การพบกันโดยบังเอิญ

"คำโกหกของนักฟิสิกส์มักจะดูสมเหตุสมผลเสมอ แต่นั่นไม่ใช่กรณีของนาย ธันวา" เสียงของดร.เมษาไม่ได้แผ่วเบาเหมือนที่ควรจะเป็นหลังเหตุการณ์ที่ทำให้โลกหมุนคว้าง มันหนักแน่น เย็นเยียบ และแทรกซึมผ่านความปวดร้าวในสมองของธันวา ราวกับเข็มเล่มเล็กๆ ที่คอยจิ้มลงบนผิวหนัง ธันวาลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าคือเพดานสีขาวสะอาดตาของห้องแล็บส่วนตัวในอาคารวิจัยลับ เขารีบดีดตัวขึ้นนั่งจนมึนหัว ร่างกายของเขาสั่นเทา มือหนาจิกแน่นลงบนเตียงสนามจนเห็นเส้นเลือด "เธอพูดว่าอะไรนะ... พ่อฉันเหรอ?" ธันวาเค้นเสียงออกมา ลมหายใจของเขายังติดขัด ความทรงจำเมื่อครู่—ใบหน้าของผู้ชายคนนั้น คนที่ธันวาควรจะเกลียดชังเพราะทำลายชีวิตครอบครัวเขา แต่กลับมีแววตาที่เปี่ยมด้วยความเมตตาแบบที่พ่อเขาเคยมี—มันติดค้างอยู่หลังม่านตา ดร.เมษาไม่ได้ขยับตัว เธอเพียงยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ทดลอง สายตาคมกริบภายใต้แว่นตากรอบเงินจ้องมองเขาเหมือนกำลังวิเคราะห์เชื้อโรคสายพันธุ์ใหม่ ในมือของเธอถือแท็บเล็ตที่แสดงกราฟคลื่นความถี่ผิดปกติ "นายจะอธิบายความบังเอิญทางสถิติอย่างไร กับการที่ศัตรูที่นายเฝ้าไล่ล่ามาตลอดสามปี มีโครงสร้างใบหน้า อัตราการเต้นของหัวใจ แม้แต่รอยแผลเป็นที่หางคิ้วเหมือนกับพ่อของนายที่ตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อนแบบร้อยเปอร์เซ็นต์?" "มันก็แค่ภาพลวงตา!" ธันวาสวนกลับทันควัน เสียงของเขาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น "ทฤษฎีสนามควอนตัมของปู่ฉันเคยบอกไว้ว่า สสารไม่ได้มีเพียงสถานะเดียว ความเป็นไปได้ถูกทับซ้อนกันอยู่ และถ้าเครื่องสแกนของเธอมีปัญหาเรื่องการหักเหของแสง มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ภาพจะผิดเพี้ยนไปบ้าง" เมษาขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้ ธันวาได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ จากชุดกาวน์ของเธอ "อย่าเอาทฤษฎีเพ้อฝันของปู่ที่ถูกสังคมตราหน้าว่าบ้ามากลบเกลื่อนความจริงทางชีวภาพ ธันวา นายเป็นนักฟิสิกส์ แต่นายกำลังปฏิเสธหลักฐานที่จับต้องได้เพียงเพราะมันไม่เข้าพวกกับสูตรคณิตศาสตร์ในหัวนาย" "แล้วเธอจะให้ฉันเชื่ออะไร? เชื่อว่าคนตายฟื้นคืนชีพ? หรือเชื่อว่ามีพหุจักรวาลที่พ่อฉันรอดชีวิตมาเพื่อเป็นอาชญากร?" ธันวาลุกขึ้นยืน แม้จะยังทรงตัวได้ไม่ดีนัก เขารีบคว้าไอแพดของตัวเองมาตรวจสอบข้อมูลที่บันทึกไว้ก่อนหมดสติ นิ้วของเขาสั่นเทาขณะเลื่อนดูรหัสพันธุกรรมที่สแกนได้ในเสี้ยววินาทีนั้น "ไม่ใช่พหุจักรวาล และไม่ใช่การคืนชีพ" เมษาลดเสียงลง คราวนี้แววตาของเธอสั่นไหววูบหนึ่ง ซึ่งธันวาสังเกตเห็นได้ "มันคือ 'เงาสะท้อน' ... ธันวา นายเคยได้ยินเรื่องปรากฏการณ์ 'Quantum Entanglement' ในระดับมหภาคไหม? ถ้านายเชื่อมโยงอะตอมสองตัวเข้าด้วยกัน ต่อให้พวกมันอยู่ห่างกันคนละฟากจักรวาล ข้อมูลของพวกมันจะถูกส่งถึงกันทันทีโดยไม่ผ่านกาลเวลา" ธันวาชะงัก นิ้วของเขาหยุดเลื่อนหน้าจอ เขาเงยหน้ามองเมษาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "เธอหมายความว่า... คนคนนั้นไม่ได้มีใบหน้าเหมือนพ่อฉัน แต่เขากำลังถูก 'เหนี่ยวนำ' ให้เป็นพ่อของฉัน?" "มันไม่ได้แค่ 'เป็น' แต่ระบบประสาทของเขากำลังถูกเขียนทับด้วยความทรงจำของพ่อที่ตายไปแล้ว" เมษาวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะเสียงดังฉาด "คำถามคือ ใครกันที่เล่นแร่แปรธาตุกับจิตวิญญาณได้ถึงระดับควอนตัมขนาดนี้ และทำไม... ถึงเลือกส่งตัวแทนที่มีหน้าตาเป็นพ่อของนายมาให้เห็น?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องแล็บ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศที่ทำงานดังหึ่งๆ ธันวารู้สึกเหมือนโลกที่เขาเชื่อมั่นมาตลอดกำลังพังทลาย ทฤษฎีที่ปู่เขาพยายามปกป้องจนตัวตายอาจไม่ใช่แค่สมการบนกระดาษ แต่มันคือคำสาปที่ใครบางคนกำลังนำมาใช้เป็นอาวุธ ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากถามถึงหลักฐานชิ้นถัดไป เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของห้องแล็บก็ดังลั่นขึ้น สีแดงของสัญญาณฉุกเฉินอาบไปทั่วห้อง หน้าจอหลักของแล็บที่เคยเป็นสีดำสนิทพลันสว่างวาบขึ้น มันไม่ได้แสดงข้อมูลของศัตรู หรือผลการทดลองของเมษา แต่มันคือภาพถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่ง... รูปถ่ายครอบครัวของเขาในวันครบรอบวันเกิดปีที่สิบที่เขานึกว่าหายสาบสูญไปนานแล้ว พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีน้ำเงินที่พิมพ์ขึ้นช้าๆ ทีละตัวบนหน้าจอ *“ธันวา... ขอบคุณที่เปิดประตูบานนั้นให้เรากลับมา”* ธันวาหน้าถอดสี เขาหันไปมองเมษาเพื่อจะขอความช่วยเหลือ แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นเงาของใครบางคนยืนเด่นชัดอยู่หลังประตูเหล็กที่ถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา เงาคนรูปร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตา เงาที่ควรจะอยู่ในหลุมฝังศพเมื่อสิบปีที่แล้วกำลังขยับมือแตะบานประตู ราวกับจะก้าวข้ามเข้ามาในห้องนี้ได้ทุกวินาที! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปไขปริศนาความจริงที่ซ่อนอยู่หลังม่านวิทยาศาสตร์ไปกับผม แล้วพบกันตอนหน้าครับ - วิทยาศาสตร์รอบตัว