ดันเจี้ยนชั้นที่ 5: กับดักหมอกพิษ

เศษไม้ชิ้นสุดท้ายของบานประตูหนากระเด็นกระดอนผ่านหน้าผากของดิฉันไปปักฝังลงบนผนังศิลาเบื้องหลังอย่างแม่นยำ เสียงคำรามต่ำทุ้มที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจสะท้อนก้องอยู่ในโถงทางเดินมืดมิด เงาดำมหึมาที่แผ่ไอสังหารรุนแรงจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวค่อยๆ ก้าวผ่านกรอบประตูที่พังทลายเข้ามา มันคืออสูรกายกลายพันธุ์ระดับสูงที่ไม่มีควรจะหลุดรอดขึ้นมายังชั้นนี้ได้—และที่แย่ที่สุดคือ เวลาบนหน้าจอโฮโลแกรมของระบบกำลังนับถอยหลังอย่างไร้ความปรานี "ลิซ่า! เจ้าตัวยักษ์นั่นมันไม่ได้มาแค่ตัวเดียวนะคะ ดูที่ผนังทางซ้ายสิ!" เสียงตะโกนปนหอบหายากของเรน่าดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำราม ดิฉันไม่จำเป็นต้องหันไปมองตามก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะแรงสั่นสะเทือนจากฝ่าเท้ามหึมาอีกคู่กำลังพุ่งตรงมาจากมุมอับสายตา สถานการณ์บีบคั้นจนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ แต่ภายใต้แววตานิ่งสงบของนักวางแผน ดิฉันกลับซ่อนรอยยิ้มจางๆ เอาไว้ มือเรียวบางตวัดขึ้นเรียกสำรับการ์ดเวทมนตร์สีครามสว่างวาบออกมาจากแหวนมิติ การ์ดนับสิบใบเรียงรายอยู่ระหว่างปลายนิ้วราวกับพัดขนนก ท่ามกลางความกดดันระดับวิกฤตเช่นนี้ เงื่อนไขการไขปริศนาสัญลักษณ์บนผนังศิลาที่เรืองแสงสีเลือดคือรหัสผ่านเดียวที่จะปิดตายประตูห้องทดสอบนี้ได้—มิฉะนั้นพวกเราคงต้องกลายเป็นอาหารว่างให้เจ้าอสูรพวกนี้เสียก่อน "เรน่า ต้านมันไว้สามวินาทีค่ะ! ขอเวลาดิฉันสับเซ็ตการ์ดคอมโบชุดนี้หน่อย" "รับทราบค่ะ! อย่าให้รอนานเกินไปนะคะ ไม่อย่างนั้นแม่สาวแรงช้างคนนี้คงได้กระดูกหักก่อนได้กินข้าวเย็นแน่!" สิ้นคำพูดของฮันเตอร์สาวร่างบางแต่พลังช้างสาร เรน่าก็พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศ ดาบใหญ่ในมือถูกตวัดกวาดเข้าใส่กรงเล็บมหึมาของอสูรกายตัวแรกอย่างไม่เกรงกลัว แรงปะทะทำให้เกิดคลื่นกระแทกสั่นสะเทือนไปทั่วห้องทดสอบฝุ่นตลบอบอวลไปหมด แต่นั่นก็มากพอที่จะซื้อเวลาให้ดิฉันได้กวาดสายตาพิจารณาสัญลักษณ์ประหลาดบนผนัง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นใสสะท้อนภาพสัญลักษณ์รูปวงกลมซ้อนทับด้วยรูปสามเหลี่ยมกลับหัว และเปลวไฟสีครามที่กำลังกะพริบถี่ๆ เงื่อนไขจำกัดเวลาเหลือเพียงสิบวินาทีสุดท้าย... หากเลือกผิดแม้แต่การ์ดเดียว ผลสะท้อนกลับจากกับดักเวทมนตร์จะทำลายวงจรสมองของดิฉันทันที *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงเตือนจากระบบดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ กระตุ้นเร้าให้อะดรีนาlinในร่างกายสูบฉีดอย่างรุนแรง นิ้วมือของดิฉันพลิกการ์ดสามใบสุดท้ายลงบนแท่นบูชาโบราณตามลำดับ: การ์ด [ศรปฏิทินดารา], การ์ด [เงาสะท้อนกระจกจันทรา], และการ์ดไม้ตายก้นบึ้ง [โซ่ตรวนแห่งพันธนาการนิรันดร์] แสงสว่างวาบสีทองอร่ามพุ่งทะยานออกจากแท่นบูชาศิลา มันแผ่ขยายออกเป็นตาข่ายเวทมนตร์ขนาดมหึมาตรึงร่างของอสูรกายทั้งสองตัวเอาไว้กับพื้นได้อย่างงดงาม เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดเงียบลงทันทีแทนที่ด้วยเสียงระเบิดเบาๆ ของกลไกโบราณที่กำลังทำงาน ประตูศิลาบานยักษ์ที่กั้นระหว่างชั้นที่ 5 และชั้นที่ 6 ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นทางเดินสะอาดตาที่ไร้ซึ่งกลิ่นอายอันตราย เรน่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ทรุดตัวลงพิงกำแพงพลางปาดเหงื่อบนหน้าผากด้วยความโล่งอก "ฮู... เกือบไปแล้วไหมล่ะคะ เกือบได้ไปทัวร์ยมlokกับเจ้าพวกนั้นซะแล้ว... ว่าแต่นักวางแผนของเรา หน้าตานิ่งๆ แบบนี้แอบซ่อนไพ่ตายเด็ดไว้ตั้งเยอะเลยนะคะเนี่ย" "ก็บอกแล้วว่าทุกอย่างอยู่ในการคำนวณค่ะ..." ดิฉันตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามเคย พร้อมกับเก็บสำรับการ์ดเข้าสู่แหวนมิติอย่างใจเย็น แม้ลมหายใจจะยังหอบถี่เล็กน้อยเพื่อปกปิดความเหนื่อยล้า ทว่า... ก่อนที่ความเงียบสงบจะทันได้โอบอุ้มบรรยากาศอันผ่อนคลาย เสียงฝีเท้าปริศนากลับดังขึ้นอีกครั้งจากเบื้องลึกของทางเดินชั้นที่ 6 ที่ควรจะว่างเปล่า มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของอสูรกายไร้สมองแบบเมื่อครู่... แต่มันคือเสียงฝีเท้าที่เยือกเย็น เป็นจังหวะ และแฝงไปด้วยแรงกดดันระดับที่ทำให้แผ่นหลังของดิฉันเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง เรน่าที่เพิ่งนั่งพักถึงกับดีดตัวลุกขึ้นยืนอัตโนมัติ มือเรียวกำด้ามดาบแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อสัมผัสได้ถึงไอพลังที่แปลกประหลาด "เดี๋ยวนะคะ ลิซ่า... เสียงฝีเท้านั่น... มันไม่ได้มาจากมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนหรอกนะคะ" เรน่ากระซิบเสียงสั่นเล็กน้อย สายตาจ้องเขม็งไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า ในความมืดที่ค่อยๆ ปรากฏร่าง เงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาอย่างเชื่องช้า สวมชุดคลุมสีดำสนิทที่ปักลวดลายด้วยด้ายเงินสะท้อนแสงไฟสลัว ใบหน้าครึ่งซีกถูกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากอนูบิสสีขาวสะอาดตา แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของดิฉันกระตุกวูบไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอกของเขา... หากแต่เป็นตราสัญลักษณ์รูป 'การ์ดไร้หน้า' ที่ปักอยู่บนปกเสื้อ ซึ่งเป็นหลักฐานยืนยันตัวตนของบุคคลที่ไมควรจะมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ ชายปริศนาหยุดยืนห่างจากพวกเราเพียงสามก้าว เขายกมือขึ้นปลดหน้ากากออกช้าๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของดิฉันแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่แท้จริง... น้องสาวตัวแสบ ไม่คิดเลยว่าเธอจะดิ้นรนมาได้ไกลขนาดนี้" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับเราในตอนนี้นะคะ!