ปมดราม่าตระกูลสามีทวีคูณ

"ผัวเมียคู่นี้ช่างกล้านัก! เปิดร้านขายขนมลับๆ ร่ำรวยกันจนลืมหัวหอกหัวคานของตระกูลจางอย่างฉันแล้วสินะ!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูแผดลั่นทะลุบานประตูไม้เก่าๆ เข้ามา พร้อมกับแรงกระแทกกระทั้นที่โถมใส่กลอนประตูดนตรีราวกับจะพังเข้ามาให้ได้ หลินหว่านเอ๋อไม่ได้สะดุ้งตกใจอย่างที่ใครคาดคิด ร่างเพรียวบางในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ไม้ที่เธอเนรมิตขึ้นมาจากความช่วยเหลือของมิติห้างสรรพสินค้า ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยือกเย็นปนขบขันระคนสมเพช เธอใช้ปลายนิ้วเรียวปัดเศษแป้งโดว์ครัวซองต์ออกจากผ้ากันเปื้อนอย่างใจเย็น ก่อนจะตวัดสายตามองบานประตูที่สั่นคลอนด้วยความมั่น and ขยับยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น ในเมื่อแม่สามีตัวแสบอยากจะเล่นบทแม่มดใจร้ายในละครน้ำเน่ากลางยุค 80 นักหนa... หว่านเอ๋อก็พร้อมจะเสิร์ฟ "บทเรียนราคาแพง" ให้ลิ้มลองจนลืมไม่ลงเช่นกันค่ะ! ย้อนกลับไปเมื่อครู่ใหญ่ แววตาของหว่านเอ๋อเป็นประกายวาววับ ท่ามกลางเสียงทุบประตudesด้านนอกที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ย สามีหนุ่มนายทหารผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาต่อคนทั้งโลกแต่กลับอ่อนโยนจนน่าหมั่นไส้กับภรรยา ก้าวฉับๆ มาบังหน้าเธอไว้เสียมิด ร่างหนาภายใต้เสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อทรงพลังที่บ่งบอกถึงวินัยการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง เขาขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นระหว่างคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม "หว่านเอ๋อ ถอยไป เดี๋ยวพี่จัดการเอง..." เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นอีกระลอก พร้อมกับเสียงโวยวายของชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่เริ่มมารุมล้อมมุงดูความวุ่นวาย "ไม่ต้องค่ะพี่เหว่ย..." หว่านเอ๋อเอื้อมมือเรียวไปแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ สัมผัสอุ่นจัดจากกายหนาทำให้ความตึงเครียดในบรรยากาศผ่อนคลายลงชั่วขณะ เธอยิ้มหวานให้เขาหนึ่งกรุบจนดวงตาโค้งเป็นรูปเสี้ยวพระจันทร์ "ปล่อยให้สุนัขเห่าใบตองแห้งไปก่อนเถอะค่ะ ยิ่งเราร้อนรน พวกเขากยิ่งได้ใจ เปิดประตูเถอะค่ะ... เรามายืนต้อนรับ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ผู้แสนน่ารักคนนี้กันให้เต็มที่ไปเลย" จางเหว่ยถอนหายใจยาวอย่างจนใจ เขารู้ดีว่าภรรยาตัวน้อยของเขามีแผนการร้ายกาจ (และน่ารักในสายตาเขาเสมอ) ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มหวานหยดย้อยนั้น มือหนาจึงยอมลดการ์ดลงแล้วเอื้อมไปปลดกลอนประตูไม้ด้วยความจำยอม *แอ๊ด—!* บานประตูถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ร่างท้วมของแม่สามีตระกูลจางในชุดเสื้อผ้าเนื้อหยาบสีตุ่นก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยท่าทางฮึกเหิม ด้านหลังยังมีบรรดาญาติห่างๆ ที่หวังมาเกาะแกะตักตวงผลประโยชน์ตามมาสมทบอีกสองสามคน ทว่ายังไม่ทันที่แม่สามีจะได้อ้าปากพ่นคำด่าทอยาวเหยียด กลิ่นหอมหวานล้ำลึกของเนยแท้ผสมผสานกับความหอมกรุ่นของกาแฟดริปคั่วบดสดๆ และกลิ่นคาราเมลเคี่ยวไหม้อย่างพอดีก็พุ่งเข้าปะทะจมูกจนคนที่กำลังจะอ้าปากด่าถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองเอื้อมมือมาลูบคอแทบไม่ทัน ดวงตาฝ้าฟางของแม่สามีกวาดมองไปรอบร้านด้วยความตกตะลึงจนค้างเติ่ง! นี่น่ะหรือ... ร้านค้าเถื่อนที่พวกนางลือกันว่าลักลอบค้าขายผิดกฎหมาย? สิ่งที่ปรากฏแก่สายตามันช่างห่างไกลจากคำว่า "เพิงผุพัง" อย่างสิ้นเชิง! ภายในร้านตกแต่งด้วยไม้เนื้อดีสะอาดตา มีเคาน์เตอร์โชว์ขนมกระจกใสกริบ ด้านในเรียงรายไปด้วยทาร์ตไข่สีเหลืองทองกรอบนอกนุ่มใน เค้กชิฟฟอนฟูฟ่องราวกับก้อนเมฆ และพายแอปเปิ้ลส่งกลิ่นหอมฟุ้งเย้ายวนใจ ตู้แช่เย็นขนาดกะทัดรัด (ที่หว่านเอ๋อแอบดึงออกมาจากมิติห้างสรรพสินค้าในยามวิกาล) ส่งไอเย็นฉ่ำออกมาตัดกับอากาศร้อนอบอ้าวภายนอกได้อย่างลงตัว "นะ... นี่พวกแก! เอาเงินที่ไหนมาสร้างร้านใหญ่โตแบบนี้!" แม่สามีแผดเสียงแหลมกลบเกลื่อนความตกตะลึง นิ้วอูมชี้หน้าลูกสะใภ้สลับกับลูกชายด้วยความเคียดแค้นชิงชัง "ไอ้ลูกอกตัญญู! ผัวเมียคู่นี้แอบซ่อนเงินทองไม่ยอมส่งเข้ากองกลางตระกูลจางสินะ! แกจำไม่ได้หรือไงว่าตระกูลเราเลี้ยงแกมาจนเติบใหญ่ป่านนี้!" หว่านเอ๋อก้าวเท้าออกมาข้างหน้าอย่างสง่างาม เธอไม่ได้หลบตาหรือแสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย รอยยิ้มบนใบหน้าสวยหวานยังคงประดับอยู่ครบถ้วน ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับเย็นเยียบเสียจนแม่สามีเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "คุณแม่พูดเกินไปแล้วนะคะ..." หว่านเอ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง ทุกถ้อยคำชัดถ้อยชัดคำจนคนมุงด้านนอกเงียบกริบเพื่อคอยฟัง "เงินทองที่ใช้สร้างร้านนี้ มาจากหยาดเหงื่อแรงงานของฉันและพี่เหว่ยทั้งสิ้นค่ะ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา พวกเราทำงานหามรุ่งหามค่ำ ปลูกผัก ทำขนม ขายสินค้าด้วยความสุจริต ไม่เคยแบมือขอเงินใครกิน และที่สำคัญที่สุด..." เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่ง กวาดสายตามองหน้าแม่สามีและเหล่าญาติจอมปลอมทีละคนอย่างเฉียบคม "...ตระกูลจางไม่เคยส่งเสียอะไรพวกเราเลยตั้งแต่วันที่เราแยกบ้านออกต่างหาก มิหนำซ้ำ ยังคอยมาสูบเลือดสูบเนื้อ ขโมยผลผลิตในแปลงผักของเราไปขายกินเองเสียด้วยซ้ำ แบบนี้ใครกันแน่คะที่เป็นฝ่ายอกตัญญูและเอาเปรียบคนอื่น?" "นัง... นังสะใภ้ปากดี!" แม่สามีหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัดจนตัวสั่นเทา ชี้นิ้วสั่นระริกเข้าใส่หน้าหว่านเอ๋อ "แกกล้าดียังไงมาเถียงฉัน! แกมันก็แค่ผู้หญิงตัวคนเดียวที่เข้ามาเกาะลูกชายฉันกิน วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกให้รู้สำนึกเอง!" สิ้นคำพูด แม่สามีก็พุ่งเข้ามาหมายจะคว้าผมของหว่านเอ๋อด้วยความเกรี้ยวกราด ทว่า... เร็วกว่าแสง! ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยขยับตัวเข้ามาขวางไว้ราวกับกำแพงเหล็ก มือหนาคว้าข้อมืออูมของแม่สามีไว้แน่นด้วยแรงบีบที่ทำให้อีกฝ่ายร้องจ๊ากออกมาทันที "พอได้แล้วครับแม่!" น้ำเสียงของจางเหว่ยต่ำทุบและเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบจ้องมองมารดาแท้ๆ ของตนเองด้วยแววตาที่ไร้เยื่อใย "ถ้าแม่ยังไม่หยุดสร้างความวุ่นวายที่นี่... ก็อย่าหาว่าลูกคนนี้ไม่รู้จักกตัญญู เชิญกลับไปซะครับ!" แม่สามีอ้าปากค้างด้วยความช็อก นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าลูกชายผู้เคยเชื่อฟังนางมาตลอด จะกล้าหักหน้าและใช้สายตาเยียบเย็นเช่นนี้ใส่ตนเพื่อปกป้องผู้หญิงคนเดียว บรรดาญาติที่ตามมาต่างพากันหน้าซีดเผือด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง หว่านเอ๋อยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจในความคลั่งรักของสามี เธอขยับยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปหยิบเหยือกแก้วใสบรรจุกาแฟดริปหอมกรุ่นที่เพิ่งสกัดเสร็จใหม่ๆ ออกมา พร้อมกับจัดจานเสิร์ฟ "โรลเค้กชาไทย" เนื้อนุ่มละมุนลิ้นที่เพิ่งทำเสร็จหมาดๆ กลิ่นหอมหวานของชาไทยผสมผสานกับความละมุนของครีมสดลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งร้าน สะกดความโกลาหลทั้งหมดให้หยุดชะงักลงทันที ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะคลี่คลายลงในชัยชนะของสองสามีภรรยา... จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ทางการก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าร้าน พร้อมกับป้ายประกาศคำสั่งตรวจสอบภาษีและใบอนุญาตค้าขายที่ถูกยื่นมาตรงหน้าหว่านเอ๋ออย่างกะทันหัน! "มีคนแจ้งเบาะแสว่าร้านนี้ลักลอบค้าขายสินค้าผิดกฎหมายและกักตุนเสบียง... เชิญตัวเจ้าของร้านไปให้ปากคำด้วยครับ!" หว่านเอ๋อหันขวับไปมองหน้าแม่สามีทันที และเธอก็สังเกตเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของหญิงแก่ผู้เป็นแม่สามี ที่กำลังแย้มยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ... *...เกมนี้ ชักจะสนุกขึ้นมาเสียแล้วสิคะ?* *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาเติมความหวานและกำลังใจให้กันเสมอนะคะ!