ศึกแรกพบที่ไซต์งาน

เศษปูนขาวที่ร่วงหล่นลงมากระทบหัวไหล่ของเธอ ไม่ได้น่าหงุดหงิดเท่ากับเสียงรองเท้าหนังราคาแพงที่กำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลัง “ถ้าคุณคิดว่าการวางเสาเอ็นรับน้ำหนักแบบนี้จะช่วยให้ตึกสูงสามสิบชั้นยืนหยัดอยู่ได้โดยไม่พังลงมาทับหัวคนซื้อ… ผมเกรงว่าคุณควรกลับไปทบทวนใบปริญญาตรีสถาปัตย์ใบแรกในชีวิตใหม่อีกรอบนะครับ คุณรสา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบจนเกือบจะเยือกเย็นดังขึ้นโดยไม่มีการเคาะประตูหรือให้สัญญาณเตือน รสาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอยังคงถือม้วนกระดาษแปลนแบบคาคาไว้ในมือข้างหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงนั้นด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษสนิท ภาคินยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องทำงานชั่วคราวบนชั้นสิบสองของไซต์งานก่อสร้าง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอกและกางเกงสแล็คเข้ารูปดูเนี้ยบเกินกว่าจะมาเดินย่ำฝุ่นปูน สิ่งเดียวที่ทำลายภาพลักษณ์คุณชายผู้เพียบพร้อมคือดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตากรอบโลหะ ที่กำลังจ้องมองแบบแปลนของเธอนราวกับมันเป็นขยะเปียกชิ้นหนึ่ง “แปลกจังนะคะ คุณภาคิน” รสาก้าวเท้าเข้าไปประชิดทีละนิด ส้นสูงคู่โปรดกระทบพื้นคอนกรีตเกิดเสียงก้องกังวาน เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัวแม้ส่วนสูงของเธอจะอยู่แค่ระดับหัวไหล่ของเขาเท่านั้น “สถาปนิกจบปริญญาโทจากัวร์เตอร์ฟิลด์อย่างคุณ ถึงดูไม่ออกว่าเส้นโค้งฟรีฟอร์มตรงนี้ มันคือการกระจายน้ำหนักแบบโมเดิร์นทรอปิคอลที่กำลังได้รับความนิยมสูงสุดในตลาดตอนนี้ หรือว่าที่เมืองนอกเขาไม่สอนให้มองข้ามกรอบสี่เหลี่ยมเดิมๆ กันคะ” ภาคินไม่สะทกสะท้าน ดวงตาคมปลาบก้มมองหญิงสาวที่กำลังเชิดหน้าท้าทายเขาอย่างใกล้ชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นฝุ่นปูนและแดดจัดลอยวนอยู่รอบตัวพวกเขา มันเป็นระยะห่างที่อันตราย แต่นั่นไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มถอยหลัง มีแต่จะก้าวเข้าไปอีกครึ่งก้าวเพื่อกดดัน “ความนิยมไม่ได้ช่วยค้ำจุนตึกเวลาแผ่นดินไหวหรอกนะครับคุณรสา” ภาคินก้มตัวลงกระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันอย่างอดกลั้น “สถาปัตยกรรมที่ดีไม่ใช่แค่สวยบนกระดาษ แต่ต้องปลอดภัยและใช้งานได้จริง... ถ้าคุณอยากทำศิลปะเชิญไปวาดรูปเล่นในแกลเลอรี แต่ที่นี่คือโปรเจกต์พันล้าน และผมจะไม่ยอมให้ความติสต์แตกของคุณมาพังชื่อเสียงของบริษัทเด็ดขาด” “อ๋อเหรอคะ?” รสาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอยื่นนิ้วเรียวไปเคาะเบาๆ ที่อกเสื้อด้านซ้ายของเขาตรงตำแหน่งหัวใจพอดี “งั้นก็เชิญคุณเอาสมองอันชาญฉลาดและไร้ซึ่งจินตนาการของคุณไปแก้แบบเองเถอะค่ะ เพราะรสาคนนี้จะไม่ยอมเปลี่ยนเส้นโค้งแม้แต่มิลลิเมตรเดียวเพื่อสนองนีทความเนี้ยบโรคจิตของคุณแน่!” บรรยากาศในห้องแคบๆ พลระอุขึ้นมาทันตาเห็น เคมีที่ปะทะกันราวกับแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่พยายามฝืนอัดเข้าหากัน แรงดึงดูดและความเกลียดชังตีคู่กันมาอย่างสูสี ภาคินจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ความดื้อรั้นและดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟทระนงทำให้เขาอยากจะสยบมันให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทว่า... “มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ เสียงดังมาถึงข้างนอกเลย” เสียงทุ้มคุ้นหูของบุคคลที่สามดังแทรกขึ้นที่หน้าประตู ทำให้ทั้งภาคินและรสาต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับมีกระแสไฟช็อต ตรีภพ รุ่นพี่ในวงการสถาปนิกชื่อดังและเป็นเจ้าของบริษัทที่ปรึกษาโปรเจกต์นี้ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น เขามองหน้าภาคินสลับกับรสาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยกลั้วหัวเราะ “ดูท่าทางโปรเจกต์แชร์ร่วมกันระหว่างสองบริษัทนี้ จะเริ่มต้นได้… สนุกกว่าที่คิดไว้นะครับเนี่ย” รสาขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่างจากภาคิน ใบหน้าสวยเฉี่ยวยังคงเชิดขึ้นอย่างไว้ตัว เธอกำม้วนแปลนในมือแน่น ขณะที่ภาคินกลับยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมปلاบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเหลือบเห็นมือของตรีภพที่ยื่นเข้ามาแตะเบาๆ บนไหล่บางของหญิงสาว ความรู้สึกบางอย่างที่เรียกว่า 'ความหวง' พุ่งปรี๊ดขึ้นมาในอกอย่างไม่มีสาเหตุ ภาคินขบกรามแน่น สันจมูกโด่งคมสันกระตุกขึ้นเล็กน้อยด้วยความไม่สบอารมณ์ ก่อนที่เขาจะก้าวเข้าไปแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้รสาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง “ถ้าคุณตรีภพว่างมากพอจะมาเดินตรวจงานไซท์... ผมว่าช่วยกรุณาพา 'หัวหน้าทีมออกแบบ' ของคุณเดินดูทางหนีไฟให้รอบคอบก่อนดีกว่าครับ เผื่อว่าเวลาเกิดเหตุฉุกเฉิน เธอจะได้วิ่งหนีออกจากความดื้อรั้นของตัวเองได้ทัน” พูดจบ ภาคินก็คว้าข้อมือเรียวของรสาไว้แน่นโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้อ้าปากเถียงแม้แต่คำเดียว ก่อนจะออกแรงดึงร่างบางให้เดินตามออกไปจากห้องทำงานนั้นท่ามกลางความงุนงงของตรีภพ และก่อนที่ประตูห้องจะปิดลง ภาคินก็หันกลับมาสบตากับหญิงสาวที่กำลังพยายามสะบัดข้อมือออกด้วยแววตาดุดันที่ซ่อนประกายบางอย่างไว้ข้างในอย่างมิดชิด... โปรดติดตามตอนต่อไปครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของดรากอนไรเดอร์เสมอนะครับ