บทเรียนราคาแพง

"เอกสารแผ่นเดียว... สามารถเปลี่ยนชีวิตคนให้ตกต่ำถึงขีดสุด หรือส่งขึ้นสวรรค์ได้ในพริบตา ท่านว่าจริงไหมครับ คุณป้าจาง?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมบริเวณลานบ้านตระกูลจาง ร่างของชายในชุดสูทสากลเรียบร้อยที่เพิ่งก้าวเข้ามาด้วยการถีบประตูรั้วไม้ แผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาอย่างปิดไม่มิด ในมือเรียวยาวของเขาคีบเอกสารตราครั่งสีแดงฉาน ซึ่งเป็นเครื่องหมายยืนยันอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดจากส่วนกลาง แม่สามีตระกูลจางที่เมื่อครู่ยังยืนเท้าสะเอว ส่งเสียงกรีดร้องด่าทอหลินหว่านเอ๋อด้วยถ้อยคำหยาบคาย ใบหน้าเหี่ยวย่นพลันซีดเผือดลงจนกลายเป็นสีเทา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อกวาดสายตาไปเห็นตราประทับบนเอกสารนั้น เข่าของนางอ่อนยวบลงไปครึ่งหนึ่งทันทีราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบเข้าที่ข้อต่อ "มะ... ไม่จริง! นี่มันเรื่องอะไรกัน! พวกแกสมคบคิดกันใส่ร้ายฉัน!" แม่สามีแผדเสียงแหลมสูงเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจ มือสั่นเทาชี้หน้าชายชุดสูทสลับกับหลินหว่านเอ๋อที่ยืนกอดอกนิ่งสงบอยู่ข้างกายจางเหว่ย หลินหว่านเอ๋อยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น นางไม่ได้กล่าวคำแก้ตัวใดๆ ตั้งแต่แรก เพราะรู้ดีว่าคนประเภทนี้ไม่ต้องเปลืองน้ำลายต่อความยาวสาวความยืด ปล่อยให้ความจริงและกฎหมายทำงานของมันเองจะสะใจกว่าเป็นไหนๆ "ใส่ร้ายหรือครับ?" ชายในชุดสูทหัวเราะในลำคออย่างดูแคลน เขากวาดสายตามองไปรอบบริเวณบ้านที่เต็มไปด้วยชาวบ้านมุงดูเหตุการณ์นับสิบชีวิต ก่อนจะสะบัดข้อมือคลี่เอกสารในมือออกอ่านด้วยเสียงอันดังชัดเจนกังวาน "นางจางฮุ่ยหลัน... มีความผิดฐานฉ้อโกงทรัพย์สินของรัฐ ลักลอบค้าขายสินค้าต้องห้ามในตลาดมืด และใช้กำลังบังคับขู่เข็ญรีดไถทรัพย์จากราษฎรผู้บริสุทธิ์... โทษทัณฑ์ตามกฎหมายอาญามาตราใหม่ มีผลยึดทรัพย์สินทั้งหมด ขับไล่ออกจากพื้นที่ และต้องโทษจำคุกไม่ต่ำกว่าห้าปี!" สิ้นเสียงประกาศราวกรรมตามสนอง ชาวบ้านรอบข้างต่างพากันส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที เสียงซุบซิบนินทาดังระงมราวกับฝั่งผึ้งแตกรัง หลายคนชี้ไม้ชี้มือไปที่แม่สามีด้วยสายตาสสมน้ำหน้าและรังเกียจเดียดฉันท์ เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา ครอบครัวนี้เที่ยวใช้อำนาจบาทใหญ่รังแกคนในหมู่บ้านมานักต่อนักแล้ว วันนี้กรรมตามสนองอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าจรวด "ไม่จริง! ฉันไม่ไป! ฉันไม่ผิด!" แม่สามีโวยวายลั่น นางพยายามจะวิ่งหนีออกทางประตูหลัง แต่ทว่า... ทหารยศนายสิบสองนายที่เดินตามหลังชายชุดสูทเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ได้เข้าล็อกแขนทั้งสองข้างของนางไว้แน่นหนา จางเหว่ย สามีหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ของหลินหว่านเอ๋อ ก้าวออกมายืนบังภรรยาของตนไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมกริบมองมารดาบังเกิดเกล้าด้วยความผิดหวังและเฉยชา ไร้ซึ่งแววตาแห่งความอาลัยอาวรณ์ใดๆ ทั้งสิ้น ในเมื่อเลือกทางเดินที่จะทำลายครอบครัวของตนเองและเหยียบยยำภรรยาที่รักยิ่ง ก็ต้องกล้ารับผลลัพธ์ที่จะตามมาด้วย "แม่ครับ..." จางเหว่ยเอמהขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทรงพลัง "นี่คือบทเรียนราคาแพงที่แม่ต้องจ่ายให้กับความโลภและความใจร้ายของตัวเอง ผมเตือนแม่หลายครั้งแล้ว แต่แม่ไม่เคยฟัง" "ไอ้ลูกเนรคุณ!แกมันลูกอกตัญญู!ปล่อยฉันนะ!" แม่สามีแผดเสียงกรีดร้องโหยหวนดิ้นรนสุดชีวิต แต่มันก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง ร่างของนางถูกหิ้วปีกออกไปจากบริเวณบ้านท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่ยืนมองด้วยความสะใจ ญาติสนิทมิตรสหายคนอื่นๆ ที่เคยร่วมมือกันสูบเลือดสูบเนื้อหลินหว่านเอ๋อ ต่างพากันก้มหน้าหลบตา 36 องศา ค่อยๆ ลอบถอยหนีหายไปทีละคนเพราะกลัวว่าจะโดนหางเลขไปด้วย เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป บรรยากาศรอบตัวก็กลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง ทว่าความหอมกรุ่นบางอย่างกลับลอยอบอวลเตะจมูกขึ้นมาเสียก่อน หลินหว่านเอ๋อระบายยิ้มกว้างออกมาอย่างโล่งอก นางหันไปสบตากับสามีรูปงามที่ตอนนี้กำลังมองนางด้วยสายตากรุ้มกริมและเต็มไปด้วยความรักล้นปรี่ มือหนาเอื้อมมาโอบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม "เหนื่อยไหมครับภรรยาคนเก่งของพี่?" จางเหว่ยกระซิบถามเสียงนุ่ม ข้างหู ลมหายใจอุ่นๆ รินรดต้น cuello ทำให้ซีกแก้มของหญิงสาวขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ "ไม่เหนื่อยเลยค่ะ ออกจะสนุกเสียด้วยซ้ำ..." หลินหว่านเอ๋อหัวเราะคิกคักในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวกลับหลัง พร้อมกับตบมือเบาๆ สองครั้งเพื่อเรียกความสนใจจากทุกคนที่ยังคงยืนอยู่ "เอาล่ะค่ะ! ในเมื่อเรื่องร้ายๆ ผ่านพ้นไปแล้ว เพื่อเป็นการฉลองบ้านของเราที่กลับมาสงบสุขอีกครั้ง วันนี้ฉันขอเสนอเมนูพิเศษจากมิติลับ..." นางสะบัดมือเบาๆ ตามวิสัยของคนมีมติวิเศษ พลันปรากฏกล่องไม้แกะสลักลวดลายงดงามออกมาจากอากาศธาตุ เมื่อเปิดฝาออก กลิ่นหอมหวานละมุนของเนยสดแท้ผสมผสานกับวานิลลาและกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟดริปคั่วบดใหม่ๆ ก็พวยพุ่งกระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านทันที! มันคือ "เค้กโรลกาแฟสดเนื้อนุ่มละมุนลิ้น" ที่อัดแน่นด้วยครีมสดรสกาแฟเข้มข้นกำลังดี โรยหน้าด้วยอัลมอนด์คั่วกรุบกรอบ และข้างกายยังมีแก้วกาแฟดริปหอมกรุ่นควันฉุยที่นางเพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ ส่งกลิ่นเย้ายวนชวนน้ำลายสอ ชาวบ้านที่ยังไม่ยอมกลับต่างพากันกลืนน้ำลายเอื้อมคอด้วยความอยากกิน ขณะที่จางเหว่ยโน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอของภรรยา พร้อมกระซิบด้วยเสียงแหบพร่าชวนใจสั่น "หอมมาก... แต่พี่ว่าภรรยาของพี่ น่ากินกว่าเค้กในมือเสียอีกนะครับ..." หลินหว่านเอ๋อหน้าแดงซ่านจนลามไปถึงใบหู นางกำลังจะเงื้อมือขึ้นตีแขนสามีข้อหาหยอกล้อไม่รู้เวล่ำเวลา ทว่า... จู่ๆ เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของบุรุษไปรษณีย์ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในบ้าน "คุณจาง! คุณหลินหว่านเอ๋อ! แย่แล้วครับ! มีพัสดุตีกลับด่วนพิเศษจากเมืองหลวง... และจ่าหน้าซองระบุว่าเป็น 'บุคคลต้องห้าม' จากตระกูลใหญ่ที่คุณสามีเคยหนีมา!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟีลกู๊ดและร่วมเอาใจช่วยหว่านเอ๋อนะคะ!