ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยงใจเด็ด

"ถ้ากล้าพาเด็กพวกนี้ออกไปจากบ้านฉันแม้แต่ก้าวเดียว แกก็เตรียมตัวไปนอนในโรงไม้เก่าหลังหมู่บ้านได้เลย!" เสียงแหลมสูงบาดห้วงประสาทของแม่สามีจางดังแผดก้องจนผนังดินเหนียวเก่าๆ ถึงกับสั่นสะเทือน เศษฝุ่นร่วงกราวลงมาจากคานไม้ผุๆ ราวกับหิมะยามฤดูหนาว หลินฟางกะพริบตาช้าๆ เพื่อขับไล่ความพร่ามัวและความปวดร้าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงขมับ สมองของเชฟสาวมือหนึ่งจากศตวรรษที่ 21 กำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาในหัว ร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธอ แต่เป็นของเจ้าของร่างเดิม... สะใภ้จอมขี้เกียจ ปากจัด และทุบตีลูกตัวเองระบายอารมณ์ทุกครั้งที่สามีส่งเงินเดือนมาไม่ทันใจ ทว่าตอนนี้ หลินฟางคนเก่าตายไปแล้ว เหลือเพียงหลินฟางคนใหม่ที่แววตาเต็มไปด้วยประกายความเฉียบคมและความเย็นชา "ตระกูลจางเลี้ยงดูพวกเราอย่างกับหมูกับหมา ข้าวสักเมล็ดก็แทบจะไม่ตกถึงท้องเด็กๆ แล้วยังจะกล้าเอาอนาคตพวกเขามาผูกติดไว้กับความเห็นแก่ตัวของแม่สามีอีกหรือคะ?" หลินฟางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนนางจางที่กำลังอ้าปากเตรียมด่าต่อถึงกับสำาลักน้ำลายตัวเองหน้าดำหน้าแดง "นัง... นังสารเลว หลินฟาง! แกกล้าดียังไงมาเถียงฉัน!" นางจางพุ่งตัวเข้ามาหมายจะตบสั่งสอนลูกสะใภ้ตัวดีเช่นเคยเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ทว่า... มือที่เหี่ยวย่นราวกับกิ่งไม้แห้งกลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า หลินฟางเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วดั่งปลาไหล นางจางจึงเซถลาไปชนกับโต๊ะไม้เก่าจนข้าวของบนโต๊ะกระจายเกลื่อนพื้น เด็กชายตัวผอมแห้งสองคนในชุดปะชุนมอซอรีบวิ่งเข้ามาหลบข้างหลังของหลินฟางด้วยความหวาดกลัว ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววตื่นตระหนกและระแวดระวัง พวกเขาคุ้นเคยกับการถูกมารดาหยิกตีจนเนื้อเขียวช้ำ แต่ในวันนี้ ท่าทีของมารดาเปลี่ยนไปจนเด็กน้อยทั้งสองทำตัวไม่ถูก หลินฟางก้มลงมองเด็กชายทั้งคู่ ความทรงจำของร่างเดิมกรีดแทงหัวใจเธอจนเจ็บแปลบ ร่างนี้ใจร้ายเกินไปแล้ว เด็กฝาแฝดวัยหวานแปดขวบนี้ผอมโซจนซี่โครงโผล่ราวกับเด็กขาดสารอาหาร ทั้งยังหวาดกลัวเธอราวกับสัตว์ร้าย *ไม่ต้องกลัวนะ... ต่อจากนี้ไป ฉันจะดูแลพวกเธอเอง* หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึก "แม่ครับ..." เสียงแหบแห้งของเป่าเปา ลูกชายคนเล็กเอ่ยเรียกเบาๆ พร้อมกับดึงชายเสื้อของเธอด้วยมืออันสั่นเทา "แก... แกกล้าหลบมือฉันหรือ!" นางจางกรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นางหันไปคว้าไม้กวาดทางมะพร้าวที่มุมห้องเตรียมจะฟาดลงมาอย่างไม่คิดชีวิต "วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกแทนลูกชายอกตัญญูของฉันเอง!" บรรยากาศในห้องคับแคบตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอับชื้นของดินและควันไฟผสมผสานกับความโกรธเกรี้ยวที่คุกรุ่น หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความเยือกเย็นแผ่ออกมาจากตัวเธอจนนางจางชะงักมือที่เงื้อมขึ้นค้างไว้โดยไม่รู้ตัว ในวินาทีที่ไม้กวาดกำลังจะฟาดลงมา หลินฟางยื่นมือออกไปคว้าด้ามไม้กวาดไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว แรงบิดอันทรงพลังจากทักษะการเตรียมวัตถุดิบในครัวระดับเชฟใหญ่ทำให้ด้ามไม้กวาดถูกกระชากหลุดจากมือของแม่สามีอย่างง่ายดาย "ถ้าคิดจะใช้กำลังในบ้านหลังนี้อีกล่ะก็... ลองดูว่าฉันจะรื้อบ้านหลังนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง หรือจะทำให้ตระกูลจางต้องอับอายขายขี้หน้าจนไม่มีแผ่นดินจะอยู่ก่อนกันแน่!" หลินฟางกดเสียงต่ำ คำพูดแต่ละคำหนักแน่นและเฉียบคมราวด้ามมีดสแตนเลสชั้นดี นางจางถอยหลังกรูดด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด หญิงสาวตรงหน้าดูราวกับภูตผีปีศาจ ไม่ใช่สะใภ้ขี้ขลาดคนเดิมอีกต่อไป ทว่า... ก่อนที่สถานการณ์จะได้ปะทุไปมากกว่านั้น เสียงทุบประตูด้านนอกอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนที่กำลังก้าวเข้ามาในบริเวณบ้าน "เกิดอะไรขึ้นที่นี่!" เสียงทุบโต๊ะและน้ำเสียงกังวานทรงอำนาจที่เต็มไปด้วยความกดดันดังขึ้นจากหน้าประตู ทำให้ร่างของนางจางสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ขณะที่หลินฟางหันไปมองตามเสียงนั้น ดวงตาคู่คมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เพิ่งก้าวเข้ามา... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาไปกับไป๋เป่าเปานะคะ