คนแปลกหน้าที่มาพร้อมปืน

กลิ่นอายจางๆ ของกาแฟคั่วบดชั้นดีระคนกับกลิ่นโลหะเย็นเฉียบจากฮาร์ดไดรฟ์ภายนอก คือสิ่งเดียวที่พอจะประคับประคองสติของเซนให้อยู่กับร่องกับรอยในยามวิกาลเช่นนี้ หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบลงบนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า นิ้วเรียวยาวพรางเคาะลงบนแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับกำลังบรรเลงบทเพลงแห่งความตาย รหัสผ่านระดับความปลอดภัยสูงสุดขององค์กรใต้ดินถูกถอดประกอบทีละชั้นอย่างเลือดเย็น แต่อยู่ๆ เสียงคลิกแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากกลอนประตูห้องพัก ก็ทำให้ทุกการเคลื่อนไหวของเซนหยุดชะงักลง ไม่ใช่เสียงงัดแงะ ไม่ใช่เสียงพยายามทำลายกุญแจ... แต่มันคือเสียงเปิดเข้ามาด้วย "รหัสผ่านจริง" ที่ถูกกดด้วยความรวดเร็วอย่างไร้ที่ติ เซนไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว มือขวาละจากแป้นพิมพ์แล้วคว้ากระบอกปืนพกสั้นที่ซ่อนไว้ใต้ลิ้นชักขึ้นมาขึ้นลำอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาสีเข้มหรี่ลงจ้องมองไปยังบานประตูกระจกฝ้าที่เงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ราวกับผู้ล่าที่เดินเข้าสู่ดินแดนของเหยื่อโดยไม่ต้องเกรงกลัวสิ่งใด "ถ้าไม่อยากให้สมองของคุณกระจายติดผนังห้อง กรุณาถอยหลังกลับไปสามก้าวแล้วคุกเข่าซะ" เซนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยจิตสังหาร ปลายกระบอกปืนมั่นคงไม่มีแม้แต่รอยสั่นไหว แม้ในใจจะประเมินแล้วว่า คนที่สามารถเจาะระบบความปลอดภัยระดับสตรีมมิ่งของเขาเข้ามาได้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา เงาร่างนั้นหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะก้าวพ้นม่านเงาสลัวเข้ามาในรัศมีแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เรย์... ชายหนุ่มผู้ไร้ประวัติในระบบ ทิ้งตัวพิงวงกบประตูด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับไม่ได้กำลังยืนอยู่หน้าปากกระบอกปืน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันหล่อเหลาจนน่าหมั่นไส้คู่นั้นกวาดมองเซนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ ราวกับประเมินมูลค่าสินค้าในตลาดมืด มากกว่าจะสนใจว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับความตาย "ใจร้อนเสียจริงครับ เซน... ผมอุส่าห์มาเคาะห้องทักทายในยามดึก ทั้งที่คุณควรจะต้อนรับแขกด้วยรอยยิ้มและชาอุ่นๆ สักแก้วแท้ๆ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง เจือแววเย้าแหย่ที่ชวนให้ต่อยหน้าเสียให้เข็ด แต่ทว่าแววตาคู่นั้นกลับปราتความหวาดกลัวแม้แต่น้อยนิด ตรงกันข้าม... มันกลับมีความกระหายใคร่รู้บางอย่างที่พุ่งพล่านอยู่ภายใน "ฉันไม่ต้อนรับแขกที่เข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ... และยิ่งพวกโจรที่ขโมยข้อมูลของคนอื่น ยิ่งไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจอยู่ในห้องนี้" เซนกดปลายกระบอกปืนให้เล็งตรงไปยังอกเสื้อของอีกฝ่ายอย่างไร้ความปรานี เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่แผ่ซ่านกดดันบรรยากาศในห้องให้ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายความเย่อหยิ่งของเซนปะทะเข้ากับความนิ่งสงบราวน้ำลึกของเรย์อย่างพพอดีเป๊ะ เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนในความเงียบ เขาก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ปลายกระบอกปืนของเซนทีละก้าวอย่างจงใจ ความอาจหาญนี้ทำให้เซนต้องขยับนิ้วชี้บนไกปืนแน่นขึ้น "โจรเหรอครับ? คำนี้ดูใจร้ายไปหน่อยนะ... ผมแค่มาทวงของที่ควรจะเป็นของผมคืนต่างหาก ข้อมูลการเคลื่อนไหวของกลุ่ม 'ซินดิเคท' บนหน้าจอนั่น... คุณกำลังถอดรหัสเพื่อเอาไปขายให้ใครล่ะ? หรือว่าคุณแค่แอบเก็บไว้เพื่อเล่นสนุกคนเดียว?" เรย์หยุดยืนห่างจากปลายกระบอกปืนเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น ดวงตาคมกริบช้อนขึ้นมองสบตาเซนตรงๆ ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินความจำเป็นนี้ ทำให้เซนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางบนตัวเรย์ มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้รู้สึกปั่นป่วนในท้องอย่างน่าประหลาด "ถอยออกไป!" เซนคำรามลอดไรฟัน นัยน์ตาดุจเหยี่ยววาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกจู่โจมทั้งทางกายและทางใจ "ถ้าผมไม่ถอยล่ะครับ?" เรย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายกระบอกปืนเกือบจะแนบชิดกับอกเสื้อของเขาอยู่แล้ว รอยยิ้มมุมปากของชายหนุ่มไร้เงาคนนี้เต็มไปด้วยความท้าทายที่อันตรายถึงชีวิต "คุณกล้าเหนี่ยวไกจริงๆ เหรอ เซน... หรือจริงๆ แล้วลึกๆ ในใจ คุณกำลังดีใจที่มีคนเข้ามาพังความเงียบเหงาในห้องสี่เหลี่ยมนี้กันแน่?" คำพูดจี้ใจดำและการกระทำที่อุกอาจทำให้เซนรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงด้วยความจริงที่เขาไม่ยอมรับ ความโกรธผสมผสานกับกระแสความตื่นเต้นแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วกระแสเลือด นิ้วที่กำไกปืนสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณดิบที่กำลังร้องเตือนว่าผู้ชายคนนี้อันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้มีชีวิตรอด "แกมันบ้า..." เซนเค้นเสียงด่า "ผมอาจจะบ้า..." เรย์ยื่นมือขวาออกมาช้าๆ ราวกับจะยอมจำนน แต่นิ้วเรียวยาวของเขากลับเอื้อมไปแตะที่ปลายกระบอกปืนโลหะเย็นเฉียบ แล้วค่อยๆ ดันมันลงต่ำอย่างนุ่มนวล ท่ามกลางความตกตะลึงของเซน "แต่คนที่ถือปืนสั่นระริกแบบคุณ... น่าสนใจกว่าที่คิดเยอะเลยนะครับ" ในจังหวะที่เซนกำลังจะตวัดศอกเข้าใส่เพื่อสั่งสอนความถือดีนั้นเอง... จู่ๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักทั้งสามจอก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ไฟสำรองฉุกเฉินสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยเงียบ (Silent Alarm) ที่ดังถี่รัวจากระบบรักษาความปลอดภัยชั้นนอก เรย์หุบยิ้มทันที แววตาขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุจใบมีดในเสี้ยววินาที "ดูเหมือนว่า... จะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญอีกกลุ่มตามเรามาทันแล้วนะครับ เซน" เรย์กระซิบชิดริมหูของเซนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ขณะที่แขนแกร่งอีกข้างเอื้อมรวบเอวบางของเซนเข้ามาชิดติดตัวอย่างรวดเร็วเพื่อหลบวิถีกระสุนปืนที่พุ่งทะลุกระจกหน้าต่างเข้ามาอย่างแม่นยำ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความระทึกขวัญนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ