ที่พักใหม่ในเมืองหลวง

"ท่านไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด... ท่านเชฟหลวงหลิน" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความสั่นเครือเล็กน้อยของชายสูงวัยในชุดสีเทาหม่นดังก้องขึ้นในห้องโถงกว้างของบ้านพักใหม่ในเมืองหลวง หลินหว่านยืนนิ่ง มือที่กำลังจัดเรียงถ้วยชาเคลือบสีขาวสะอาดชะงักงัน กลิ่นอายของความคุ้นเคยย้อนกลับมาปะทะความรู้สึกจนเธอต้องหลับตาลงชั่วครู่ ลมหายใจที่ถูกผ่อนออกมาอย่างแผ่วเบาคือวิธีเดียวที่จะตั้งสติในนาทีที่อดีตพุ่งเข้าชนปัจจุบันโดยไม่ทันตั้งตัว "ท่านพ่อบ้านหลิน... ฉันคิดว่าชื่อนั้นได้ตายไปพร้อมกับวังหลวงแล้วนะคะ" หลินหว่านเอ่ยตอบโดยไม่หันกลับไปมอง สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ลวดลายดอกเหมยบนถ้วยชา แต่หัวใจของเธอกลับเต้นรัวด้วยความกังวล "ที่นี่คือยุค 70 และฉันก็เป็นเพียงแม่ค้าธรรมดาคนหนึ่งที่พยายามหาเลี้ยงลูกๆ เท่านั้น" "คนระดับท่าน จะเป็นเพียงแม่ค้าธรรมดาได้เยี่ยงไรกัน" ชายชราเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว กลิ่นจางๆ ของสมุนไพรจีนที่เขาพกติดตัวเป็นเอกลักษณ์ที่หลินหว่านจำได้แม่นยำ "กลิ่นของ 'น้ำซุปวิญญาณสวรรค์' ที่ท่านเคยปรุงถวาย... มันอบอวลอยู่ในอากาศของบ้านหลังนี้ แม้ท่านจะพยายามปิดบังเพียงใด แต่ฝีมือและจิตวิญญาณของท่านไม่มีวันเปลี่ยน" ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเล็กๆ สองคู่ที่วิ่งตึงตังมาจากห้องนอนข้างๆ ก็ทำลายบรรยากาศอันตรึงเครียดลงทันที เสี่ยวเป่ากับเสี่ยวซีวิ่งพุ่งเข้ามากอดขาหลินหว่านไว้แน่น ใบหน้าจิ้มลิ้มเงยขึ้นมองแขกแปลกหน้าด้วยสายตาใสซื่อ ก่อนที่เสี่ยวเป่าจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองเล็กน้อย "ท่านแม่คะ! เจ้าก้อนแป้งที่ท่านแม่บอกว่าจะทำให้พวกเรากินเมื่อตอนบ่าย ทำไมมันถึงยังไม่ยอมพองฟูสักทีล่ะคะ?" หลินหว่านย่อตัวลง ลูบหัวลูกสาวตัวน้อยด้วยความเอ็นดู ความกังวลในดวงตาหายไปแทนที่ด้วยประกายความรักที่อ่อนโยนที่สุด "ใจเย็นก่อนนะจ๊ะเสี่ยวเป่า การทำขนมต้องใช้เวลาและการรอคอย เหมือนกับที่ชีวิตคนเราต้องผ่านการบ่มเพาะ... ไม่ใช่หรือคะท่านพ่อบ้านหลิน?" เธอจงใจเน้นชื่อของอีกฝ่าย เป็นการส่งสัญญาณเตือนว่าพื้นที่แห่งนี้คือเขตหวงห้ามของ 'ความเป็นแม่' ไม่ใช่ 'เชฟหลวง' อีกต่อไป เฉินเหว่ยที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาจากด้านนอก สังเกตเห็นบรรยากาศแปลกๆ ในบ้าน เขาขยับตัวเข้ามาโอบไหล่หลินหว่านอย่างเป็นธรรมชาติ สายตาคมกริบของทหารผ่านศึกจับจ้องไปที่ชายชราตรงหน้าอย่างระแวดระวัง แม้จะไม่รู้จักกันเป็นการส่วนตัว แต่สัญชาตญาณของเขารู้สึกได้ถึงความไม่ธรรมดาของคนผู้นี้ "คุณคือใคร?" เฉินเหว่ยถามเสียงเรียบแต่ทรงพลัง "ข้าเป็นเพียงคนที่หลงทางและคิดถึงรสชาติอาหารที่ไม่มีอยู่จริงในโลกใบนี้" ชายชราโค้งคำนับอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันไปทางหลินหว่าน "ข้าจะรอ... ไม่ใช่ในฐานะพ่อบ้าน แต่ในฐานะศิษย์คนหนึ่งที่ยังคงอยากเรียนรู้ความหมายที่แท้จริงของการเป็น 'เชฟ' ต่อไป" หลังจากที่ชายชราจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นสมุนไพรจางๆ และปมปัญหาที่ทิ้งไว้ให้หลินหว่านต้องขบคิด เธอจัดการทำขนมเปี๊ยะไส้ถั่วกวนสูตรพิเศษเพื่อฮีลใจเด็กๆ กลิ่นหอมหวานของแป้งที่ถูกอบจนเหลืองทองอบอวลไปทั่วห้องครัวใหม่ที่กว้างขวางกว่าที่เคย บ้านหลังนี้คือความหวังใหม่ การปรับตัวในเมืองหลวงนั้นไม่ง่าย แต่เมื่อมองเห็นเฉินเหว่ยกำลังช่วยเสี่ยวซีต่อตัวต่อไม้ และเสี่ยวเป่ากำลังตั้งใจกินขนมอย่างเอร็ดอร่อย หลินหว่านก็รู้ว่าเธอมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับไปมองอดีตแล้ว ค่ำคืนนั้น ขณะที่หลินหว่านกำลังจัดเตรียมวัตถุดิบในระบบฟาร์มเพื่อทำมื้อเช้า หน้าต่างห้องครัวก็เปิดออกเองโดยไม่มีลมพัดผ่าน กระดาษแผ่นเล็กๆ สีเหลืองเก่าคร่ำถูกวางทิ้งไว้บนเคาน์เตอร์ไม้ เมื่อเธอหยิบมันขึ้นมาอ่าน ลายมือตวัดฉวัดเฉวียนที่คุ้นตาทำเอาหัวใจของเธอแทบหยุดเต้น *‘ท่านเชฟ... ข้าพบสิ่งที่ท่านตามหามาตลอดสิบปีแล้ว แต่มันไม่ได้อยู่ในมือข้า... แต่มันอยู่ในมือของคนที่กำลังจะมาเยือนท่านในเช้าวันพรุ่งนี้... คนที่ท่านไม่คิดว่าจะมีชีวิตรอดกลับมาจากสมรภูมิที่ท่านจากมา...’* มือของหลินหว่านสั่นเทาจนกระดาษร่วงหล่นลงบนพื้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเริ่มเดินดังก้องเข้ามาใกล้ประตูบ้านมากขึ้นเรื่อยๆ ในความมืดของค่ำคืนนั้น เงาร่างของชายคนหนึ่งทาบทับผ่านผ้าม่านโปร่งแสง เขายืนหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าประตูบ้านพักของเธอ พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งที่เป็นจังหวะเดียวกับรหัสลับขององครักษ์หลวงที่เธอเคยใช้เมื่อหลายภพชาติก่อน! ขอให้คืนนี้เป็นคืนที่แสนอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความหวังสำหรับทุกท่านที่ติดตามเส้นทางของหลินหว่านนะคะ ไป๋เป่าเปาของแม่