งานเลี้ยงเต้นรำที่ตึงเครียด

เสียงดนตรีบรรเลงจากวงออเคสตราหลวงในห้องโถงจัดเลี้ยงของพระราชวังแกรนด์ลูเมนช่างบาดหูเสียเหลือเกินสำหรับเลดี้เซราฟيناในค่ำคืนนี้ ทว่าสิ่งที่ทิ่มแทงหัวใจของเธอจนแทบอยากจะกรีดร้องออกมาให้เสียกิริยา หาใช่เสียงไวโอลินที่ประสานกันอย่างลงตัวไม่ หากแต่เป็นเสียงซุบซิบและสายตานับร้อยคู่ที่กำลังพากันหันขวับไปมองยังประตูบานใหญ่คู่หน้าที่เพิ่งถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ต่างหาก "นั่น... ใครกันคะ?" เสียงกระซิบกระซาบดังเล็ดลอดมาจากกลุ่มคุณหญิงตระกูลขุนนางชั้นสูงที่ยืนถือพัดขนนกบังปาก พวกเธอกำลังจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยดวงตาที่เบิกกว้างราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง ขณะที่บรรดาบุรุษหนุ่มในชุดสูทสากลตัดเย็บชั้นดีต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลืมเลือนแม้กระทั่งมารยาทในการรักษามาดนิ่งของตนเองไปชั่วขณะ เอลีน่า วอน คอร์ทซ์ ก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเข้ามาด้วยจังหวะจะโคนอันสง่างามและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ร่างระหงในชุดราตรีลองหางปลาสีน้ำเงินเข้มดุจท้องฟ้ายามราตรีประดับด้วยละอองเพชรระยิบระยับขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าให้ดูเย้ายวนแต่ทว่าทรงอำนาจในคราเดียวกัน ส่วนกระโปรงยาวลากพื้นทิ้งตัวลงอย่างสมบูรณ์แบบ ทุกย่างก้าวที่เลื่อนไหลราวกับผิวน้ำต้องลม สะท้อนแสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลนับพันดวงระยิบระยับราวกับเธอกำลังสวมกลุ่มดาวทั้งดวงไว้บนเรือนร่าง แต่สิ่งที่สะกดสายตาทุกคู่ให้อยู่หมัด หาใช่ความงดงามสะคราญตาที่ยากจะหาผู้ใดเทียบเทียมไม่... มันคือสร้อยคออัญมณีล้ำค่าที่ทอดตัวอยู่บนไหปลาร้าได้รูปต่างหาก "นั่นมัน... 'นัยน์ตาราชินี' ไม่ใช่หรือคะ?!" เสียงอุทานด้วยความตกตะลึงดังมาจากเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม อดีตคู่หมั้นของเธออย่างเคานต์เลียมผู้ซึ่งยืนถือแก้วไวน์อยู่ถึงกับมือไม้สั่นจนเกือบทำแก้วหลุดมือ ดวงตาของเขาเบิกโพง จ้องมองสร้อยคอมรกตน้ำงามเม็ดเป้งที่ล้อมด้วยเพชรสีชมพูหายาก ซึ่งเป็นสมบัติล้ำค่าที่เคยถูกประมูลไปในตลาดมืดด้วยราคาสูงลิบลิ่วจนไม่มีตระกูลขุนนางหน้าไหนกล้าสู้ราคา แต่บัดนี้... มันกลับมาอยู่บนลำคอระหงของหญิงสาวที่เขาเคยประกาศถอนหมั้นอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายเดือนก่อน เอลีน่ากวาดยอดสายตาดั่งพญาหงส์มองลงมาจากฟากฟ้า รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกถึงความเหนือกว่าอย่างชัดเจน เธอบดขยี้ความเย่อหยิ่งของพวกที่เคยเหยียบย่ำเธอให้จมดินด้วยความนิ่งสงบและรัศมีแห่งความมั่งคั่งที่เจิดจ้าเสียจนแสบตา "อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกท่าน... อ้อ ไม่สิ ต้องราตรีสวัสดิ์ต่างหาก พอดีฉันตื่นเต้นไปหน่อยกับการมาเยือนงานเลี้ยงที่เต็มไปด้วย... ผู้คนหน้าเดิมๆ" น้ำเสียงหวานใสทว่าเย็นเยียบกังวานไปทั่วห้องโถงที่เงียบกริบราวกับป่าช้า ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม้แต่ องค์ชายโรเบิร์ต ที่ประทับอยู่บนเก้าย์บุพศกด้านในสุดยังต้องทรงโน้มพระวรกายมาข้างหน้า สายตาคมกริบจับจ้องมาที่เอลีน่าด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งเสียดาย ตะลึงงัน และคุกกรุ่นด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกปฏิเสธ ทว่า เอลีน่าไม่ได้สนใจสายตาขององค์ชายผู้โง่เขลาเลยแม้แต่น้อย สายตาคู่สวยของเธอกวาดหาเป้าหมายอย่างใจเย็น ก่อนจะหยุดลงที่ร่างสูงสง่าในชุดสูทร่วมสมัยสีดำสนิทที่ยืนพิงเสาหินอ่อนอยู่มุมมืดของห้อง ดยุกคาสเซียน ดาร์กวูด... ชายหนุ่มผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของจักรวรรดิผ่านเครือข่ายอัญมณีใต้ดิน ในค่ำคืนนี้เขากลับดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษด้วยแววตาคมปลาบที่ทอดมองมายังเอลีน่าเพียงคนเดียว มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่มีเพียงเอลีน่าเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้เห็น—รอยยิ้มที่อ่อนโยนและยอมจำนนต่อเธออย่างราบคาบ คาสเซียนขยับตัวเดินแหวกฝูงชนที่พากันหลีกทางให้อย่างหวาดกลัวและเกรงเกรง เขาเดินตรงดิ่งเข้ามาหาเธอท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่แทบจะถล่นออกจากเบ้า "รอนานไหมครับ ดอกไม้ของผม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบาขณะที่เขาโค้งตัวลงอย่างให้เกียรติ พร้อมกับยื่นมือหนาออกมาตรงหน้า เอลีน่าไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอวางมือเรียวลงบนฝ่ามืออุ่นจัดนั้นอย่างมั่น แรงบีบกระชับที่ส่งผ่านมาสื่อความหมายชัดเจน—เขายังคงอยู่เคียงข้างเธอเสมอ ไม่ว่าพายุลูกใหญ่แค่ไหนจะโหมกระหน่ำก็ตาม "ไม่นานหค่ะ... แต่คิดว่าหลังจากนี้ คงจะมีพวกแมลงหวี่แมลงวันเข้ามารบกวนเวลาของเราเยอะหน่อยนะคะ" เอลีน่ากระซิบตอบด้วยรอยยิ้มเย้ายวน ขณะที่หางตาเหลือบไปเห็นเลดี้เซราฟيناที่กำลังกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังโรแมนติกและเต็มไปด้วยชัยชนะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูวังที่ถูกปิดสนิท ปัง! ประตูบานยักษ์ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ทหารองครักษ์หลวงในชุดเกราะเงินวาววับวิ่งกรูเข้ามาล้อมห้องโถงไว้ทุกด้าน พร้อมกับร่างของบุคคลในชุดคลุมสีดำสนิทที่แผ่ไอความมืดมนน่าสะพรึงกลัวก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ ใบหน้าใต้ฮู้ดเงยขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มบิดเบี้ยวและดวงตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร "เจอตัวสักที... แม่มดแห่งคอร์ทซ์" สิ้นเสียงนั้น อุณหภูมิในห้องโถงก็ลดฮวบลงจนเกิดเป็นไอสีขาวที่ริมฝีปากของทุกคน ดนตรีหยุดชะงักลงทันที ความโกลาหลเข้าแทนที่ความหรูหราในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจระทึกและตื่นตาไปกับความปังของเอลีน่านะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!