะถูกลบทิ้งถาวร แต่ชีวิตของคนในแล็บนี้จะรอด... ธันวา ตัดสินใจเสียที" เสียงของดร.เมษาไม่ได้สั่นเครือ แต่มันเฉียบคมเหมือนใบมีดผ่าตัด เธอยืนขวางอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก แสงไฟสีแดงฉานจากระบบรักษาความปลอดภัยฉุกเฉินอาบไล้ใบหน้าที่ซีดเผือดของเธอ ธันวากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความรู้สึกเหมือนตอนที่เขานั่งจ้องสมการฟิสิกส์ควอนตัมที่ไม่มีคำตอบ แต่ครั้งนี้เดิมพันไม่ใช่แค่กระดาษเปล่า แต่มันคือลมหายใจของคนที่เขารักและเพื่อนร่วมงานอีกหกชีวิตที่ถูกขังอยู่ในห้องนิรภัยใต้ดิน "คุณก็รู้ว่าข้อมูลนี้คือสิ่งเดียวที่ผมมีเพื่อพิสูจน์ทฤษฎีของปู่" ธันวาเค้นเสียงผ่านลำคอ "ถ้าผมทำลายมันไป งานของปู่ งานของผม... ทุกอย่างจะกลายเป็นแค่เรื่องเพ้อฝันในหน้าประวัติศาสตร์" "แล้วชีวิตล่ะธันวา?" เมษาก้าวเข้ามาใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ จากเสื้อกาวน์ของเธอ "วิทยาศาสตร์ที่ไม่มีมนุษย์เหลืออยู่ให้ศึกษา จะมีประโยชน์อะไร? คุณกำลังติดกับดักของตรรกะที่บิดเบี้ยว ทฤษฎีอาจสำคัญ แต่ความจริงที่จับต้องได้คือคนเหล่านั้นที่กำลังขาดอากาศหายใจ" ธันวามองไปยังหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงกราฟค่าออกซิเจนในห้องนิรภัยที่กำลังลดลงอย่างรวดเร็ว เส้นกราฟสีเขียวที่เคยพุ่งทะยานกำลังดิ่งหัวลงเหมือนเครื่องบินที่สูญเสียแรงยก มันคือเรื่องของหลักการฟิสิกส์ว่าด้วยการแลกเปลี่ยนก๊าซในพื้นที่ปิด หากเขาไม่สั่งการเปิดระบบระบายอากาศโดยใช้รหัสผ่านเดียวกับที่ใช้เข้ารหัสข้อมูลงานวิจัย ทุกอย่างจะจบสิ้น เขาหลับตาลง ภาพบันทึกเก่าๆ ของปู่ตอนที่อธิบายเรื่อง ‘ความเชื่อมโยงของทุกสรรพสิ่ง’ ผุดขึ้นมา ปู่เคยบอกเขาว่า จักรวาลไม่ได้ทำงานด้วยสมการที่แข็งทื่อ แต่มันทำงานด้วยสมดุล "เมษา... ถ้าข้อมูลนี้หายไป ผมจะไม่มีวันรู้อีกเลยว่า ปู่ของผมเจออะไรกันแน่ที่ขั้วโลกใต้" "แต่คุณจะเหลือความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบไว้ให้ตัวเอง" เมษาตอบกลับ สายตาของเธออ่อนลงเพียงชั่วครู่ "โลกนี้ไม่ได้หมุนด้วยทฤษฎี แต่มันหมุนด้วยตัวเลือกที่เราต้องแลกครับธันวา" เขาสูดลมหายใจลึก นึกถึงกฎเอนโทรปีที่ปู่เคยสอน ความไร้ระเบียบในระบบคือธรรมชาติ แต่การฝืนสร้างระเบียบขึ้นมาท่ามกลางความโกลาหลคือความกล้าหาญ การรักษาชีวิตเพื่อนร่วมงานคือกฎพื้นฐานที่สุดของศีลธรรม ซึ่งเขามักจะลืมไปเวลาจมอยู่กับตัวเลข มือของธันวาสั่นเทาขณะเอื้อมไปแตะแผงควบคุม นิ้วของเขาจ่ออยู่ที่ปุ่ม 'DELETE ALL' และปุ่ม 'VENTILATION SYSTEM' "ผมขอโทษนะปู่" เขาพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นก็เงียบกริบลงอย่างกะทันหัน ความเงียบงันเข้ามาแทนที่ด้วยความเย็นเยือกที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง ธันวาและเมษาหันไปมองพร้อมกันที่ประตูห้องแล็บหนาหกนิ้วซึ่งถูกล็อกตายจากด้านนอก ระบบจอมอนิเตอร์ในห้องเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีดำสนิท ก่อนจะมีตัวอักษรสีขาวสว่างวาบขึ้นมาแทนที่ ไม่ใช่ข้อมูลวิจัยของเขา และไม่ใช่คำสั่งจากระบบรักษาความปลอดภัยของแล็บ *‘ทฤษฎีของปู่เจ้าไม่ได้มีแค่ชุดเดียว ธันวา... การตัดสินใจของเจ้าเพิ่งเริ่มขึ้น’* เงาของใครบางคนทาบทับอยู่บนหน้าจอนั้น เป็นรูปร่างที่คุ้นตาอย่างประหลาด รูปร่างของชายชราในชุดโค้ทกันหนาวตัวหนาที่เขามั่นใจว่าเสียชีวิตไปนานกว่าสิบปีแล้ว แต่ทว่าเสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนมาจากทางเดินด้านนอกกลับชัดเจนและหนักแน่น ราวกับว่าเจ้าของร่างนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่ภาพหลอนในหน่วยความจำ ประตูห้องแล็บที่ควรจะถูกล็อกตาย ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงโลหะเสียดสีที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก คนคนนั้นก้าวเข้ามา ท่ามกลางความมืดมิดของห้องแล็บ... เขาคือใครกันแน่? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและค้นหาความจริงไปกับผมนะครับ วิทยาศาสตร์รอบตัว