พันธุกรรมที่ผิดเพี้ยน

"ธันวา! หยิบมันขึ้นมาแล้ววิ่ง!" เสียงตะโกนของเมษาแทบจะกลืนหายไปกับเสียงกระจกนิรภัยที่แตกร้าวเป็นใยแมงมุมจากการปะทะภายนอก ชายหนุ่มร่างสูงผู้กำลังสั่นเทาพุ่งตัวลงกับพื้นโดยสัญชาตญาณ มือของเขาคว้ากระเป๋าโลหะที่ส่งเสียงกะพริบถี่เป็นจังหวะหัวใจที่กำลังจะวายมาไว้ในอ้อมอก แรงระเบิดเบาๆ จากประตูหน้าห้องแล็บทำให้เศษโลหะกระเด็นว่อนไปทั่วพื้นที่ "ฉันเข้าไม่ได้! ระบบล็อคค้าง!" ธันวาตะโกนกลับ ขณะที่มือข้างหนึ่งรัวนิ้วลงบนแผงควบคุมหน้าประตูฉุกเฉิน เหงื่อเม็ดโตไหลผ่านขมับหยดลงบนพื้นซีเมนต์ที่เย็นเฉียบ เมษาขยับเข้ามาใกล้ เธอไม่มีเวลามานั่งปลอบขวัญนักฟิสิกส์จอมวิตกคนนี้ เธอฉวยเอาเครื่องสแกนพกพาในกระเป๋าเสื้อกาวน์ออกมา แล้วเสียบเข้ากับพอร์ตลับข้างประตู "หลบไป ถ้าคำนวณตำแหน่งรหัสพันธุกรรมแบบซ้อนทับที่ดร.กรณฑ์ทิ้งไว้ไม่พลาด เราจะออกไปทางช่องระบายอากาศใต้ดินได้ในสามวินาที!" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนชุดดำที่บุกเข้ามาดังใกล้เข้ามาทุกที ธันวาหันไปมองข้างหลัง เห็นเงาดำทะมึนหลายร่างกำลังพุ่งทะลุควันไฟเข้ามา หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น "เมษา เร็วเข้า!" "เสร็จแล้ว!" เสียงสัญญาณปลดล็อคดัง *ติ๊ด* แผ่วเบา ประตูกลไกด้านหลังชั้นวางหนังสือเลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เมษาผลักธันวาให้เข้าไปก่อนจะกระโดดตามเข้าไปแล้วปิดล็อคสนิท ทั้งคู่ทิ้งตัวลงสู่ความมืดมิดของอุโมงค์ระบายอากาศ ทิ้งให้เสียงโวยวายของกลุ่มคนที่พังเข้ามาในห้องแล็บดังก้องอยู่เบื้องหลัง ในความมืดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับและสนิม ธันวาหอบหายใจรุนแรง แสงไฟสีฟ้าจากกระเป๋าในมือเขายังคงเต้นตุบๆ เหมือนสิ่งมีชีวิต เมษาดึงไฟฉายขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าแล้วส่องไปที่ตัวล็อคกระเป๋า "เปิดมันตอนนี้เลยธันวา ก่อนที่พวกนั้นจะไล่ตามมาถึงจุดนี้" เมษาสั่ง เสียงของเธอนิ่งสนิทจนน่าใจหาย ธันวาเปิดฝากระเป๋าออกอย่างระมัดระวัง ภายในนั้นไม่ใช่เอกสารหรืออาวุธ แต่มันคือแผ่นสไลด์แก้วบรรจุตัวอย่างดีเอ็นเอที่เรียงตัวกันเป็นวงกลมเรืองแสงสีนีออน เมษาใช้กล้องจุลทรรศน์พกพาที่ติดตัวมาเสมอส่องดูชั่วครู่ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้น แววตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นระริก "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้" เมษาพึมพำ "อะไร? มันคือทฤษฎีสนามพลังของปู่ฉันใช่ไหม?" ธันวาถามด้วยความหวัง "ไม่ใช่ธันวา แต่มันเลวร้ายกว่านั้น" เมษาปรับโฟกัสกล้อง มือของเธอสั่นขณะที่เลื่อนภาพให้ธันวาดู "ดูรหัสเบสพวกนี้สิ มันไม่ใช่การเรียงตัวของสิ่งมีชีวิตตามธรรมชาติ ไม่ใช่การตัดต่อยีนแบบ CRISPR ที่เราใช้กันในห้องแล็บทั่วไป นี่คือการรหัสที่แทรก 'ภาษาคำสั่ง' ลงไปในดีเอ็นเอโดยตรง เหมือนคอมพิวเตอร์ที่ถูกโปรแกรมให้ขยายพันธุ์และกลายพันธุ์ตามเงื่อนไขที่กำหนด" ธันวามองผ่านเลนส์ ภาพที่เห็นคือสายเกลียวคู่ของดีเอ็นเอที่ถูกแทรกด้วยสัญลักษณ์เรขาคณิตแปลกประหลาดที่เขาก็ยังอธิบายไม่ได้ "นี่มันรหัสพันธุกรรมที่ผิดเพี้ยน... ใครเป็นคนสร้างมันขึ้นมา?" "ข้อมูลนี่มันระบุว่า..." เมษาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เธอมองหน้าธันวาด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและหวาดกลัว "สิ่งนี้ถูกนำมาทดลองในร่างมนุษย์แล้ว และคนที่ถูกทดลอง... คือคนที่เรารู้จักดีที่สุดในชีวิต" ธันวาขมวดคิ้ว "เธอหมายความว่ายังไง?" "กรณฑ์ไม่ได้หายไปเพราะเทคโนโลยีข้ามมิติ" เมษาพูดด้วยเสียงสั่นเครือ "เขาหายไปเพราะร่างกายของเขากำลังถูก 'เขียนทับ' จากข้างใน รหัสพวกนี้มันไม่ได้แค่แก้ไขพันธุกรรม แต่มันกำลังเปลี่ยนโครงสร้างโมเลกุลของมนุษย์ให้กลายเป็นเครื่องรับส่งข้อมูลมิติที่สี่ และเขาก็คือตัวต้นแบบที่สมบูรณ์แบบที่สุด" ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ เหนือหัวของพวกเขาหยุดลงอย่างกระทันหัน ตามมาด้วยเสียงเคาะเบาๆ ที่ฝาปิดท่อระบายอากาศเหนือหัวธันวาพอดี! ธันวาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตระหนก ฝาเหล็กเริ่มค่อยๆ เลื่อนออกอย่างช้าๆ แสงสว่างจากเบื้องบนสาดส่องลงมาเผยให้เห็นรองเท้าบูทหนังสีดำสนิท และเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูอย่างประหลาดดังแทรกความเงียบลงมา "ยินดีด้วยธันวา... ในที่สุดเธอก็พบรหัสที่จะปลดล็อคความตายของปู่เธอได้เสียที" เสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่มันคือเสียงของ 'ธันวา' อีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับดวงตาที่เปล่งประกายด้วยแสงสีฟ้าเดียวกับที่อยู่ในกระเป๋าใบนั้น! ... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรหัสลับจักรวาลในตอนนี้นะครับ ครั้งหน้าเราจะมาไขปริศนากันว่าตัวตนที่ซ้อนทับกันนี้คือจุดจบหรือจุดเริ่มต้นของทุกอย่างกันแน่! - วิทยาศาสตร์รอบตัว