ไลฟ์นี้มีผีแถม

"เอาล่ะครับท่านผู้ชม ยอดวิวพุ่งทะลุห้าหมื่นแล้ว! ใครอยากเห็นผมเดินเข้าห้องดับจิตตึกร้างใจกลางเมืองแบบสดๆ กดหัวใจรัวๆ มาเลยครับ! คืนนี้ถ้าไม่เจอดีให้มันรู้ไป แต่ถ้าเจอ... ผมจะขอให้ผีช่วยหาแฟนให้สักคนนะครับ!" เสียงใสของ 'ซัน' ดังสะท้อนก้องอยู่ในโถงทางเดินที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนาและกลิ่นอับชื้น อินฟลูเอนเซอร์หนุ่มผู้มีรอยยิ้มพิมพ์ใจและนัยน์ตาวิบวับเป็นอาวุธกำลังถือไม้กันสั่นวิ่งกระโดดโลดเต้นไปตามทางเดินแคบๆ มืออีกข้างถือสมาร์ตโฟนเครื่องหรูที่กำลังถ่ายทอดสดผ่านแอปพลิเคชันดัง บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างแตกๆ ราวกับเสียงกระซิบของคนตาย แต่นั่นไม่ได้ทำให้ซันสะทกสะท้าน ตรงกันข้าม... เขายิ่งตื่นเต้น "เห้ยทุกคน! ดูนั่น! ประตูห้องนั้นมันขยับเองหรือลมพัดครับ? อย่าเพิ่งปั่นคอมเมนต์ว่าผมจัดฉากนะ ของจริงเสียงจริงไม่มีสลิงครับ!" ซันก้าวเท้าฉับๆ ไปที่หน้าห้องหมายเลข 404 ซึ่งประตูเหล็กผุพังกำลังแกว่งตัวช้าๆ ตามจังหวะลม เขายื่นกล้องเข้าไปใกล้ มือไม้เริ่มสั่นเล็กน้อยอย่างเก็บอาการไม่อยู่ แม้ภายนอกจะดูมั่นใจ แต่หัวใจในอกซ้ายนั้นเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกเสื้อยืดลายกราฟิก ขณะที่กล้องแพนเข้าไปในความมืดมิดของห้อง เสียงกุกกักก็ดังขึ้นจากมุมห้องที่มืดสนิท ซันกลั้นหายใจ ตาเบิกกว้าง "นั่นใครครับ?" ซันตะโกนถาม เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ "ถ้าเป็นคนก็ออกมานะ ผมมีกล้องไลฟ์อยู่... แต่อย่ามาหลอกกันเลย ผมกลัวจนฉี่จะราดอยู่แล้วเนี่ย!" ฉับพลัน! หน้าจอสมาร์ตโฟนในมือซันก็กระตุกรัวๆ แสงแฟลชจากกล้องกะพริบถี่จนเกือบดับ ความเย็นเยือกประหลาดแล่นปราดจากสันหลังขึ้นสู่ต้นคอ ความร้อนแรงของวัยรุ่นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความหวาดผวาที่เกาะกินใจ เงาดำมืดรูปร่างบิดเบี้ยวค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากเงามุมห้อง มันไม่ได้มีแค่รูปร่าง แต่มี 'กลิ่น'... กลิ่นเหม็นเน่าที่เหมือนศพค้างคืนโชยเข้าจมูกจนซันเกือบสำลัก "เหี้ยเอ้ย!" ซันสบถลั่น ขาเจ้ากรรมดันก้าวไม่ออก มันหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนมองไม่เห็นรัดไว้ แรงกดดันมหาศาลทับลงบนบ่าจนเขาต้องทรุดลงกับพื้น กล้องหลุดมือกระเด็นไปตกอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย แต่ยังคงบันทึกภาพสยองขวัญนั้นไว้ได้ชัดเจน หน้าจอไลฟ์สดที่ซันวางทิ้งไว้เริ่มรวน ภาพบนหน้าจอที่เคยเป็นใบหน้าหล่อเหลาของเขากลับกลายเป็นภาพสีเทาหม่น เห็นเงาสีดำทะมึนกำลังคืบคลานเข้าหาซันจากด้านหลังอย่างช้าๆ วินาทีที่นิ้วเรียวซีดเผือดของเงามืดกำลังจะแตะไหล่ซัน จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวเข้ามาในห้อง เสียงเคาะรองเท้าหนังดัง 'ตึก... ตึก...' อย่างเป็นจังหวะที่ข่มทุกสรรพสิ่งให้เงียบสงัด ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนดูสะอาดตาเดินผ่านหน้ากล้องไปอย่างใจเย็น เขาไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย มือหนาคว้าข้อมือของเงามืดนั้นไว้แน่นเพียงแค่ใช้ปลายนิ้วสัมผัส แสงสีฟ้าจางๆ วาบขึ้นที่ปลายนิ้วของชายปริศนา ทำให้เงามืดกรีดร้องโหยหวนก่อนจะสลายกลายเป็นควันจางๆ หายไปในอากาศ ซันเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยความมึนงงและหัวใจที่สั่นไหวอย่างรุนแรง "คุณ... คุณเป็นใคร?" เสียงของเขาแหบพร่า ชายหนุ่มตรงหน้าก้มลงมองเขาผ่านกรอบแว่นสายตา นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นเย็นชาและดุดันราวกับน้ำแข็งขั้วโลก แต่มันกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่ทำให้ซันรู้สึก 'ร้อนวูบ' ในอกอย่างไม่มีสาเหตุ "ถ้านายยังอยากมีชีวิตอยู่ไปไลฟ์ปัญญาอ่อนต่อ ก็หุบปากแล้วลุกขึ้น" เสียงนุ่มทุ้มทว่าเย็นเยียบเอ่ยขึ้น เขาคนนั้นยื่นมือมาให้ซัน "หมอธันย์?" ซันอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว เพราะเคยเห็นชายคนนี้ผ่านรายการสัมภาษณ์แพทย์นิติเวชชื่อดัง หมอธันย์ไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ปัดฝุ่นออกจากไหล่ของซันด้วยท่าทางรำคาญใจ ก่อนจะก้มลงเก็บสมาร์ตโฟนที่ยังไลฟ์อยู่ขึ้นมา แล้วจ้องมองเข้าไปในเลนส์กล้องด้วยสายตาที่ทำให้คนดูทั้งห้าหมื่นคนต้องหยุดหายใจ "การลบหลู่สถานที่ที่วิญญาณยังไม่ไปเกิด ไม่ใช่ความกล้า แต่มันคือความโง่เขลา" หมอธันย์กล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะหันมามองซันที่ยังนั่งอ้าปากค้างอยู่บนพื้น "ส่วนนาย... ถ้าคิดจะเอาชีวิตมาทิ้งเพราะยอดวิวละก็ ไปตายที่อื่น อย่ามาตายในเขตของฉัน มันรำคาญ" หมอธันย์หันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ซันนั่งงงท่ามกลางความเงียบที่กลับคืนมาอีกครั้ง ซันรีบคว้ากล้องขึ้นมาดูคอมเมนต์ที่ไหลเลื่อนอย่างบ้าคลั่ง *‘แม่เจ้า! นั่นหมอธันย์นิติเวชสุดหล่อใช่ไหม! หล่อแบบหน้านิ่งแต่กร้าวใจมาก!’* *‘หมอเขามาช่วยหรือมาด่าเนี่ย? แต่ฟินมากแม่!’* ซันเม้มปากแน่น หัวใจที่เพิ่งจะหยุดสั่นจากความกลัว กลับมาเต้นรัวอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไป... ความรู้สึกที่เรียกว่า 'แพ้ทาง' อย่างรุนแรง "เดี๋ยวครับคุณหมอ! รอด้วย!" ซันรีบยัดกล้องใส่กระเป๋ากางเกงแล้ววิ่งตามออกไปโดยไม่สนความกลัวที่มีก่อนหน้า แต่เมื่อเขามาถึงโถงทางเดิน กลับไม่พบแม้แต่เงาของหมอธันย์ มีเพียงนามบัตรสีดำสนิทใบหนึ่งที่วางอยู่บนพื้นตรงจุดที่หมอธันย์เพิ่งยืนอยู่ บนนั้นมีเพียงชื่อและเบอร์โทรศัพท์ พร้อมลายมือหวัดๆ เขียนไว้ว่า... 'เลิกทำตัวเป็นเหยื่อผี แล้วมาคุยกันถ้าไม่อยากตายจริงๆ' ซันหยิบนามบัตรนั้นขึ้นมาดูแล้วคลี่ยิ้มกว้างออกมาทันที "เหอะ... เย็นชาแบบนี้ ผมนี่แหละจะทำให้หมอใจสั่นเอง คอยดู!" ทันใดนั้น เสียงแชตในสมาร์ตโฟนก็ดังขึ้นเตือนข้อความที่ส่งเข้ามาในบัญชีลับของเขา ข้อความนั้นทำเอาซันชะงักกึกทันทีที่อ่านจบ 'ฉันเห็นนายตลอดเวลานั่นแหละ... ซัน' ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเริ่มต้นความวุ่นวายครั้งนี้ แล้วพบกันตอนต่อไปนะครับ หมอผีวัยรุ่นครับ!