รอยร้าวในใจ

"คุณจะเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่เพราะผมไปเพื่ออะไร ศิลา!" เสียงของรวินท์ดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัด จนดูเหมือนจะสั่นสะเทือนไปถึงกรอบรูปบนผนัง เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความเย็นชาที่เจืออยู่ในกระแสเสียงนั้นกลับบาดลึกกว่าการแผดเสียงเสียอีก รวินท์ขว้างปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะไม้โอ๊กจนน้ำหมึกกระเซ็นเปรอะไปบนกระดาษร่างแบบสีขาวสะอาดตา ศิลาไม่ได้ถอยหนี เขายังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม ดวงตาคู่นั้นที่เคยสว่างไสวด้วยแรงบันดาลใจในการวาดภาพ บัดนี้กลับหม่นแสงลงราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกทิ้งไว้กลางสายฝนจนสีซีดจาง เขามองมือข้างที่ยังมีรอยแผลถลอกจากการตะเกียกตะกายเอาตัวรอดในเหตุการณ์เมื่อคืน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตารวินท์อย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าผมไม่ทำแบบนั้น รวินท์..." ศิลาเว้นจังหวะ ลมหายใจของเขาแผ่วเบาแต่หนักแน่น "คุณก็คงหายไปในความมืดนั้นตั้งแต่นาทีแรกแล้ว อย่าพยายามทำเป็นว่าผมเป็นแค่คนนอกที่ซวยมาเจอเรื่องนี้เลยครับ" "คุณก็แค่ศิลปิน!" รวินท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาพาดทับร่างของศิลาจนดูราวกับจะกลืนกินอีกฝ่ายให้หายไป "คุณไม่มีสิทธิ์มาตายแทนผม คุณไม่รู้อะไรเลยว่าไอ้พวกนั้นมันอันตรายแค่ไหน ผมพยายามจะดึงคุณออกมาจากวงจรนี้ แต่คุณกลับกระโจนเข้ามาหามันเอง" "ผมรู้ว่าผมเป็นแค่ศิลปิน" ศิลาลุกขึ้นยืนบ้าง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่ารวินท์เล็กน้อย แต่แววตาของเขากลับเปี่ยมไปด้วยพลังที่น่าประหลาดใจ "และผมก็รู้ด้วยว่าภาพวาดทุกภาพที่ผมวาดในช่วงปีหลังมานี้... มันไม่มีตัวตนถ้าไม่มีเรื่องราวของคุณอยู่ในนั้น" รวินท์ชะงักไป คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงบนแผลเก่าที่เขาพยายามปิดตายมาตลอด ความรู้สึกผิดตีรวนอยู่ในอก มันไม่ใช่ความสงสาร แต่มันคือความหวาดกลัว... กลัวว่าคนตรงหน้าจะกลายเป็นเหยื่อรายต่อไปที่เขามิอาจปกป้องได้ เหมือนกับครอบครัวของเขาในวันนั้น รวินท์เดินหันหลังไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกกระจกที่สะท้อนเงาของตัวเอง เขาเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้าและอดีตที่ตามหลอกหลอน มือของเขากำแน่นจนสั่น เขารู้ดีว่าหากศิลาถลำลึกไปมากกว่านี้ เส้นทางชีวิตที่สวยงามของศิลปินหนุ่มคนนี้จะถูกฉาบด้วยสีเลือด "กลับไปเถอะ" รวินท์พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่ทว่าเด็ดขาด "ถือว่าผมขอร้อง... ไปให้ไกลจากผม จากเรื่องทั้งหมดนี้" "ถ้าผมไป คุณจะลบภาพความทรงจำที่ผมบันทึกไว้ในหัวทิ้งได้ไหมล่ะครับ?" ศิลาเดินเข้ามาใกล้ สัมผัสถึงแผ่นหลังที่เกร็งแน่นของรวินท์ "คุณลืมครอบครัวคุณได้ไหม ถ้าผมลืมเหตุการณ์เมื่อคืนได้ คุณก็ต้องทำได้" รวินท์หันขวับกลับมา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือน้อยจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ต่างฝ่ายต่างพยายามควบคุม ดวงตาของรวินท์วูบไหว เขาไม่ได้โกรธอีกต่อไป แต่เขากำลังแตกสลายจากข้างใน ความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกร้าวถูกเปิดเผยออกมาในนาทีนี้เอง "คุณไม่เข้าใจ..." รวินท์พึมพำ น้ำเสียงสั่นพร่า "รอยร้าวในใจผมมันลึกเกินกว่าที่คุณจะซ่อมแซมได้ ศิลา ถ้าคุณยังอยู่ใกล้ผม รอยร้าวนั้นจะลามไปถึงคุณด้วย" ศิลาเอื้อมมือไปแตะที่หัวไหล่ของรวินท์ สัมผัสที่แผ่วเบาแต่มั่นคง "รอยร้าวนั่นแหละครับที่ทำให้แสงผ่านเข้ามาได้ ถ้ามันไม่มีรอยร้าว เราก็จะเป็นแค่หินก้อนหนึ่งที่ไม่มีชีวิต... เรามาลองวาดภาพใหม่ด้วยกันไหม ไม่ใช่ภาพวาดที่โศกเศร้า แต่เป็นภาพวาดที่เราจะเขียนตอนจบของมันเอง" รวินท์นิ่งไป เขากำลังจะอ้าปากตอบ แต่ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากความมืดในมุมห้อง เป็นเสียงคลิกเบาๆ ของกลอนประตูเหล็กที่ถูกสะเดาะออกอย่างชำนาญ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังบานประตู ทั้งคู่หยุดชะงัก รวินท์คว้าปืนพกที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะขึ้นมาทันทีโดยสัญชาตญาณ ดวงตาของเขากลับมาคมกริบและเย็นชาดุจน้ำแข็งอีกครั้ง เมื่อบานประตูค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างในชุดสูทสีเทาเข้มที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี คนผู้นั้นวางซองจดหมายสีขาวสะอาดไว้บนโต๊ะหน้าห้อง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ทำให้รวินท์รู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง "ผมว่าเราคงต้องคุยกันเรื่องสัญญาฉบับเก่าที่รวินท์ลืมทิ้งไว้ที่สุสานนั่นเสียหน่อยนะครับ... ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญแอบอ่านมันไปเรียบร้อยแล้ว" รวินท์ปล่อยปืนในมือตกลงบนพื้นเมื่อเห็นตราประทับบนซองจดหมายนั้น มันคือตราสัญลักษณ์ของคนที่เขาเชื่อว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวในใจไปกับผมในบทนี้นะครับ — สเปซโอเดสซีย์