สามีทหารส่งจดหมายมา

"อย่าเพิ่งขยับ!" จางเหว่ยกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจของเขากระชั้นขึ้นเล็กน้อยขณะที่มือหนาของเขาโอบไหล่บางของหลินหว่านเอ๋อไว้แน่น ร่างของเขาทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังมนุษย์อย่างสมบูรณ์แบบ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของนายทหารจับจ้องไปยังร่างเล็กที่นอนขดตัวอยู่ท่ามกลางผักกาดขาวใบเขียวขจี หลินหว่านเอ๋อกลั้นหายใจ หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอไม่ได้กลัวเด็กน้อย แต่กลัวว่า 'ความลับ' ของมิติที่เธอบังเอิญเปิดออกจะถูกเปิดเผยต่อหน้าสามีที่เพิ่งจะกลับมาอยู่บ้านด้วยกันได้ไม่นาน ทว่าดวงตากลมโตของเธอกลับจ้องมองหูสีขาวนุ่มฟูนั่นด้วยความเอ็นดูที่ห้ามไม่อยู่ "เขายังหายใจอยู่..." เธอพึมพำเบาๆ พร้อมกับค่อยๆ ขยับตัวออกจากอ้อมกอดของสามี "เหว่ยเกอ อย่าทำเขานะคะ ดูสิ... เขาก็แค่เด็กตัวเล็กๆ" จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น แม้ภายนอกจะดูเย็นชาและระแวดระวัง แต่เขาก็สัมผัสได้ว่าในพื้นที่แปลงผักนี้มีบางอย่าง 'ผิดปกติ' เกินกว่าที่ชาวบ้านธรรมดาจะเข้าใจ "หว่านเอ๋อ ในยุคสมัยนี้ไม่มีใครมานอนหลับในสวนหลังบ้านคนอื่นแบบนี้หรอกนะ ยิ่งมี... หูพวกนี้ด้วย" เขาใช้นิ้วชี้ไปยังหูสัตว์ที่กระดิกไหวเล็กน้อยตามแรงลม "บางที... เขาอาจจะเป็นพรหมลิขิตก็ได้นะคะ" หว่านเอ๋อขยิบตาให้สามี ก่อนจะตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้เด็กน้อยคนนั้น ในใจเธอเริ่มคำนวณสูตรขนมปังนุ่มๆ ที่น่าจะถูกใจเด็กวัยกำลังโตคนนี้ไว้รอท่าแล้ว ในขณะที่ทั้งสองกำลังยื้อยุดอยู่กับความประหลาดใจนั้น จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางรั้วบ้าน จางเหว่ยรีบหันขวับ สัญชาตญาณทหารทำให้เขาซ่อนร่างของเด็กน้อยไว้ด้านหลังแปลงผักทันที "จางเหว่ย! อยู่บ้านไหม!" เสียงตะโกนแหบพร่าของบุรุษไปรษณีย์ดังขึ้น ก่อนจะปรากฏร่างของชายสูงวัยที่กำลังเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก "มีจดหมายด่วนจากหน่วยของนาย ส่งตรงมาจากเขตทหารชายแดนเลยนะ!" จางเหว่ยละสายตาจากแปลงผักอย่างไม่เต็มใจนัก เขาเดินไปรับจดหมายด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่ามือที่หยิบซองจดหมายกลับสั่นไหวเล็กน้อย นี่ไม่ใช่จดหมายธรรมดา แต่มันคือจดหมายที่เขาเฝ้ารอมาตลอดหลังจากเหตุการณ์นองเลือดในคราวนั้น หว่านเอ๋อมองตามหลังสามี เธอรู้ดีว่านี่คือช่วงเวลาที่เขาต้องการความเป็นส่วนตัว เธอจึงอาศัยจังหวะที่เขากำลังเปิดจดหมาย แอบคว้าตะกร้าใบเล็กออกไปตักน้ำจากลำธารหลังบ้าน หยิบเอา 'นมฮอกไกโด' ที่แอบดึงออกมาจากมิติห้างสรรพสินค้าใส่ลงไปในถ้วยไม้ใบเก่ง เพื่อเตรียมไว้ให้แขกตัวน้อยที่ยังคงหลับสนิท เมื่อเธอกลับมา จางเหว่ยยืนนิ่งค้างอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ จดหมายในมือถูกขยำจนยับยู่ยี่ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเคร่งขรึมบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน "เหว่ยเกอ... เป็นอะไรไปคะ?" หว่านเอ๋อวางถ้วยนมลงเบาๆ แล้วก้าวเข้าไปใกล้ เธอเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของเขาอย่างปลอบโยน เขามองภรรยาด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินจะหยั่งถึง "หว่านเอ๋อ... พวกเขาต้องการให้ผมกลับไปในฐานะ 'สายลับ' อีกครั้ง เพื่อสืบเรื่องกลุ่มอิทธิพลมืดที่พยายามแทรกซึมเข้ามาในหมู่บ้านนี้ และที่สำคัญ... พวกเขารู้แล้วว่าผมแต่งงานกับคุณ" หว่านเอ๋อชะงัก เธอไม่ได้กลัวความรุนแรง แต่เธอห่วง 'วิถีชีวิต' อันแสนสุขที่กำลังก่อร่างสร้างตัว หากเขากลับไปสู่สนามรบหรือเส้นทางอันตราย เธอจะทำอย่างไร? แต่ในวินาทีนั้น เธอก็ฉุกคิดถึง 'มิติลับ' และ 'ความฉลาด' ของตนเอง เธอไม่ใช่สะใภ้ขี้ขลาดที่จะยอมให้ใครมาพรากครอบครัวไปได้ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณเองค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นพลางหยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมาอ่าน "แต่ตอนนี้... เรามาจัดการเรื่อง 'แขกตัวน้อย' นี่ก่อนดีกว่าไหมคะ? ดูเหมือนเขาจะหิวจนหางตกแล้วนะ" ทว่าในวินาทีที่ทั้งคู่หันกลับไปที่แปลงผัก ร่างของเด็กชายหูสัตว์นั้นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย! เหลือเพียง 'รอยเท้าเล็กๆ' ที่มีลักษณะแปลกประหลาดคล้ายอุ้งเท้าสัตว์ประทับอยู่บนดินชื้นๆ และบนก้อนหินตรงนั้น มีจดหมายปิดผนึกด้วยตราประทับสีทองแดงวางทิ้งไว้แทนที่ หลินหว่านเอ๋อหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาเปิดอ่าน ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เพราะลายมือข้างในนั้น... มันเป็นลายมือเดียวกับ 'ปู่' ของเธอที่หายสาบสูญไปก่อนที่เธอจะข้ามมิติมายังโลกนี้! "เหว่ยเกอ... ดูนี่ค่ะ..." เธอส่งกระดาษแผ่นนั้นให้สามี เสียงของเธอสั่นเครือ "ดูเหมือนว่าเรื่องทั้งหมดนี้... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างที่เราคิดแล้วล่ะค่ะ" จางเหว่ยอ่านข้อความในจดหมาย แล้วดึงภรรยาเข้ามากอดแน่นราวกับจะปกป้องเธอจากโลกทั้งใบ ก่อนจะกระซิบข้างหูว่า "ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร หรือมาเพื่ออะไร หว่านเอ๋อ... คืนนี้เราคงต้องล็อคประตูบ้านให้แน่นกว่าเดิมแล้วล่ะ เพราะคนที่ทิ้งจดหมายนี้ไว้... เพิ่งจะเดินผ่านหน้าต่างห้องนอนเราไปเมื่อครู่นี้เอง" ขอบคุณที่ติดตามอ่านเรื่องราวความรักและความลับที่ค่อยๆ เปิดเผยของทั้งคู่นะคะ พบกันตอนหน้าค่ะ!