สงครามน้ำลายในไซต์งาน

“ถ้าคุณวางแพลนแบบนี้ อีกสามเดือนข้างหน้า ห้องรับแขกของคุณจะกลายเป็นห้องเก็บขยะไฮโซที่ไม่มีใครอยากก้าวเท้าเข้าไปค่ะ คุณคณิน” เสียงหวานที่แฝงความดุดันของพิมดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องเจาะสกัดคอนกรีตในไซต์งานก่อสร้าง เธอกอดอกแน่น สายตาจ้องเขม็งไปยังพิมพ์เขียวที่กางอยู่บนโต๊ะไม้ชั่วคราว ร่างบางในชุดทะมัดทะแมงยืนประจันหน้ากับชายหนุ่มที่สูงกว่าเกือบหนึ่งช่วงตัว คณินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดูนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง “ห้องรับเก็บขยะ? คุณพิมครับ โปรดใช้สมองที่เป็นมัณฑนากรของคุณมองให้ทะลุปรุโปร่งกว่านี้หน่อย นี่คือสเปซที่ผมคำนวณมาอย่างดีเพื่อให้แสงมันตกกระทบ... ไม่ใช่พื้นที่สำหรับเอาโซฟาลายดอกไม้มาวางระเกะระกะเพื่อสนองความต้องการของคุณ” “โซฟาลายดอกไม้?” พิมแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ “รสนิยมคุณมันล้าหลังหรือว่าติดอยู่กับความเพอร์เฟกต์จนตาบอดกันแน่คะ? การจัดวางแบบนี้มันบีบอัดจนคนอยู่หายใจไม่ออก คุณเป็นสถาปนิกที่เก่งแต่ตัวเลข แต่สอบตกเรื่อง ‘หัวใจ’ ของการอยู่อาศัย!” “ผมสร้างบ้าน ไม่ได้สร้างสวนสนุกที่มีไว้เพื่อวิ่งเล่นตามอารมณ์ใคร” คณินโน้มตัวลงมาหา แผ่นอกกว้างแทบจะเบียดกับไหล่เล็กของเธอ “ถ้าคุณทำไม่ได้ก็แค่ถอยไป ผมจะรื้อผังนี้ใหม่เอง จบไหม?” “ไม่จบค่ะ!” พิมตบโต๊ะปังใหญ่จนม้วนกระดาษกลิ้งหลุนๆ “คุณจะรื้อกี่ครั้งก็ได้ แต่ถ้าผังนี้ยังขัดกับหลักฟังก์ชันการใช้งานของฉัน เราได้เห็นดีกันแน่ คุณคณิน” บรรยากาศรอบข้างที่เคยร้อนระอุจากแดดบ่ายกลับดูเย็นเยียบขึ้นมาฉับพลัน ทีมงานวิศวกรและช่างรับเหมาที่ยืนฟังอยู่รอบๆ ต่างพากันกลั้นขำจนหน้าดำหน้าแดง บ้างก็ก้มหน้าก้มตาง่วนกับงานอย่างหลบเลี่ยงสายตา ราวกับกำลังชมมวยคู่เอกที่เดิมพันด้วยอีโก้ของคนสองคน “หัวหน้าคณินครับ... จริงๆ ที่คุณพิมบอกเรื่องตำแหน่งทางเดิน มันก็มีเหตุผลนะครับ” วิศวกรหนุ่มคนหนึ่งโพล่งขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะรีบหุบปากฉับเมื่อได้รับสายตาพิฆาตจากเจ้านาย คณินไม่หันไปมองลูกน้อง แต่สายตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าเนียนใสที่แดงระเรื่อด้วยความโกรธของหญิงสาวตรงหน้า เขาขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ กลิ่นดอกไม้ที่ขัดกับความดุดันของเจ้าตัวอย่างน่าประหลาด “เห็นไหม? ขนาดคนของผมยังเริ่มโอนอ่อนไปทางตรรกะเพี้ยนๆ ของคุณแล้ว” “คนของเขามีวิสัยทัศน์ค่ะ ไม่เหมือนเจ้านายที่เอาแต่ยึดติดกับกรอบตัวเอง!” พิมโต้กลับไม่ลดละ เธอหยิบปากกามาร์คเกอร์ขึ้นมาแล้วขีดเส้นทับลงบนพิมพ์เขียวอย่างถือดี “ตรงนี้... ต้องขยายออกอีกสองเมตร เพื่อให้แสงเช้าส่องถึงโซนที่ฉันจัดไว้” “คุณกล้าทำลายพิมพ์เขียวของผมงั้นเหรอ?” คณินคว้าข้อมือเธอไว้ ทันทีที่ผิวเนื้อแตะสัมผัส แรงปะทะที่เคยร้อนแรงกลับกลายเป็นไฟฟ้าสถิตที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งคู่ พิมชะงัก ลมหายใจของเธอติดขัดเล็กน้อยแต่ก็พยายามกลบเกลื่อนด้วยการเชิดหน้าขึ้น “มันไม่ใช่การทำลาย แต่มันคือการพัฒนาค่ะ ถ้าคุณไม่ยอมรับความเห็นต่าง ก็ลาออกไปเปิดบริษัทที่ไม่มีใครกล้าขัดใจคุณสิคะ!” เสียงหัวเราะคิกคักจากกลุ่มคนงานดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้คณินถึงกับหลุดยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอจนพิมรู้สึกขนลุกซู่ “อยากให้ผมทำอะไรมากกว่าแค่ฟังคุณเถียงไหม? เช่น... การพาคุณไปดูหน้างานจริงในมุมมืดๆ ที่ไม่มีใครขัดจังหวะเราสองคนน่ะ” พิมเบิกตากว้าง หน้าแดงซ่านไปถึงใบหู เธอผลักเขาออกเต็มแรงด้วยความเขินอายที่ถูกรุกหนักจนตั้งตัวไม่ติด “ไอ้คนบ้า! กามารมณ์กับเรื่องงานแยกแยะให้ออกด้วยค่ะ!” ขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนเหมือนจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ จู่ๆ เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังขึ้นจากทางเข้าไซต์งาน ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสหรูหราที่ดูไม่เข้ากับสถานที่ก่อสร้างก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลังพวกเขา “นินคะ! รินเอาเอกสารสัญญาที่นินลืมไว้ที่ออฟฟิศมาให้ค่ะ” น้ำเสียงหวานหยดย้อยของ ‘รินดา’ ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ พิมหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาว่างเปล่า ในขณะที่คณินชะงักค้างไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยคมกล้ากลับวูบไหวอย่างที่พิมไม่เคยเห็นมาก่อน พิมสัมผัสได้ทันทีถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่าง... ความสัมพันธ์ที่มากกว่าแค่เพื่อนร่วมงานที่เธอกำลังสงสัย กำลังจะถูกเผยออกมาในจังหวะที่หัวใจเธอกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะเสียด้วย หวังว่าเรื่องราวจะเข้มข้นถูกใจนักอ่านที่รักของตุ๊กตาโบราณนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!