ความจริงที่ถูกเก็บงำ

กลิ่นไอของน้ำตาลเคี่ยวกรุ่นผสมกับกลิ่นเหล้าเบอร์боนราคาแพง อบอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างที่ถูกปิดทึบด้วยม่านกำมะหยี่สีเข้ม แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบใบหน้าครึ่งซีกของศิลา ทำให้ร่องรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปากยิ่งดูดุดันและอันตราย รินรดายืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักทอง ร่างระหงสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเธอกับชายหนุ่มที่ถูกลดทอนลงจนแทบไม่มีช่องว่าง มือหนาของวิศวกรหนุ่มคุมไร่อ้อยเอื้อมไปหยิบแก้วทรงเตี้ยขึ้นมาหมุนช้าๆ สายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจดจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าไม่วางตา ราวกับต้องการกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว "คุณอยากรู้เรื่องในอดีตนักไม่ใช่หรือ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "อยากรู้ว่าทำไมผมถึงกลายเป็นคนแบบนี้... อยากรู้ว่าทำไมไร่นี้ถึงต้องแลกมาด้วยคราบน้ำตาและเลือด" ศิลาวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากร่างกำยำที่แผ่ออกมาทำให้รินรดาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้หนักหน่วง ปิดตายทุกเส้นทางหนี ชายหนุ่มก้าวเข้ามาประชิด มือข้างหนึ่งยันขอบชั้นหนังสือไว้ กักขังร่างของเธอให้อยู่ในอาณัติของเขา กลิ่นกายผสมผสานระหว่างความดิบเถื่อนของงานกลางแจ้งและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนรินรดาต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหว "ถอยไปนะ ศิลา" เธอย้ำเสียงแข็ง แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ไม่ถอย..." ศิลาโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมใบหูจนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินผิวเนียน "ในเมื่อคุณก้าวก่ายเข้ามาในโลกของผมแล้ว คุณก็ต้องรับฟังความจริงทั้งหมด... และรับผลที่จะตามมาด้วย" ความทรงจำสีเลือดค่อยๆ ถูกถ่ายทอดผ่านน้ำเสียงที่เรียบเฉยแต่เจ็บปวด ศิลาเล่าถึงวันที่เขาเคยเป็นเพียงเด็กหนุ่มผู้มีอุดมการณ์ในไร่แห่งนี้ วันที่พยัคฆ์ เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด ร่วมมือกับผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากครอบครัวของเขา รวมถึงหญิงสาวผู้เป็นรักแรกที่ต้องจบชีวิตลงบนผืนไร่อ้อยแห่งนี้ท่ามกลางเพลิงแค้น ทุกถ้อยคำที่ศิลาเอ่ยออกมา เต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์ที่รุนแรง มือใหญ่อีกข้างเลื่อนขึ้นมาสัมผัสกรอบหน้าเนียนของรินรดาอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทั้งหยาบกร้านและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน จนหญิงสาวเผลอหลับตาลงรับสัมผัสโดยไม่รู้ตัว "คุณคิดว่าผมใจร้ายเหรอ รินรดา..." นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยไล้ริมฝีปากอิ่มอย่างจาบจ้วง "แต่ถ้าคุณเป็นผม... คุณจะรู้ว่าความปรานีมันเป็นความอ่อนแอที่ไม่มีวันให้อภัย" ความใกล้ชิดที่ระอุขึ้นเรื่อยๆ เปลี่ยนบรรยากาศรอบตัวให้กลายเป็นห้องทดลองทางเคมีที่พร้อมจะระเบิด แรงดึงดูดระหว่างความดาร์กของศิลาและความดื้อรั้นของรินรดาพุ่งทะยานถึงขีดสุด ดวงตาคู่สวยลืมขึ้นสบกับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเร่าร้อนและหุบเหวแห่งเสน่หาที่ไร้ทางหนี ไม่มีบทสนทนาใดเล็ดลอดออกมาอีก มีเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิด ศิลาไม่รอให้เธอได้ปฏิเสธ ริมฝีปากหนาประกบจูบลงบนกลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเรียกร้อง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งวาบหวามที่ละลายทุกกำแพงทิฐิในใจของหญิงสาว รินรดาพยายามจะทุบอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงทั้งหมดกลับถูกสูบหายไปกับสัมผัสอันช่ำชอง มือหนาช้อนร่างบางขึ้นอุ้มโดยไม่ให้ตั้งตัว ขาทั้งสองข้างเกี่ยวรัดเอวสอบของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ศิลาพาเธอก้าวไปที่โซฟาตัวยาวกลางห้อง ร่างทั้งสองทับซ้อนกันท่ามกลางความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟส้มสาดส่อง เสื้อผ้าเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นอย่างเร่งร้อน ผิว2สีตัดกันภายใต้แสงไฟสลัวยิ่งขับเน้นความงดงามและสัญชาตญาณดิบเถื่อนให้เด่นชัด เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดริมฝีปากของรินรดาเมื่อความอบอุ่นและสัมผัสแนบเนื้อเข้าครอบครอง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความรุ่มร้อน ดิบ ชวนฝัน และเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาที่สะสมมานาน ค่ำคืนในไร่อ้อยดำเนินไปอย่างไร้กาลเวลา เสียงหอบหายใจและแรงกระซิบข้างหูเคลียคลอไปกับเสียงลมพัดผ่านนอกหน้าต่าง ศิลากอดรัดร่างอ้อนแอ้นไว้แนบอก ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปกับความจริงอันโหดร้ายในอดีต ทว่า ในขณะที่อารมณ์รักกำลังดื่มด่ำถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตามด้วยเสียงตะโกนจากลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้อง "นายครับ! แย่แล้ว... ทางค่ายของพยัคฆ์บุกเข้ามาเผาแปลงอ้อยโซน C แล้วครับ!" ศิลาชะงักกึก แววตาที่เคยเคลิบเคลิ้มแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมในเสี้ยววินาที เขาก้มลงมองรินรดาที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจกับข่าวร้ายที่กระชากพวกเขากลับสู่โลกความเป็นจริงอย่างโหดร้าย — *ธานินทร์แดนเถื่อน* ครับ