ระบบนรกกับเตียงนอนที่หายไป

“ถ้าคุณไม่เลิกเอาดาบจ่อคอหอยผมเพียงเพราะผมอยากนอนต่อ ผมจะยอมลุกก็ได้ แต่บอกไว้ก่อนนะว่าชีวิตของฮันเตอร์แรงก์ F อย่างผม มันมีไว้เพื่อประหยัดพลังงาน ไม่ใช่เพื่อเอาไปเผาทิ้งในดันเจี้ยนบ้าบอที่ไหนทั้งนั้น” อาร์ตเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทั้งที่ดวงตายังคงปิดสนิท เขาขยับตัวมุดหนีความเย็นเยียบของคมเหล็กกล้าที่แตะอยู่บนลำคอ ก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงบนฟูกเก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดประท้วงการเคลื่อนไหว “พลังงานที่นายใช้ไปกับการบ่นน่ะ มากกว่าการสับมอนสเตอร์เลเวลหนึ่งเสียอีก อาร์ต” เสียงหวานเย็นเยียบของเอลาร่าดังขึ้นเหนือศีรษะ จอมเวทสาวในชุดคลุมสีครามเข้มไม่ได้ลดดาบลงแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นกรอบทองจ้องมองชายหนุ่มผู้เป็นความหวังสุดท้ายของหอคอยด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “ถ้าผมตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นกาแฟดำร้อนๆ กับแซนด์วิชทูน่า การเจรจาของเราคงต้องยุติลงแค่นี้” อาร์ตลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่นิดเดียว มันเป็นแววตาของคนที่คำนวณกำไรขาดทุนไว้หมดแล้วในหัว เอลาร่าถอนหายใจยาวก่อนจะลดดาบลง “โลกกำลังจะแตกสลายในอีกสามปีข้างหน้า และนาย... ในฐานะผู้ถือครอง ‘ระบบ’ คนล่าสุด กำลังจะตายจากการขาดสารอาหารตายบนฟูกเน่าๆ นี่งั้นหรือ? ช่างเป็นเกียรติแก่ประวัติศาสตร์ฮันเตอร์จริงๆ” อาร์ตหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาหยัดตัวลุกขึ้นนั่งพิงผนังห้องที่เต็มไปด้วยรอยคราบความชื้น แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ ราวกับจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติ ทันใดนั้นเอง ทัศนวิสัยของเขาก็ถูกรบกวนด้วยหน้าต่างโปร่งแสงสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาขวางกลางอากาศโดยไม่ได้รับเชิญ [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจบังคับเริ่มต้นขึ้น] [ระดับความยาก: SSS - ปฏิเสธไม่ได้] [เป้าหมาย: เคลียร์ดันเจี้ยนระดับหายนะ ‘หุบเขาแห่งความลืมเลือน’ ภายใน 12 ชั่วโมง] [รางวัลหากสำเร็จ: ปลดล็อกทักษะ Passive ‘การฟื้นฟูอัตโนมัติระดับเทพเจ้า’] [บทลงโทษหากล้มเหลวหรือเพิกเฉย: ระบบจะทำการลบ ‘เตียงนอน’ และ ‘อุปกรณ์อำนวยความสะดวกทั้งหมด’ ออกจากจักรวาลส่วนตัวของผู้ใช้งานอย่างถาวร] อาร์ตชะงักไป ดวงตาที่เคยขี้เกียจคร้านเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มือที่กำลังจะหยิบแก้วน้ำแข็งค้างอยู่กลางอากาศ เขาอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมาสามรอบ ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา “ระบบ... นายกำลังเล่นตลกกับใครอยู่?” อาร์ตพึมพำ น้ำเสียงของเขาทวีความดุดันขึ้นจนเอลาร่ายังต้องขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ “อาร์ต? เกิดอะไรขึ้น? หน้าตาของนายดู...” เอลาร่าถามเสียงสั่นเล็กน้อย “มันท้าทายผมผิดคนแล้ว” อาร์ตยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้รูปร่างจะดูโปร่งบางตามสไตล์คนไม่ชอบออกกำลังกาย แต่ทว่าแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของเขากลับทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งราวกับมีมวลอากาศบีบอัดลงมา “มันไม่เพียงแค่บังคับให้ผมออกไปทำงาน แต่มันยังขู่จะทำลายที่พักผ่อนสุดท้ายของผม... นี่มันไม่ใช่แค่ภารกิจแล้วเอลาร่า นี่มันคือการประกาศสงคราม” เขาเดินผ่านหญิงสาวไปที่มุมห้อง ก่อนจะหยิบดาบสั้นที่ขึ้นสนิมกรังขึ้นมาควงเล่นในมือ ท่าทางการจับอาวุธของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความเกียจคร้านกลายเป็นความเฉียบคมราวกับเครื่องจักรสังหารที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้แม่นยำ “ถ้าระบบอยากให้ผมเป็นฮันเตอร์ที่ขยันขันแข็งนัก ผมก็จะทำตามความต้องการของมัน” อาร์ตหันกลับมามองเอลาร่า แววตาของเขาฉายประกายสีทองวูบหนึ่ง “แต่จำไว้ให้ดีนะ ไม่ว่าจะเป็นบอสระดับ SSS หรือตัวตนที่บงการระบบนี้อยู่ ถ้ามันทำให้ผมไม่ได้นอนอย่างสงบสุข... ผมจะทำให้ดันเจี้ยนพวกนั้นกลายเป็นที่ฝังศพของพวกมันเอง” ทว่า ในจังหวะที่อาร์ตกำลังจะก้าวเท้าออกจากห้อง หน้าต่างระบบชุดใหม่ก็เด้งขึ้นมาซ้อนทับความมืดมิดในยามค่ำคืน [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลภายนอก] [สถานะ: บอสลับแห่งดันเจี้ยนระดับ SSS รับรู้ถึงการมีอยู่ของท่านแล้ว] [กำลังเปลี่ยนเป้าหมายภารกิจจาก ‘เคลียร์ดันเจี้ยน’ เป็น ‘การเอาชีวิตรอดจากการล่าของบอส’] [ผู้ล่ากำลังมาถึงหน้าประตูห้องของท่าน... ใน 3... 2... 1...] เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจนบานประตูไม้เก่าๆ แทบจะพังทลายลงมา ไม่ใช่เสียงเคาะของมนุษย์ แต่เป็นเสียงกระแทกของเล็บแหลมคมที่กรีดลงบนเนื้อไม้จนเกิดรอยแผลลึก อาร์ตหยุดชะงัก สายตาจับจ้องไปที่ลูกบิดประตูที่กำลังหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับรอยยิ้มที่ค่อยๆ จางหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นของฮันเตอร์ผู้ขี้เกียจที่สุดในโลกคนนี้นะครับ หมอเทวะแรงก์ SSS จะพาทุกท่านไปพบกับความตื่นเต้นในตอนถัดไปครับ