กำแพงที่พังทลาย

หรือโครงสร้างตรรกะในหัวเพื่อสร้างกำแพงป้องกันตัวเอง "ถ้าคุณรู้ว่าระบบกำลังจะล่มสลาย ทำไมคุณถึงไม่ยอมออกไป ทำไมถึงปล่อยให้คีย์เล่นงานฐานข้อมูลหลักจนพังทลายลงมาถึงขนาดนี้ คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ยธันวา!" "ใช่... ผมมันบ้า" ธันวาหยุดเดิน ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการค้นหาคำตอบของทุกสมการที่เขาไม่เคยไขออก "คุณคิดว่าผมเย็นชาเหรอ รินรดา? คุณคิดว่าอัลกอริทึมที่ผมเขียนมันไร้หัวใจใช่ไหม ถึงได้กล้าทำอะไรบ้าบิ่น เสี่ยงชีวิตเข้ามาในเซิร์ฟเวอร์นี้คนเดียวโดยไม่สนเลยว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ... ผมจะต้องอยู่ยังไง!" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มแน่นของเขาด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะเป็นการคำราม ธันวาทิ้งแว่นตาในมือลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังลั่น ก่อนที่มือหนาทั้งสองข้างจะพุ่งเข้าควับขอบโต๊ะกระจกด้านหลังตัวรินรดา กักขังร่างเพรียวบางเอาไว้ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างอ้อมแขนของเขาและหน้าจอโฮโลแกรมที่ยังคงกะพริบแสงสีแดงเตือนภัย รินรดาผะหนหน้าหนีความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากตัวเขา หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับตีกลองศึก รสชาติความโกรธ ความสับสน และความตื่นตระหนกตีวนอยู่ในอก "ถอยไปนะธันวา! นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นละครดราม่า ระบบกำลังจะรีเซ็ตตัวเองและข้อมูลทั้งหมดของโปรเจกต์จะหายไปชั่วนิรันดร์ ถ้าคุณยังมีสติอยู่พอ ช่วยใช้สมองอัจฉริยะของคุณช่วยฉันแก้โค้ดตรงนี้ส—อื้อ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปเมื่อธันวาเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน เขาก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่เจ็บปวดและโหยหา ราวกับคนที่อดอยากมาเนิ่นนานและเพิ่งได้พบหยดน้ำกลางทะเลทราย "ผมไม่ได้สนใจโปรเจกต์บ้าบออะไรนั่นเลยสักนิด..." น้ำเสียงของเขาอ่อนลง กล E-mail of thoughts ที่สะท้อนความเปราะบางภายในจิตใจที่ถูกเก็บกดไว้มานานหลายปี "ตั้งแต่วินาทีที่คุณก้าวเข้ามาในบริษัทนี้ ตั้งแต่ที่เราต้องกลับมาแข่งกันทำโปรเจกต์นี้อีกครั้ง... คุณรู้ไหมว่าผมต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหนที่จะทำตัวเป็นแค่เพื่อนร่วมงานที่แสนเย็นชา เพื่อซ่อนความจริงที่ว่า... ผมไม่เคยลืมผู้หญิงที่เคยเอาชนะผมในโอลิมปิกวิชาการเมื่อเจ็ดปีก่อนได้เลย" รินรดานิ่งงัง สมองของเธอประมวลผลคำพูดเหล่านั้นอย่างเชื่องช้า ภาพความทรงจำเมื่อเจ็ดปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว—เด็กหนุ่มผู้เงียบขรึมที่พ่ายแพ้ให้กับเธอเพียงแค่คะแนนเดียวในรอบชิงชนะเลิศระดับประเทศ และเดินหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย "คุณ..." รินรดาอ้าปากค้าง "หมายความว่า..." "ผมเกลียดรอยยิ้มมั่นใจของคุณตอนที่คุณเขียนโค้ดเสร็จก่อนคนอื่น แต่ผมเกลียดตัวเองมากกว่าที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่คุณเถียงผม" ธันวายกมือข้างหนึ่งขึ้นสัมผัสเส้นผมที่หลุดลุ่ยข้างใบหูของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับท่าทีดุดันเมื่อครู่ทำเอารินรดาตัวชาไปหมด "กำแพงที่ผมสร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเองจากความคาดหวังของพ่อ จากโลกที่เต็มไปด้วยผลประโยชน์... มันพังทลายลงตั้งแต่วันที่คุณบอกว่าเชื่อมั่นในอัลกอริทึมของผม รินรดา" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัว มีเพียงเสียงเตือนภัยของระบบที่ดังเป็นระยะราวกับฉากหลังของโลกที่กำลังพังทลาย ทว่าในพื้นที่แคบๆ ระหว่างพวกเขากลับอบอุ่นและแน่นขนัดไปด้วยแรงดึงดูดทางอารมณ์ที่ทรงพลังเกินกว่าจะต้านทาน รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตไหวระริก เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก แต่ความเฉลียวฉลาดและอีโก้ของอดีตแชมป์โอลิมปิกก็ยังทำงานอยู่ "คุณนี่มัน..." รินรดาเค้นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งเขินอายและหมั่นไส้ "สารภาพรักในสถานการณ์ที่เซิร์ฟเวอร์กำลังจะระเบิดเนี่ยนะ คุณเป็นวิศวกรประสาอะไรของ0คุณเนี่ย ธันวา" มุมปากของธันวากระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มหายากที่เต็มไปด้วยความโล่งใจและเสน่ห์ร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย "ก็เพราะผมรู้ว่า... ต่อให้ระบบจะล่มสลายยังไง คุณก็ไม่มีทางปล่อยให้ผมตายในนี้นี่นาจริงไหมครับ" เขาก้มหน้าลงมาอีกนิด จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกับหน้าผากมนของเธอ รินรดาหลับตาลงเตรียมรับสัมผัสที่เธอรู้ดีว่ามันจะเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ของพวกเขาไปตลอดกาล ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะแตะกัน เสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตจากระบบโครงข่ายหลักก็ดังขึ้นแทรกกลางบรรยากาศสีชมพูอย่างไม่รู้กาลเทศะ *(System Warning: CRITICAL ERROR! Unauthorized Access Detected from Sub-node #09...)* จอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนที่ตัวอักษรสีเลือดชุดใหม่จะปรากฏขึ้นบนหน้าจอ พร้อมกับภาพกล้องวงจรปิดจากชั้นใต้ดินที่แสดงให้เห็นร่างของคีย์กำลังยืนยันคำสั่งสุดท้าย—คำสั่งที่จะลบข้อมูลทั้งหมดทิ้งเพื่อทำลายทุกอย่างไปพร้อมกัน! ธันวาผละออกจากรินรดาอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณวิศวกรอัจฉริยะกลับมาทำงานเต็มพิกัดในเสี้ยววินาที แววตาที่อ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมและดุดันอีกครั้ง "เขาไม่ได้แค่จะขโมยข้อมูล..." ธันวาพูดลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "เขาตั้งใจจะฝังกลบโปรเจกต์นี้ทั้งหมดเพื่อทำลายหลักฐานความผิดของตัวเอง" รินรดาปาดน้ำตาที่เอ่อคลอเพราะความซาบซึ้งออกลวกๆ เปลวไฟแห่งความมุ่งมั่นลุกโชนขึ้นในดวงตากลมโต เธอหันกลับมาที่แผงควบคุมหลักทันที "ถ้าอย่างนั้นเราก็ไม่มีเวลามาโรแมนติกกันแล้วค่ะคุณวิศวกร... มาดูกันซิว่า ระหว่างอัลกอริทึมทำลายล้างของเขา กับโค้ดแก้เกมขั้นสุดท้ายของเรา ใครจะเป็นคนชนะ!" ธันวาพยักหน้ารับ มือหนาประสานเข้ากับมือเรียวของเธออย่างแนบแน่นบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรม ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาคือพลังงานชั้นดีที่เติมเต็มระบบตรรกะในหัวใจของเธอจนเต็มเปี่ยม ทั้งคู่เตรียมระดมสมองครั้งใหญ่เพื่อสวนกลับการโจมตีครั้งสุดท้ายของศัตรู ทว่า... ในวินาทีที่นิ้วของพวกเขากดปุ่ม Enter พร้อมกันเพื่อรันโปรแกรมกู้คืนระบบ หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ทิ้งให้ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความมืดสนิทและเงียบงัน และก่อนที่ใครจะได้พูดอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็เริ่มดังขึ้นที่หน้าประตูกระจกนิรภัย พร้อมกับรหัสผ่านระดับสูงสุดที่ถูกกดพิมพ์จากด้านนอก... ทีละตัว... ทีละตัว อย่างแม่นยำ น้ำผึ้งหยดแรกขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ