จัดการพวกขี้อิจฉา

"เปิดกระสอบใบนั้นเดี๋ยวนี้! ฉันเห็นกับตาว่ายายสะใภ้รองแอบขนของหนีภาษีเข้ามาในบ้านหลังเที่ยงคืน!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีตระกูลจางดังแผดก้องทะลุกำแพงดินอัดแน่นจนชาวบ้านที่มุงดูอยู่หน้าบ้านถึงกับต้องถอยร่างหนีด้วยความตกใจ ปลายนิ้วเหี่ยวย่นชี้ตรงไปยังกองกระสอบกระสอบป่านสีตุ่นที่วางเรียงรายอยู่มุมห้องครัว กลิ่นอายของความโกลาหลและสายตาสอดรู้สอดเห็นนับสบคู่พากันจับจ้องมาที่ร่างระหงของหลินหว่านเอ๋อ ซึ่งกำลังยืนถือทัพพีไม้คนแป้งโดว์อย่างใจเย็น ความเงียบสงัดจากเหตุการณ์ลึกลับเมื่อคืนถูกฉีกกระชากด้วยเกมการเมืองในครอบครัวที่แม่สามีวางแผนมาอย่างดิบดี โดยมีหัวหน้าหมู่บ้านและผู้ตรวจการกะโหลกหนายืนประกบข้างทำหน้าเคร่งขรึม หว่านเอ๋อยังคงก้มหน้าก้มตาใช้ปลายนิ้วนวดแป้งพายสีเหลืองทองอย่างทะัดทะแมง ราวกับรอบตัวนางไม่มีเสียงเห่าหอนของสุนัขจรจัดตัวใดสร้างความรำคาญได้เลย "แม่คะ... พูดจาระวังปากหน่อยนะคะ" หว่านเอ๋อเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ใต้ความนุ่มนวล "ของในกระสอบเหล่านี้ ถ้าไม่ใช่ของเถื่อนอย่างที่แม่กุเรื่องขึ้นมาล่ะคะ? ใครจะเป็นคนรับผิดชอบชื่อเสียงที่เสียหายของฉัน" "ฮ่า! กล้าท้าทายฉันรึนังเด็กนี่!" แม่สามีแค่น ริมฝีปากหยิกหยージด้วยความสะใจ นางหันไปทางผู้ตรวจการแล้วประสานมือคารวะ "ท่านผู้ตรวจการค่ะ ดูความปากแข็งของมันสิคะ! ชาวบ้านเขาเห็นกันหมดว่าสามีมันที่เป็นทหารแอบเอาของพวกนี้มาจากค่ายทหารตอนดึกดื่น มันต้องเป็นสินค้าหนีภาษีหรือของหลวงแน่ๆ เปิดดูเลยค่ะ! ฉันอนุญาต!" ผู้ตรวจการขมวดคิ้วมุ่น ก้าวเท้าเข้ามาใกล้กองกระสอบด้วยท่าทีวางอำนาจ มือหยาบกร้านเอื้อมไปกระชากเชือกฟางที่มัดปากกระสอบออกอย่างแรง ท่ามกลางเสียงฮือฮาและรอยยิ้มมุมปากของแม่สามีที่เตรียมรอหัวเราะเยาะบนความหายนะของลูกสะใภ้ *พรึบ!* ปากกระสอบถูกเปิดออก กลิ่นฉุนกึกของเคมีหรือกลิ่นอายสินค้าเถื่อนที่ทุกคนคาดหวัง... กลับไม่มีแม้แต่น้อย! สิ่งที่ลอยอวลออกมาจากกระสอบใบใหญ่ กลับเป็นกลิ่นหอมหวลละมุนละไมของ "แป้งสาลีนำเข้าเกรดพรีเมียม" ผสมผสานกับกลิ่นหอมหวานของลูกเกดอบแห้งและวานิลลาบริสุทธิ์ที่อัดแน่นอยู่ภายใน และเมื่อเทคว่ำลง พื้นบ้านกลับมีแต่ถุงกระดาษบรรจุเนยสดแท้ นมผงคุณภาพสูง และอุปกรณ์ทำเบเกอรี่จากต่างประเทศที่มีตราประทับถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ! หน้าของแม่สามีเผือดสีลงทันที ราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดจนชาไปทั้งร่าง "ทะ...ทำไมถึงเป็นแบบนี้! เมื่อคืนฉันเห็น...ฉันเห็น..." "เห็นฉันแอบขนของเข้าบ้านตอนตีสองใช่ไหมคะ?" หว่านเอ๋อวางทัพพีลง เดินน่องเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำเอาผู้ตรวจการยังต้องสะดุ้ง "สามีฉันเป็นทหารที่ออกไปปฏิบัติภารกิจเพื่อชาติ แต่กลับถูกแม่ตัวเองใส่ร้ายว่าเป็นโจรลักลอบค้าของเถื่อน ส่วนฉันที่เป็นภรรยา แค่สั่งซื้อวัตถุดิบทำขนมผ่านช่องทางที่ถูกกฎหมายเพื่อเตรียมเปิดร้านเล็กๆ เลี้ยงปากท้องในหมู่บ้าน กลับถูกแม่กุเรื่องสร้างข่าวลือทำลายความน่าเชื่อถือ... ท่านผู้ตรวจการคะ แบบนี้เข้าข่ายแจ้งความเท็จและหมิ่นประมาทหรือเปล่าคะ?" ผู้ตรวจการหน้าเสีย เหงื่อกาฬแตกพลั่ก รีบหันไปถลึงตาใส่แม่สามีที่ตอนนี้ทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นด้วยความเข่าอ่อน ชาวบ้านรอบข้างเริ่มซุบซิบและชี้Sิ้วนินทาความใจร้ายของแม่สามีที่จ้องจะทำลายลูกในไส้และลูกสะใภ้ของตัวเอง "สะ...สะใภ้รอง แม่แค่...แค่เข้าใจผิด..." แม่สามีละล่ำละลัก เสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ย สามีของหว่านเอ๋อ ที่เพิ่งเดินกลับมาจากกองร้อยด้วยชุดทหารเต็มยศ แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ จางเหว่ยไม่เอ่ยคำใดสักคำ เขาก้าวเข้ามาโอบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวอย่างปกป้อง สายตากดดันมองตรงไปที่ผู้ตรวจการและแม่สามีด้วยรัศมีกดดันที่ทำเอาทุกคนแทบไม่กล้าหายใจ "เรื่องนี้... ผมคงต้องขอรบกวนท่านผู้ตรวจการช่วยบันทึกไว้เป็นหลักฐานทางกฎหมายด้วยนะครับ ว่าครอบครัวเราถูกกลั่นแกล้งอย่างไร" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเฉียบขาด ทว่า ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังคลี่คลายและพวกคนขี้อิจฉากำลังได้รับบทเรียนอันเจ็บปวดนั้นเอง จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็จงใจดังขึ้นสามครั้งจากหน้าบ้าน พร้อมกับจดหมายสีดำสนิทไร้จ่าหน้าซองที่ถูกสอดเข้ามาใต้ร่องประตูกระดานเก่าๆ ร่างของบุรุษลึกลับในชุดคลุมสีเทาเข้มเดินผ่านหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว—ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายประหลาดที่ทำให้หว่านเอ๋อต้องขมวดคิ้วแน่นด้วยความสังหรณ์ใจบางอย่าง! ขอขอบคุณคุณผู้อ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางส่งกำลังใจให้หว่านเอ๋อผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้ด้วยดีนะคะ!