เสียงกระซิบจากหนังสือเก่า

กลิ่นอับของกระดาษโบราณและฝุ่นผงที่ลอยวนอยู่ในแสงสลัวของโคมไฟตั้งโต๊ะ คือออกซิเจนชนิดเดียวที่ศิลาพึงใจในยามวิกาล นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวบางเฉียบกำลังบรรจงใช้แปรงขนนุ่มปัดกวาดสันหนังสือหนังแกะอายุกว่าร้อยปีอย่างระมัดระวัง ห้องสมุดใต้ดินของสถาบันอนุรักษ์โบราณวัตถุลึกลับแห่งนี้ ไม่เคยหลับใหล เช่นเดียวกับภาระหน้าที่บนบ่าของบรรณารักษ์หนุ่มผู้มีดวงตาสีเทาเข้มราบเรียบดั่งผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ แม้ภายนอกเขาจะดูสุขุมและจัดการทุกอย่างได้อย่างเป็นระบบระเบียบตามกฎเกณฑ์เคร่งครัด แต่ลึกๆ แล้ว ศิลารู้ดีว่าประสาทสัมผัสทุกส่วนของตนกำลังตื่นตัว ปลายนิ้วชี้ของเขาแตะลงบนปกหนังสือปกหนังสีดำสนิทที่เพิ่งถูกจัดเข้าชั้น ตะกอนความทรงจำและพลังงานตกค้างบางอย่างพุ่งวาบเข้าสู่กระแสประสาททันที—นี่คือทักษะติดตัวที่เขาได้รับมาจากเหตุการณ์สูญเสียครอบครัวในอดีต ‘จิตสัมผัสวัตถุ’ หรือความสามารถในการอ่านร่องรอยอารมณ์และเรื่องราวจากสิ่งของที่เคยผ่านมือมนุษย์ ภาพแวบวับของเหตุการณ์ไฟไหม้ กลิ่นควันจางๆ และเสียงกรีดร้องแหลมสูงลอดผ่านโสตประสาท แต่มันเป็นเพียงเสียงก้องสะท้อนที่เขาฝึกฝนจนสามารถควบคุมให้มันสงบลงได้ด้วยการหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ *แกรก... กึก...* เสียงประหลาดดังขึ้นจากมุมมืดลึกที่สุดของแถวชั้นหนังสือโซน E โซนนี้ถูกจำกัดไว้สำหรับตำราต้องห้ามและบันทึกคดีลี้ลับที่ยังไม่มีการจำแนกหมวดหมู่ที่แน่ชัด ศิลาชะงักมือที่กำลังถือแปรง ดวงตาคมกวาดมองไปในความมืดที่แสงไฟส่องไปไม่ถึงทันที ไม่มีลม ระบบปรับอากาศของห้องสมุดถูกตั้งค่าให้ลมสงบนิ่งตลอดเวลาเพื่อรักษาสภาพกระดาษ *แกรก...* คราวนี้เสียงนั้นชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่เสียงหนูแทะหรือไม้ลั่น แต่มันคือเสียงกระดาษพลิกไหว... และที่น่าขนพองสเกลยิ่งกว่านั้นคือ มันมีเสียง "ครางฮัม" ต่ำๆ คล้ายเสียงกระซิบของผู้หญิงที่กำลังท่องบทกลอนโบราณด้วยความโหยหา ศิลาหยิบตะเกียงเวทมนตร์พลังงานต่ำขึ้นมาถือไว้ในมือซ้าย แสงสีนวลอุ่นช่วยขับไล่เงาตะคุ่มรอบตัวให้ถอยร่น เขาก้าวเท้าอย่างเงียบเชียบเข้าใกล้ต้นตอของเสียง หัวใจเต้นเป็นจังหวะมั่นคงแต่นัยน์ตากลับคมกริบขึ้นทีละน้อย ที่ชั้นวางหนังสือแถวที่สิบสาม หนังสือปกสีเลือดหมูเล่มหนึ่งกำลังสั่นสะเทือนด้วยตัวเอง มันไม่มีโซ่ตรวนเวทมนตร์พันธงเหมือนตำราอันตรายเล่มอื่น แต่แรงสั่นสะเทือนของมันกลับรุนแรงจนทำให้หนังสือเล่มข้างเคียงเริ่มขยับถอยหลัง ศิลาหรี่ตาลง ประเมินสถานการณ์ตามหลักการที่อินทิราเคยพร่ำสอนไว้—*วัตถุอาคมระดับกลางมักตอบสนองต่อคลื่นพลังงานจิตที่มีความถี่ตรงกันเสมอ* แต่คำถามคือ... ทำไมมันถึงเลือกเขา? มือที่สวมถุงมือเอื้อมออกไปอย่างไม่ลังเล ปลายนิ้วแตะลงที่สันปกหนังสือเล่มนั้น ทันทีที่สัมผัสกระแสความเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกก็แล่นพล่านขึ้นมาตามแขน สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่น แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว *พรึบ!* หนังสือเล่มหนาดีดตัวเปิดออกเองอย่างแรง หน้ากระดาษสีเหลืองกรอบนับร้อยพลิกปลิวด้วยความเร็วสูงเกิดเป็นกระแสลมหมุนขนาดย่อมภายในช่องทางเดินแคบๆ เสียงกระซิบที่เคยได้ยินแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะแผ่วเบาที่ข้างหู ราวกับมีใครบางคนกำลังโน้มตัวลงมาหายใจรดต้นคอ "พบเป้าหมาย... วัตถุบันทึกวิญญาณตกค้างระดับภัยคุกคาม B" เสียงแจ้งเตือนจากระบบประเมินผลอัตโนมัติที่เชื่อมต่อกับแว่นตาออปติคัลของศิลาปรากฏตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นกลางอากาศ แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับข้อความบรรทัดถัดมาที่ทำให้ลมหายใจของชายหนุ่มสะดุดกึก [คำเตือน: เจ้าของร่างเดิมของบันทึกเล่มนี้ กำลังยืนอยู่ด้านหลังคุณ... ณ บัดนี้] ศิลาไม่หันหลังกลับทันที เขาใช้ความสุขุมที่ฝึกฝนมาทั้งชีวิตเป็นเกราะกำบัง ร่างโปร่งในชุดบรรณารักษ์ยืนนิ่งสนิท มือขวาค่อยๆ เลื่อนลงไปแตะด้ามมีดอาคมผนึกวิญญาณที่เหน็บไว้ข้างเอวอย่างแนบเนียน นัยน์ตาสีเทาเข้มสะท้อนเงาของชั้นหนังสือเบื้องหน้า ซึ่งเผยให้เห็นเงาสะท้อนของหญิงสาวผมยาวสลวยในชุดโบราณกำลังยกมือขึ้นแตะไหล่ซ้ายของเขาจากด้านหลังอย่างแผ่วเบา "หาฉันเจอไหม... บรรณารักษ์ผู้เงียบขรึม" เสียงหวานหยดย้อยกระซิบชิดใบหู พร้อมกับอุณหภูมิรอบกายที่ดิ่งฮวบลดลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ก่อนที่ศิลาจะได้ชักมีดอาคมออกมารับมือ แสงสีทองวาบขึ้นจากทางเข้าห้องสมุด พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยกำลังก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบ "ศิลา! ถอยออกมาจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้!" เสียงเด็ดขาดแต่เจือความร้อนรนของอาจารย์อินทิราดังลั่นก้องห้องสมุด พร้อมกับยันต์อัคคีโบราณในมือที่ส่องแสงเจิดจ้าเตรียมพร้อมจู่โจม! ขอบพระคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ