เมาค้างในโรงเตี๊ยม

“ถ้าเจ้ายังไม่ถอนตัวออกไปจากตักข้า... ข้าจะถือว่าเจ้ากำลังลวนลามคนเมา แล้วอย่าหาว่าศิษย์พี่ผู้นี้ไม่เตือน!” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าและอ้อแอ้ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าขนลุก ลู่เฉินลืมตาขึ้นข้างหนึ่งด้วยความยากลำบาก กลิ่นสาบคาวเลือดคลุ้งกระจายจนกลบกลิ่นสุราหมักชั้นเลิศที่เขาเพิ่งดื่มไปเมื่อคืนจนหมดสิ้น เขาขยับกายเล็กน้อยก่อนจะสัมผัสได้ถึงความหนึบหนืดที่แผ่นหลัง—ไม่ใช่คราบน้ำแกง ไม่ใช่คราบสุรา แต่เป็นเลือดที่เย็นเยียบจนเกาะตัวเป็นก้อน เขาค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น สายตาที่ยังพร่าเลือนกวาดมองไปรอบห้องพักของโรงเตี๊ยม ‘มังกรหลับ’ ที่พังพินาศไม่เหลือชิ้นดี ขื่อคานหักโค่นลงมาทับเศษโต๊ะเก้าอี้ แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือรอบกายของเขานั้น... เต็มไปด้วยร่างของชายชุดดำในหน้ากากรูปอสูรที่นอนกองสุมกันราวกับขยะรอการกำจัด “น่ารำคาญชะมัด...” ลู่เฉินพึมพำ เขาใช้เท้าเขี่ยซากศพของโจรคนหนึ่งที่ทับขาเขาอยู่ออกไปอย่างไม่ใส่ใจ “ฆ่าคนตายกลางดึกแบบนี้ กฎหมายบ้านเมืองเขามีไว้ประดับฝาผนังหรืออย่างไร?” เขายกจอกสุราที่เหลือค้างอยู่บนพื้นขึ้นมาดื่มจนหยดสุดท้าย แม้จะขมคอเพราะกลิ่นเลือด แต่ชายหนุ่มก็ทำเพียงแค่นหัวเราะในลำคอ พรรคมารโลหิตงั้นหรือ? วิชาดึงพลังชีวิตนั่นน่ะหรือที่พวกมันคุยนักคุยหนาว่าไร้เทียมทาน? ดูท่าทางพวกมันจะยังไม่รู้ตัวว่าการบุกมาในเวลาที่เขากำลังเมาครากนั้น เป็นการตัดสินใจที่โง่เง่าที่สุดในประวัติศาสตร์สำนัก *ปัง!* ประตูห้องที่หลุดออกจากบานพับถูกถีบจนกระเด็นหายไปในความมืด พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดรัดกุมสีน้ำเงินเข้มที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง มือของนางถือแส้หนังแกว่งไกวราวกับงูพิษ เหมยหลินหยุดกึกเมื่อเห็นสภาพภายในห้องที่ ‘สะอาดสะอ้าน’ เกินคาด “ศิษย์พี่! ข้าบอกให้ท่านเฝ้าของ แต่ท่านกลับทำศพกองเป็นภูเขาแบบนี้เนี่ยนะ!” เหมยหลินตวาดลั่น ใบหน้าสวยคมนั้นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด “ท่านทำบ้าอะไรลงไป! พรรคมารโลหิตเป็นกลุ่มอำนาจใหญ่ หากพวกมันรู้ว่าท่านเป็นคนจัดการ... หายนะจะมาถึงตัวพวกเราก่อนที่ท่านจะสร่างเมาด้วยซ้ำ!” ลู่เฉินหาววอดหนึ่งครั้ง พลางใช้มือเกาพุงตัวเองอย่างเกียจคร้าน “ใจเย็นสิศิษย์น้อง ข้าแค่ป้องกันตัว... พวกมันเดินเข้ามาแทรกจังหวะฝันของข้าเอง ข้าเพียงแค่สะบัดแขนเสื้อเบาๆ ใครจะไปรู้ว่าพวกมันจะเปราะบางกว่าแก้วไวน์ราคาถูกแบบนั้น” “สะบัดแขนเสื้อเบาๆ?” เหมยหลินก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยไอสังหาร “นี่คือวิชา ‘ปราณดรรชนีเทวะ’ ที่อาจารย์กำชับนักหนาว่าห้ามใช้ไม่ใช่หรือไง! ท่านอยากถูกพวกนั้นล่าหัวไปจนถึงสุดขอบฟ้าหรืออย่างไรกัน!” ลู่เฉินชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินชื่ออาจารย์ แววตาที่เคยขี้เล่นและเมามายกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกชั่ววูบ ความทรงจำสีเลือดที่เขาวาดหวังจะฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งของขวดสุราผุดพรายขึ้นมา แต่เขาก็รีบกลบมันทิ้งด้วยรอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์ “ถ้าข้าไม่ใช้... วันนี้เราสองคนคงกลายเป็นปุ๋ยต้นไม้ในสวนหลังโรงเตี๊ยมไปแล้ว เจ้าจะบ่นอะไรนักหนา เอาเวลาไปตรวจดูสิว่าพวกมันทิ้ง ‘ของดี’ อะไรไว้บ้าง” เหมยหลินถอนหายใจยาว ก่อนจะก้มลงค้นตัวศพหัวหน้าโจรที่ลู่เฉินเพิ่งเขี่ยออกไป นางดึงแผ่นป้ายโลหะสีดำสนิทที่มีสัญลักษณ์รูปหัวใจถูกแทงด้วยดาบออกมา ดวงตาของนางเบิกกว้าง “ท่านลู่เฉิน... นี่มันป้ายระบุตัวตนของ ‘ผู้คุมกฎแห่งพรรคมารโลหิต’ ท่านฆ่าคนระดับนี้โดยไม่รู้ตัวเนี่ยนะ?” ลู่เฉินยักไหล่พลางเดินไปหยิบขวดเหล้าใหม่ที่ยังไม่แตกมาจากมุมห้อง เขาเปิดฝาแล้วกระดกเข้าปากอย่างสุขใจ “ระดับไหนก็เหมือนกันนั่นแหละ ถ้ามายุ่งกับเวลานอนของข้า... ต่อให้เป็นราชาปีศาจ ข้าก็จะส่งไปนอนเฝ้าโลงกันหมด” ทว่า ในขณะที่เหมยหลินกำลังจะเอ่ยปากเตือนถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ประตูหน้าโรงเตี๊ยมที่พังพินาศอยู่แล้วก็ถูกแรงกดดันมหาศาลปะทะจนฝุ่นควันตลบอบอวล เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดดังขึ้นจากเบื้องล่าง มันไม่ใช่ฝีเท้าของโจรพรรคมาร และไม่ใช่ฝีเท้าของชาวบ้านธรรมดา ชายชราในชุดคลุมสีเทาเก่าคร่ำคร่าก้าวเข้ามาในห้องพังๆ นั้นอย่างช้าๆ มือหนึ่งถือไม้เท้าหัวกะโหลก อีกมือหนึ่งควงป้ายสัญลักษณ์แบบเดียวกับที่เหมยหลินถืออยู่ แต่มันมีรอยสลักทองคำบ่งบอกตำแหน่งที่สูงกว่ามาก “ศิษย์ทรยศ...” ชายชราเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าแต่กลับก้องกังวานไปทั่วอาคารจนฝาผนังเริ่มแตกร้าว “เจ้ายังคงขี้ขลาดและดื่มเหล้าเพื่อหนีความจริงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน... ข้าอุส่าห์ให้เวลาเจ้าสนุกกับการเมามายมานานพอแล้ว” เหมยหลินตัวสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ ในขณะที่ลู่เฉินชะงักค้าง จอกสุราในมือร่วงหล่นลงพื้นแตกกระจาย ดวงตาที่เคยเมามายบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น... เพราะร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้า คือคนที่เขาควรจะสังหารไปเมื่อสิบปีก่อน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเมามายไปกับข้า แล้วเราจะไปต่อในตอนหน้า!