จุดจบคือจุดเริ่มต้นใหม่

"เซ็นสัญญานี้ซะ แล้วเธอจะยังพอมีเกียรติเหลือไว้ให้เหยียบย่ำในสังคมชั้นสูงต่อได้บ้าง… เอเลน่า" เสียงทุ้มต่ำที่เคยหวานหูในความทรงจำบิดเบี้ยวกลายเป็นคมมีดกรีดแทง แผ่นกระดาษราคาแพงถูกผลักมาตรงหน้าด้วยปลายนิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มผู้สวมสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลี กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมไม้จันทน์หอมฟุ้งกระจายในห้องรับรองส่วนตัวของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว ทว่าสำหรับคนที่เพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมาจากความตายและความทรงจำอันแสนเจ็บปวด กลิ่นนี้กลับชวนให้อาเจียนเสียยิ่งกว่ากลิ่นโคลนตม เอเลน่า วอน แอนเดอร์สัน กะพริบตาช้าๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า ดวงตาสง่างามคู่นั้นไม่ได้มีแววตื่นตระหนก หวาดกลัว หรือโง่เขลาเหมือนในอดีตชาติแม้แต่น้อย ความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกทอดมองผ่านแพขนตางอนงาม เธอไม่ได้ขยับตัวหนีเอกสารฉบับนั้น แต่กลับทิ้งน้ำหนักตัวพิงพนักโซฟาเวลเวตสีมรกตอย่างเกียจคร้าน ราวกับสิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ "ใบประกาศถอนหมั้น" ที่จะทำให้หญิงสาวตระกูลสูงศักดิ์คนอื่นร้องไห้ฟูมฟาย แต่เป็นเพียงเมนูอาหารเช้าที่เธอเลือกแล้วว่าไม่น่าสนใจ เหลือเวลาอีกเพียงเจ็ดวัน… อีกเพียงเจ็ดวันเท่านั้น ก่อนที่งานเลี้ยงเต้นรำประจำฤดูหนาวจะถูกจัดขึ้น และเธอก็จะถูกตราหน้าว่าเป็น "นางร้ายผู้พ่ายแพ้" ถูกริบทรัพย์สินทั้งหมด และถูกขับไล่ออกจากตระกูลอย่างอัปยศตามแผนการชั่วร้ายของคู่หมั้นหนุ่มรูปงามกับน้องสาวต่างมารดาผู้แสนบอบบาง แต่นั่นมันคือเรื่องราวของ "เอเลน่าคนก่อน" เอเลน่าคนปัจจุบัน—ผู้กุมความลับของตลาดหุ้นล่วงหน้า ทรัพย์สินดิจิทัลในอีกสิบปีข้างหน้า และระบบการเงินใต้ดินที่แม้แต่องค์จักรพรรดิยังต้องเกรงใจ ได้กลับมาแล้วค่ะ "คุณชายเดมیان..." เสียงหวานใสทว่าทรงอำนาจเอ่ยขึ้น แผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ เธอยกเรียวขาขึ้นไขว่ห้างอย่างสง่างาม ปลายรองเท้าส้นสูงคริสตัลเปล่งประกายล้อกับแสงไฟระยิบระยับ "นี่คือทั้งหมดที่คุณคิดได้หลังจากคบหากับฉันมาสามปีงั้นหรือคะ? เอกสารฉบับนี้... กระดาษราคาถูกชะมัด น่าเสียดายหมึกพิมพ์จริงๆ นะคะ" เดมเลียน ฟอน แฮร์เบิร์ต ชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ เขาคาดหวังว่าจะได้เห็นน้ำตา ความคลุ้มคลั่ง หรือเสียงกรีดร้องน่าสมเพชจากหญิงสาวตรงหน้า ไม่ใช่ท่าทีเย่อหยิ่งราวกับพญาหงส์ที่มองลงมาจากยอดปราสาทเช่นนี้ "เอเลน่า เลิกเล่นละครแล้วเจียมตัวได้แล้ว!" เดมเลียนกระแทเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด "ตระกูลแอนเดอร์สันของเธอกำลังจะล้มละลาย หุ้นเหมืองแร่ที่เธอเอาเงินก้อนสุดท้ายไปทุ่มซื้อกำลังดิ่งลงเหว! ฉันใจดีมากแล้วที่ยอมมารyื่นข้อเสนอให้เธอเซ็นยินยอมแต่โดยดี ไม่อย่างนั้น... เธอจะไม่มีแม้แต่ค่าเช่าห้องรูหนูอยู่ด้วยซ้ำ!" ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดใจ ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักออกอย่างนิ่มนวล ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทไร้รอยยับก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ราวกับเงาทมิฬที่คอยปกป้องราชبัลลังก์ กลิ่นอายอันตรายและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที ลูเซียน ฟาเรนไฮต์ มหาเศรษฐีลึกลับผู้กุมอำนาจเครือข่ายโลจิสติกส์ครึ่งค่อนทวีป และเป็นชายหนุ่มที่ผู้คนต่างหวาดกลัว ปรากฏตัวขึ้นเคียงข้างเอเลน่า เขาไม่ได้มองเดมเลียนแม้แต่หางตา ดวงตาสสีนิลคู่นั้นทอดมองเพียงหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยความอ่อนโยนล้ำลึก ก่อนจะวางกระเป๋าเอกสารหนังแท้ใบโตลงบนโต๊ะกระจก เสียงล็อกรหัสรัวเร็วสามครั้งดังขึ้นราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย "คุณชาเดมเลียนพูดถูกครับ..." ลูเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ แต่กลับกดดันจนคู่สนทนาหายใจไม่ออก "หุ้นเหมืองแร่ที่ตระกูลแอนเดอร์สันถืออยู่... กำลังดิ่งลงเหวในมุมมองของคนโง่เขลา" ลูเซียนเปิดกระเป๋าออก เผยให้เห็นเอกสารตราประทับสีทองอร่ามและหน้าจอแท็บเล็ตแสดงกราฟตัวเลขพุ่งทะยานขึ้นฟ้าอย่างบ้าคลั่ง "แต่โชคดีเหลือเกิน... ที่ภรรยาของผม มองเห็นในสิ่งที่พวกคุณตามไม่ทัน" เดมเลียนหน้าซีดเผือด เขากวาดสายตามองเอกสารนับร้อยแผ่นที่ถูกดึงออกมาวางกองตรงหน้า ชื่อผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของเหมืองแร่เหล่านั้น... ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ "เอเลน่า วอน แอนเดอร์สัน" และผู้สนับสนุนทางการเงินเบื้องหลังคือบริษัทโฮลดิ้งส่วนตัวของลูเซียน ฟาเรนไฮต์! "เป็นไปไม่ได้..." เดมเลียนพึมพำ ใบหน้าไร้สีเลือด "พวกเธอถังแตกไปแล้วนี่! เอาเงินที่ไหนมาซื้อหุ้นทั้งหมดนี่ในราคาต่ำเตี้ยเรี่ยดินก่อนที่ราคาจะพุ่งขึ้นสามร้อยเปอร์เซ็นต์ในชั่วข้ามคืน?!" เอเลน่าแย้มยิ้ม มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่งดงามแต่เยือกเย็นจนกระดูกสันหลังของเดมเลียนเย็นวาบ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่เคยเป็นคู่หมั้น ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนปกเสื้อสูทของเขาเบาๆ ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงออกอย่างใจ "เงินน่ะเหรอคะ..." เอเลน่ากระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากซาตาน "ก็มาจากเงินที่คุณแอบยักยอกไปจากกองทุนตระกูลฉัน เพื่อเอาไปปรนเปรอน้องสาวต่างมารดาของฉันยังไงล่ะคะ... เดมเลียน" ดวงตาของเดมเลียนเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ความลับที่เขาคิดว่าเก็บไว้อย่างมิดชิดกลับถูกเปิดโปงออกมาอย่างง่ายดายราวกับเธอนั่งดูเขาทำมันด้วยตัวเอง "แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ..." เอเลน่าผละถอยหลัง กลับมาสวมมาดคุณหนูผู้สูงศักดิ์ดังเดิม เธอยื่นมือไปรับปากกาหมึกซึมทองคำแท้จากมือของลูเซียนที่ยื่นให้อย่างรู้ใจ "เพราะวันนี้... ฉันจะเป็นคนเซ็นเอกสารฉบับนี้เองค่ะ" จดหมายยกเลิกสัญญาหมั้นถูกลากเส้นเซ็นชื่อด้วยลายมือที่เฉียบคมและมั่นคง ก่อนที่เอเลน่าจะโยนมันลงบนตักของเดมเลียนที่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง "จากนี้ไป... ตระกูลแอนเดอร์สันและบริษัทของนาย เป็นของฉันทั้งหมดแล้วค่ะ" รอยยิ้มสะใจฉายชัดในดวงตาคู่สวย ทว่าก่อนที่เดมเลียนจะได้เอ่ยคำร้องขอชีวิต เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ของตระกูลฟาเรนไฮต์ก็บินมาลอยลำอยู่เหนือกระจกหน้าต่างห้องรับรอง แรงลมมหาศาลพัดกระหน่ำจนผ้าม่านปลิวไสว ลูเซียนยื่นบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดวงเงินให้เอเลน่า พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความคลั่งไคล้ "เครื่องพร้อมแล้วครับที่รัก... เราจะไปกว้านซื้อหุ้นที่เหลือของตระกูลแฮร์เบิร์ตต่อเลยไหมครับ?" เอเลน่ารับบัตรเครดิตมาถือไว้ ปลายคางเชิดขึ้นอย่างผู้ชนะเด็ดขาด "ค่ะ... ไปล้มละลายพวกมันให้หมดตัวกันเถอะค่ะ" (ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เกมกระดานอำนาจนี้ไปพร้อมกับดิฉันนะคะ)