สมรภูมิในครัว

เสียงมีดเชฟกระทบเขียงไม้เมเปิ้ลดังรัวเร็วดั่งเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสี ทุกจังหวะหนักแน่น เด็ดขาด และเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องครัวสเตนเลสสตีลติดแอร์เย็นฉ่ำแห่งนี้แทบจะเดือดพล่าน "ถ้าหั่นหอมแดงชิ้นนี้หนาเกินไปอีกแค่เสี้ยวเซนติเมตรเดียว คุณก็ออกไปจากครัวของผมได้เลย... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องหันกลับมามอง กวินทร์ในชุดเสื้อเชฟสีขาวสะอาดกริบกำลังงละเลงซอสลงบนจานกระเบื้องเคลือบราคาแพงด้วยความประณีตราวกับจิตรกรเอกกำลังวาดภาพบนผืนผ้าใบชั้นดี เขาไม่จำเป็นต้องใช้สายตาจับจ้อง เพราะสัญชาตญาณของมาสเตอร์เชฟระดับแนวหน้าบอกเขาอยู่แล้วว่าผู้หญิงปากเก่งที่ยืนอยู่ตรงข้ามกำลังทำอะไรอยู่ รินรดาหยุดชะปลายมีดในมือทันที เธอยืดตัวขึ้นเล็กน้อย แววตาคู่คมกริบฉายประกายท้าทายอย่างไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวอำนาจมืดของมาสเตอร์เชฟจอมเผด็จการแม้แต่น้อย หญิงสาวพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ ก่อนจะเอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนไม่แพ้กัน "ถ้าเชฟกวินทร์ใช้เวลาเอาแต่จับผิดฉัน ไปสนใจซอสในหม้อที่กำลังจะไหม้ตรงนั้น น่าจะทำให้ครัวนี้รอดพ้นจากหายนะได้เร็วกว่ามายืนสั่งสอนคนอื่นนะคะ... อ้อ ขอโทษที ฉันหมายถึง *นะครับ*" รินรดาจงใจเน้นเสียงคำลงท้ายด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก พร้อมกับปรายตาไปยังหม้อซอสสต็อกที่ส่งกลิ่นไหม้จางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ กวินทร์ชะงักมือที่กำลังตกแต่งจานอาหาร ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันหล่อเหลาแต่ไร้รอยยิ้มหันขวับมามองเธอ รังสีความหงุดหงิดแผ่พุ่งออกมาจากตัวเขาจนลูกน้องในครัวคนอื่นๆ ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดเสียว ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง แต่นั่นไม่ใช่สำหรับรินรดา เธอก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะเตรียมอาหารอีกนิด เชิดคางขึ้นท้าทายราวกับแมวป่าตัวน้อยที่พร้อมจะตะปบหน้าเสือหนุ่มอย่างเขาได้ทุกเมื่อ "คุณกล้ามากนะที่ต่อปากต่อคำกับผม" กวินทร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ความสูงของมาสเตอร์เชฟหนุ่มทำให้เขาโน้มตัวลงมาทาบ It กดดันเธอให้อยู่ในพื้นที่จำกัดระหว่างเคาน์เตอร์กับแผงอกกว้างของเขา กลิ่นอายความเป็นผู้ชายเจือจางด้วยกลิ่นหอมสะอาดของเลมอนและเครื่องเทศลอยเข้ามาชิดจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "ฉันไม่ได้ต่อปากต่อคำค่ะ... ฉันแค่พูดความจริงในฐานะนักวิจารณ์อาหารที่ถูกจ้างมาดูความห่วยแตกในครัวนี้ต่างหาก" รินรดาเชิดหน้าสู้ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลคู่คมของเขา ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่คืบ จังหวะการหายใจของทั้งคู่สะดุดลงชั่วขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่ไม่ได้มาจากเตาไฟ แต่มาจากปฏิกิริยาเคมีประหลาดที่ก่อตัวขึ้นอย่างไร้เหตุผล กวินทร์มองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ นั้นด้วยแววตาที่ไหววับไปชั่วขณะ ความรู้สึกบางอย่างตีรวนอยู่ในอก—ความหมั่นไส้ระคนกับความปรารถนาที่จะทำให้คนอวดเก่งคนนี้ยอมสยบอยู่ใต้ร่างของเขาด้วยความจำนน แต่ทว่า... ยิ่งเธอพยศมากเท่าไหร่ หัวใจที่ด้านชาของเขากลับยิ่งเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ อย่างน่าหงุดหงิด "ปากเก่งนักนะ... ถ้าฝีมือการทำอาหารของคุณมันดีเท่ากับคำพูด ผมอาจจะพิจารณาเลิกบ่นคุณก็ได้" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหูของเธอ ทำเอารินรดาขนลุกซู่ไปทั้งตัว ความร้อนแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนอย่างควบคุมไม่ได้ เธอรีบผลักอกแกร่งของเขาออกเบาๆ ด้วยสองมือ "ถอยไปเลยนะเชฟ! อย่ามาใช้มุกคุกคามทางเพศแค่เพราะเถียงฉันไม่ชนะ" รินรดาแหวใส่ แก้มนวลแดงก่ำฟ้องความรู้สึกที่แท้จริง กวินทร์ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่นานๆ ครั้งใครจะได้เห็น มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะหยัน แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังสนุกกับการต้อนเหยื่อให้จนมุม "ผมไม่ได้คุกคาม... ผมแค่เตือนสติ" เขากระซิบเสียงต่ำ ก่อนจะหันไปสั่งเสียงดังลั่นครัว "ทุกคนกลับไปทำงาน! ส่วนเธอ... รินรดา หั่นหอมแดงต่อให้เสร็จภายในสองนาที ถ้าไม่ทัน คุณได้เป็นคนล้างจานทั้งร้านคืนนี้แน่!" สมรภูมิในครัวกลับมาเดือดดาลอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงกระทบของเครื่องครัวและความกดดันที่ทวีคูณขึ้นเป็นเท่าตัว รินรดากัดฟันกรอดลงมือจัดการกับหอมแดงในเขียงด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ขณะที่กวินทร์ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์มองการกระทำของเธอด้วยแววตาที่ซ่อนความคลั่งรักไว้ภายใต้ความนิ่งขรึมอย่างแนบเนียน ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังขับเคี่ยวกันถึงพริกถึงขิง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงผลักประตูกระจกบานใหญ่ของห้องครัวก็ดังปังขึ้น ขัดจังหวะการทำงานของทุกคนในทันที ร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็น ดวงตากวาดมองไปทั่วห้องครัวก่อนจะมาหยุดอยู่ที่กวินทร์ "ไง... กวินทร์ ไม่คิดเลยนะว่ามาสเตอร์เชฟผู้ยิ่งใหญ่ จะลดตัวลงมาเล่นเกมตลกๆ เอาคนนอกมาฝึกงานในครัวระดับมิชลินแบบนี้..." แขกไม่速มาเยือนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย พร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะเตรียมอาหารที่รินรดากับกวินทร์ยืนอยู่ และเมื่อรินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาใหม่ เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น... เพราะชายคนนั้นคืออดีตคู่หมั้นของเธอคนที่เพิ่งหักหลังเธอไปเมื่อไม่เดือนก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ราชันย์หอกทมิฬ" เสมอมานะครับ