แผนใหม่

แฟ้มเอกสารปกหนังสีเข้มถูกเลื่อนไปบนพื้นโต๊ะไม้สักขัดเงา มันหยุดลงตรงหน้าของศิลาพอดี ราวกับเครื่องประหารที่ถูกเลื่อนเข้ามาใกล้คอของนักโทษเดתตาย ศิลานิ่งงัน ปลายนิ้วที่ถือพู่กันสั่นน้อยๆ จนหยดสีน้ำมันสีครามร่วงหยดลงบนกระดาษร่างภาพ จนมันแผ่ขยายออกเป็นวงสีดำมืดราวกับรอยแผลเป็น "คุณกำลังเล่นกับไฟนะรวินท์... และไฟกองนี้ใหญ่เกินกว่าที่เราจะควบคุมมันได้ทัน หากลมเปลี่ยนทิศ" ศิลาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นไหวระริกด้วยความหวาดกลัวที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความเยือกเย็น รวินท์ไม่ได้ขยับตัว เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำตัวเก่า แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงมาเพียงครึ่งใบหน้า อีกครึ่งถูกปล่อยให้จมอยู่ในความมืดมิด ชายหนุ่มมาดนิ่งผู้ผ่านคืนวันอันโหดร้ายมานับไม่ถ้วนยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มลอยกรุ่นอยู่ในบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก "ไฟน่ะมันแผดเผาทุกอย่างอยู่แล้ว ศิลา... ไม่ใช่แค่พวกมัน แต่รวมถึงตัวผมด้วย ตั้งแต่วันที่ครอบครัวของผมถูกพรากไปในกองเพลิงวันนั้น ผมก็ไม่เหลืออะไรให้ต้องกลัวอีกต่อไปแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยกระแสความแค้นที่ฝังรากลึกจนน่ากลัว รวินท์วางถ้วยลงกระทบจานรองเสียงดัง *กริ๊ก* ในความเงียบงัน มันคือสัญญาณเตือนว่า ไม่มีทางหวนกลับหลังได้อีกแล้ว แผนการที่พวกเขาตระเตรียมกันมาแรมเดือนไม่ใช่แค่การแก้แค้นแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน แต่มันคือการทำลายล้างรากฐานทางธุรกิจและชื่อเสียงของตระกูลอัคร The Great ที่เหยียบย่ำคนอื่นมาตลอดชีวิต ศัตรูของพวกเขามีทั้งอำนาจ เงินทอง และกองทัพทนายความ แต่มันสมองของรวินท์ในยามนี้คมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน "เราจะใช้จุดอ่อนที่สุดของมัน นั่นก็คือความโลภ" รวินท์โน้มตัวไปข้างหน้า สายตาคมกราบมองคู่คิดของตนอย่างลึกซึ้ง "พรุ่งนี้ ในงานประมูลภาพวาดการกุศล... คุณจะต้องนำภาพวาดชุด 'รอยแผลแห่งกาลเวลา' ไปจัดแสดง" ศิลาขมวดคิ้วแน่น "ภาพชุดนั้นเหรอ? แต่มันเป็นภาพที่ผมวาดขึ้นมาจากความทรงจำในคืนที่คุณ... ในคืนที่เกิดเรื่องกับครอบครัวคุณนะ มันมีความหมายเกินกว่าจะเอาไปเป็นเหยื่อล่อ" "นั่นแหละคือเหตุผลว่าทำไมมันถึงล่อปลาตัวใหญ่ให้ออกมาจากหลุมได้" รวินท์ตัดบท น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวแต่ยังคงความสุภาพไว้เช่นเคย "ชัย The Great มีรสนิยมต่ำช้าที่ชอบสะสมความเจ็บปวดของผู้อื่นไว้ใต้พรม เขากว้านซื้อทุกอย่างที่เกี่ยวโยงกับโศกนาฏกรรมครั้งนั้น เพื่อทำลายหลักฐานและตอกย้ำชัยชนะ ภาพวาดของคุณคือชิ้นส่วนสุดท้ายที่เขาตามหา" ศิลากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความทรงจำสีเทาหม่นในอดีตผุดพรายขึ้นมาในหัว รวินท์ช่วยชีวิตเขาจากขุมนรกแห่งความอับจน และนี่คือเวลาที่เขาต้องชำระหนี้ชีวิตด้วยการเดินลงไปในหลุมพรางที่รวินท์ขุดเอาไว้ "แล้วเราต้องทำอย่างไรต่อไปหลังจากที่เขาซื้อภาพนั้นไป?" ศิลาถามเสียงแผ่ว รวินท์ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คล้ายกับปีศาจที่กำลังสวมสูท "ทันทีที่เงินโอนเข้าบัญชีมูลนิธิ และเขายึดครองกรรมสิทธิ์ภาพวาดนั้น เอกสารลับทางบัญชีที่เชื่อมโยงเส้นทางการเงินนอกระบบของมันทั้งหมด จะถูกเปิดเผยผ่านระบบบล็อกเชนที่ถูกตั้งเวลาไว้โดยอัตโนมัติ... มันจะล้มละลายในชั่วข้ามคืน และไม่มีโอกาสได้แก้ตัว" "แล้วคุณล่ะรวินท์?" ศิลาจ้องมองเพื่อนร่วมชะตากรรมด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด "เมื่อเกมนี้จบลง คุณคิดว่าคุณจะเหลืออะไรในมือบ้าง?" คำถามนั้นทำให้บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงไปอีก รวินท์ชะงักไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ในอดีต ภาพเปลวเพลิงที่แผดเผาบ้านเรือน และเสียงกรีดร้องของคนที่เขารักแวบเข้ามาในหัว แต่มันถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นอันเย็นชาอย่างรวดเร็ว "ผมไม่สนหว่านพืชจะได้กินผลอะไรอีกแล้วครับ ศิลา... ขอแค่ให้พวกมันได้ลิ้มรสชาติของการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างอย่างช้าๆ เหมือนที่ผมเคยเจอ แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับชีวิตของผม" รวินท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทให้เข้ารูปอย่างเนียบกริบ เขาเดินไปตบไหล่ของศิลาเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินไปที่ประตู ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของรวินท์จะแตะโดนลูกบิดประตู เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ทั้งรวินท์และศิลาต่างชะงักนิ่งไปพร้อมกัน ในยามวิกาลเช่นนี้ และไม่มีใครรู้นักว่าพวกเขาซ่อนตัวอยู่ที่สตูดิโอแห่งนี้ ใครกันคือผู้มาเยือน? ประตูกค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในแสงไฟสลัว ร่างนั้นส่งยิ้มเย็นเยียบให้รวินท์ พร้อมกับโยนแฟ้มเอกสารสีแดงฉานลงบนพื้นตรงหน้ารวมถึงพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรวินท์เย็นเฉียบลงทันที "เกมที่คุณวางแผนมาแรมเดือน... น่าสนใจดีนี่ครับคุณรวินท์ แต่เสียดายที่ผมรู้ทันแผนใหม่ของคุณตั้งแต่อย่างแรกแล้ว" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความลึกล้ำของเกมแห่งการแก้แค้นนี้ไป2ด้วยกันนะครับ - สเปซโอเดสซีย์