รอยร้าวบนพิมพ์เขียว

"ถ้าสมองของมัณฑนากรที่นี่มีไว้แค่ประดับหัวให้ดูสูงขึ้นเฉยๆ ฉันแนะนำว่าควรเอาทิ้งไปซะ จะได้ไม่เปลืองพื้นที่ในการคิดเรื่องงี่เง่าพวกนี้" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของ 'คณิน' ดังขึ้นก้องห้องประชุมใหญ่ สถาปนิกหนุ่มในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบกริบวางปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะไม้โอ๊กดังปัง ก่อนจะผลักม้วนกระดาษพิมพ์เขียวขนาดใหญ่ไปตรงหน้า 'พิม ภัทริน' อย่างไม่เกรงใจ พิมสูดลมหายใจลึก นัยน์ตาคมกริบของเธอจดจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ เธอไม่ได้สะทกสะท้านกับคำสบประมาทนั้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... เธอกลับยกยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายพอๆ กับคำพูดของเขา "คุณคณินคะ งานออกแบบรีสอร์ตระดับห้าดาวไม่ได้วัดกันที่ว่าใครทำหน้าตาน่าหมั่นไส้ได้มากกว่ากัน แต่มันวัดกันที่ฟังก์ชันการใช้งานและการเข้าถึงหัวใจของลูกค้า" พิมวางมือบนแบบแปลนด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความแข็งกร้าว "คุณเขียนเส้นสายพวกนี้ด้วยไม้บรรทัดเหล็ก แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่าคนที่มาพัก เขาต้องการความอบอุ่น ไม่ใช่ห้องขังหรูๆ ที่คุณกำลังพยายามยัดเยียดให้เขา" บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหยุดหายใจ พนักงานคนอื่นๆ ต่างก้มหน้าก้มตาเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัว เพราะรู้ดีว่านี่คือสงครามระหว่าง 'สถาปนิกจอมเผด็จการ' กับ 'มัณฑนากรฝีปากกล้า' ที่ไม่มีใครยอมใคร คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมบุรุษจางๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าๆ ลอยมาปะทะจมูกพิม เธอไม่ได้ถอยหลังหนี กลับยืนประจันหน้าด้วยสายตาที่ท้าทาย "อบอุ่น?" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวย "คำว่าอบอุ่นมันก็แค่คำพูดสวยหรูของพวกที่ทำอะไรไม่ได้เรื่อง แต่มันขายได้ในโฆษณา แต่สำหรับผม... ผมต้องการงานระดับมาสเตอร์พีซ ไม่ใช่บ้านตุ๊กตาที่เน้นเอาไว้นอนกอดกัน" "งั้นคุณก็ควรไปนอนกอดกับไม้บรรทัดของคุณแทนนะคะ" พิมโต้กลับทันควันโดยไม่ต้องคิด "งานระดับมาสเตอร์พีซของคุณน่ะ มันสวยแค่ตอนมองผ่านรูปถ่าย แต่ถ้าต้องไปอยู่จริงๆ มันคือฝันร้ายชัดๆ คุณมันก็แค่คนยึดติดกับทฤษฎีจนลืมไปว่าคนเขามีเลือดเนื้อ มีความรู้สึก ไม่ใช่ฟิกเกอร์ที่คุณจะจัดวางตรงไหนก็ได้ตามใจชอบ" คณินชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบไปชั่วขณะเมื่อได้ยินประโยคหลัง ก่อนที่มันจะกลับมาเย็นชาดังเดิม เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน เสียงกระซิบของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกดดัน "เธอกล้าพูดถึงความรู้สึกของคนงั้นเหรอ ภัทริน... ทั้งที่ตัวเธอเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรู้สึกจริงๆ มันต้องใช้ชีวิตแลกมายังไง" พิมเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเคืองที่เคยคุกรุ่นถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจกับประโยคกำกวมนั้น ทว่าก่อนที่เธอจะได้เปิดปากสวนกลับ เสียงเคาะประตูห้องประชุมก็ดังขึ้นขัดจังหวะ "ขอประทานโทษครับ คุณคณิน... ทางผู้บริหารระดับสูงแจ้งว่า ต้องการเปลี่ยนแปลนล็อบบี้ใหม่ทั้งหมดโดยให้มัณฑนากรเป็นคนคุมทิศทางหลักครับ" เลขาฯ หนุ่มโผล่หน้าเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก คณินผละออกจากพิมทันทีอย่างไม่สบอารมณ์ เขาตวัดสายตาคมกริบมองร่างบางที่ยืนหยัดอย่างมั่นคงตรงหน้า "ได้... ถ้าเธอคิดว่าเก่งนัก ก็เชิญโชว์ความอบอุ่นที่ว่านั่นให้ดูหน่อย" คณินคว้าเสื้อสูทมาพาดบ่า ก่อนจะก้าวผ่านพิมไป แต่เขากลับหยุดเท้าลงที่ข้างหูของเธอ "แต่ถ้าโปรเจกต์นี้พังเพราะความเพ้อฝันของเธอ... เตรียมตัวเก็บของออกจากที่นี่ได้เลย" พิมกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอหันไปมองแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไปอย่างมาดมั่น ในใจเต้นรัวด้วยความโมโหปนหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูก เธอเกลียดนิสัยเย่อหยิ่งของเขา เกลียดคำพูดร้ายกาจของเขา แต่ทำไม... ยิ่งได้ต่อปากต่อคำ หัวใจเธอกลับยิ่งสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เธอก้มลงมองพิมพ์เขียวบนโต๊ะที่ถูกคณินขยำจนยับยู่ยี่บางจุด แต่ทว่าสายตาเธอกลับไปสะดุดเข้ากับข้อความที่เขาเขียนทิ้งไว้ที่ขอบกระดาษด้วยลายมือหวัดๆ ซึ่งเธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน *'พิม... ถ้าจะทำห้องโถงให้เหมือนบ้าน อย่าลืมช่องแสงทิศตะวันตก มันจะทำให้เธอยิ้มได้กว้างขึ้นเวลาเห็นแสงเย็นกระทบกำแพง'* พิมค้างไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่ออ่านประโยคนั้นซ้ำๆ ความสับสนตีรวนอยู่ในอกจนแน่นไปหมด เขาปากร้ายและเย็นชาอย่างกับน้ำแข็ง... แล้วทำไมถึงรู้รสนิยมลึกๆ ของเธอได้แม่นยำขนาดนี้? เธอกำลังจะเอื้อมมือไปสัมผัสรอยดินสอนั้น ทว่าในจังหวะที่หัวใจเต้นผิดจังหวะ ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงอารมณ์ของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... "คุณนิน! ทำไมแบบแปลนถึงกลายเป็นแบบนี้ ในเมื่อฉันบอกแล้วว่าให้รื้อโปรเจกต์ของยัยนี่ทิ้ง!" เสียงแหลมสูงของหญิงสาวนางหนึ่งดังแทรกเข้ามากลางความเงียบงัน พร้อมกับร่างระหงที่ก้าวเข้ามายืนขวางทางออก พิมชะงักค้างมองผู้มาใหม่ที่ดูเหมือนจะเป็นชนวนระเบิดลูกใหม่ที่กำลังจะทำให้ห้องประชุมนี้กลายเป็นสมรภูมิเลือด -------------------------------------------------- หวังว่าเรื่องราวจะเข้มข้นถูกใจนักอ่านที่รักของตุ๊กตาโบราณนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!