ภารกิจแรก: สังหารสไลม์ด้วยมือเปล่า

เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะจากการถูกแรงกดมหาศาลบีบอัดดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงแคบ อาร์ตไม่ได้ขยับหนี เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาสีเข้มจ้องมองรอยแตกของเนื้อไม้ที่กำลังปริออก เผยให้เห็นกรงเล็บสีดำสนิทที่โผล่พ้นเข้ามาพร้อมกับกลิ่นเหม็นเน่าราวกับซากศพที่ถูกทิ้งไว้กลางแดดนานนับปี "มาตรงเวลาไม่ผิดเพี้ยนเลยนะ... เจ้าแขกที่ไม่ได้รับเชิญ" อาร์ตพึมพำเบาๆ น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยจนน่าประหลาดใจ ในขณะที่คนอื่นอาจจะกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว แต่เขากลับยกมือขึ้นแตะที่ขมับ แสงสีฟ้าจางๆ ของหน้าต่างระบบโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้า เขาไม่ได้สนใจกรงเล็บที่กำลังตะกุยเข้ามา แต่เขากำลังจดจ้องที่แถบสถานะซึ่งกะพริบถี่ๆ อย่างบ้าคลั่ง *[แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจบังคับ - กำจัดผู้บุกรุก (ระดับ E) ในเวลา 300 วินาที]* *[รางวัล: สกิลติดตัว 'สัมผัสแห่งนักล่า' และแต้มค่าสถานะ +5]* *[บทลงโทษ: ความตาย]* “มือเปล่าหรือ?” อาร์ตแค่นยิ้มที่มุมปาก “ระบบนี่ช่างตลกดีนะ ให้ฮันเตอร์แรงก์ F ที่แทบไม่มีมานาเหลือเลยเนี่ยนะ ไปสู้กับมอนสเตอร์กลายพันธุ์ด้วยมือเปล่า” แรงกระแทกสุดท้ายทำให้ประตูไม้บานเก่ากระเด็นหลุดออกจากบานพับ เสียงโครมครามดังสนั่นไปทั่วชั้นตึกที่พักอาศัยราคาถูก อาร์ตไม่รอช้า เขาคว้าถังขยะโลหะที่วางอยู่ข้างโต๊ะทำงานขว้างอัดเข้าใส่เงามืดที่พุ่งเข้ามาโดยไม่เล็ง มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายสไลม์ที่มีหนามแหลมคมงอกออกมาจากร่างปัดถังขยะกระเด็นไปคนละทิศละทาง มันพุ่งตัวเข้าหาเขาด้วยความเร็วสูง แต่ทว่า อาร์ตกลับถอยฉากไปด้านหลังหนึ่งก้าวอย่างเยือกเย็น เขาไม่ได้ถอยหนีเพื่อรอดชีวิต แต่เขาถอยเพื่อให้มุมมองของระบบจับภาพ ‘บั๊ก’ ที่เขาเล็งเห็นมาตั้งแต่วินาทีแรกที่มันพังประตูเข้ามา ในช่องว่างระหว่างกรงเล็บที่บิดเบี้ยวของมัน มีจุดแสงสีม่วงขนาดเล็กกะพริบอยู่ นั่นคือจุดอ่อนที่เป็นบั๊กของระบบมอนสเตอร์ที่เกิดจากความผิดพลาดของรอยแยกมิติ *ถ้ามันมีบั๊ก... ก็แสดงว่ามันมีช่องโหว่ทางตรรกะ* อาร์ตคิดในใจ ขณะที่มอนสเตอร์ตัวนั้นพุ่งกระโจนหมายจะฝังเขี้ยวลงบนคอของเขา อาร์ตทิ้งตัวลงนอนราบกับพื้นโดยใช้จังหวะที่มันเสียหลักจากการปัดถังขยะ มือขวาของเขายื่นเข้าไปในช่องว่างระหว่างเนื้อเยื่อที่กำลังสั่นไหวของมันอย่างแม่นยำ “ถ้าแกคือระบบที่ทำหน้าที่รันมอนสเตอร์... งั้นฉันก็ขอรันคำสั่ง 'หยุดการทำงาน' ตรงนี้แล้วกัน” อาร์ตไม่ได้ใช้พละกำลัง แต่เขากดลงไปที่จุดสีม่วงนั้นด้วยจังหวะเวลาที่เป๊ะราวกับเข็มนาฬิกา ทันใดนั้น ร่างของมอนสเตอร์ที่ควรจะพุ่งเข้ามากัดกินเขา กลับชะงักค้างกลางอากาศ ราวกับว่ามีคนกดปุ่มหยุด (Pause) วงจรชีวิตของมัน *[ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงข้อมูล... คำสั่งที่ 0x01 ถูกบังคับใช้...]* ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพัก ร่างของสไลม์หนามค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีเทาหม่นก่อนจะหายไปในอากาศ อาร์ตลุกขึ้นปัดฝุ่นที่เสื้อผ้าอย่างใจเย็น เขามองดูข้อความที่แจ้งเตือนขึ้นมาใหม่ด้วยความพึงพอใจ *[ภารกิจสำเร็จ: สังหารสไลม์ด้วยมือเปล่า (เงื่อนไขพิเศษ: ใช้ช่องโหว่ของระบบเพื่อปิดการทำงาน) ได้รับค่าประสบการณ์ 500 แต้ม]* *[เลเวลอัป! แรงก์ปัจจุบันของคุณเลื่อนขึ้นสู่ระดับ D (ชั่วคราว)]* ทว่าความตื่นเต้นยังไม่ทันได้หายไป ประตูที่พังไปแล้วกลับมีเงาของใครบางคนปรากฏขึ้นยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น สตรีในชุดคลุมสีเงินที่ดูสง่างามเกินกว่าจะมาอยู่ในตึกซอมซ่อแห่งนี้ เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยตัดกับดวงตาสีมรกตที่จับจ้องมาที่อาร์ตราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงวิญญาณ เธอคือเอลาร่า จอมเวทสาวที่อาร์ตพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด “นั่นไม่ใช่ทักษะของฮันเตอร์แรงก์ F... อาร์ต” เอลาร่าก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่ากลบกลิ่นเหม็นเน่าที่หลงเหลืออยู่จนหมดสิ้น “นายทำอย่างไรถึงสามารถแทรกแซงรหัสระบบได้ โดยที่ไม่ผ่านเครื่องมือเชื่อมต่อแม้แต่ชิ้นเดียว?” อาร์ตหันไปมองเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความระแวดระวัง เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับเอ่ยถามด้วยเสียงที่เย็นเยียบกว่าเดิม “คุณรู้เรื่องรหัสระบบมากแค่ไหนกันแน่ เอลาร่า? และการที่คุณมาอยู่ที่นี่ในเวลาที่ 'บางอย่าง' กำลังจะตื่นขึ้น... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่ไหม?” เอลาร่าคลี่ยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะมีความหมายซ่อนเร้น เธอชี้ไปที่ข้อมือของอาร์ต ซึ่งตอนนี้รอยสักรูปตราสัญลักษณ์ประหลาดค่อยๆ ปรากฏขึ้นเป็นสีแดงฉาน “ไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญหรอกอาร์ต แต่มันคือจุดเริ่มต้นของจุดจบ... ดูที่ข้อมือของนายสิ ภารกิจที่สองที่ระบบไม่ได้ตั้งใจจะให้ใครทำ กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกสาม... สอง... หนึ่ง...” ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นในหัว มันเป็นเสียงที่แหบพร่าเหมือนคนแก่ที่กำลังใกล้ตาย แต่ละคำพูดก้องกังวานด้วยแรงกดดันมหาศาลจนพื้นห้องสั่นสะเทือน *[ภารกิจลับระดับ SSS: จงปกป้อง 'กุญแจ' จากเงื้อมมือของเทพแห่งหายนะ ก่อนที่หอคอยนี้จะถล่มลงมาภายใน 60 วินาที]* อาร์ตเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังเอลาร่า... ผนังห้องไม่ได้พังเพราะการต่อสู้ แต่มันกำลังถูกฉีกกระชากโดยมือขนาดมหึมาที่โผล่มาจากรอยแยกมิติสีเลือดที่ขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนเต็มเพดาน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับอาร์ตนะครับ หมอเทวะแรงก์ SSS จะนำพาทุกท่านไปสู่จุดสูงสุดในตอนถัดไปครับ