ทายาทหมื่นล้านเยือนรั้วมหาลัย

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องเก็บเอกสารใต้ถุนตึกคณะบริหารธุรกิจ ไม่ได้ชวนให้รู้สึกสุนทรีย์เลยสักนิดในสายตาของคณินทร์ ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาใหม่เอี่ยมป้ายแดงที่ไร้รอยยับยืนกอดอกพิงชั้นวางแฟ้มหนาเตอะ สายตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกวาดมองความวุ่นวายตรงหน้าด้วยความเยียบเย็น ทายาทอาณาจักรหมื่นล้านผู้กุมบังเหียนกองทุนส่วนตัวระดับโลกอย่างเขา ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้จะต้องมาปลอมตัวเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนโนเนม เพียงเพื่อตรวจสอบบัญชีลับของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ตามคำสั่งของบิดา "นี่นาย! ยืนทำเท่เป็นหุ่นขี้ผึ้งอยู่ได้ ถ้าว่างมากนักก็ช่วยยกกล่องเอกสารพวกนี้ไปไว้ที่ห้องชมรมโน่น ไม่ใช่มาทำตัวเป็นเสาไฟฟ้าขวางทางเดินชาวบ้านเขา!" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเฉคมาราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้นขัดจังหวะความคิด คณินทร์หันขวับไปมอง หญิงสาวเจ้าของร่างระหงในชุดนักศึกษาเข้ารูปกำลังยืนเท้าเอว ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองเขาด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างปิดไม่มิด เส้นผมสีน้ำตาลเข้มรวบเป็นหางม้าสูงทำให้เธอดูกระฉับกระเฉงและพร้อมจะมีเรื่องได้ตลอดเวลา มินตรา... ประธานชมรมสร้างสรรค์นวัตกรรม ผู้ขึ้นชื่อเรื่องปากคอเราะร้ายและไม่เคยเกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน คณินทร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะอย่างนึกสนุก เขากวาดสายตามองเธอมินตราตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทีคุกคามจนหญิงสาวต้องชะงัก "อ๋อ... นี่สินะหัวหน้าชมรมที่ขึ้นชื่อเรื่องบริหารงานด้วยปากมากกว่าสมอง?" คณินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่วาจาร้ายกาจจนคนฟังถึงกับหน้าชา "หน้าตาก็พอไปวัดไปวาได้อยู่หรอก แต่น่าเสียดายที่มารยาทดูจะสวนทางกับเกรดเฉลี่ยสะสมนะ" "กรี๊ด! นายนี่มัน...!" มินตราหน้าดำคร่ำเครียด กำปั้นเรียวเล็กกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน "ปากดีนักนะ! นายเป็นเด็กใหม่รึไง ถึงไม่รู้ว่ากำลังพูดอยู่กับใคร กล้าดียังไงมาว่าฉันแบบนี้!" "ฉันชื่อคณินทร์ จะเรียกว่าคณินก็ได้..." ชายหนุ่มจงใจก้าวเข้าไปประชิดตัวทีละน้อยจนหญิงสาวต้องผถอยหลังกรูดไปติดชั้นวางเอกสาร ความสูงที่แตกต่างกันเกือบสองคืบทำให้เขากลายเป็นฝ่ายกดดันเธอโดยสมบูรณ์ "และเหตุผลที่ฉันยืนตรงนี้ ก็เพราะกำลังรอให้คนมารยาททรามอย่างเธอมาต้อนรับเด็กแลกเปลี่ยนอย่างเป็นทางการต่างหากล่ะ" บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวหญิงสาวปะปนกับกลิ่นฝุ่นจางๆ ยิ่งทำให้หัวใจของคนทั้งคู่เต้นผิดจังหวะ มินตราเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าผู้ชายคนนี้จะต้องเป็นตัวปัญหาชิ้นโบว์แดงในชีวิตมหาวิทยาลัยปีสุดท้ายของเธออย่างแน่นอน "ต้อนรับเหรอ? ฝันไปเถอะ!" มินตราผลอกอกแกร่งออกห่างอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ "ถ้าอยากเข้าชมรมฉันนัก นายต้องผ่านบททดสอบแรกให้ได้ซะก่อน... โน่น! ไปเคลียร์หนี้ค่าจัดซื้ออุปกรณ์นวัตกรรมที่ค้างไว้ห้าหมื่นบาทกับพี่กรวีร์ให้เรียบร้อยซะก่อน แล้วค่อยมาคุยกัน!" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของมินตราทันทีเมื่อเอ่ยถึงกรวีร์ รุ่นพี่นักบริหารธุรกิจตัวแสบที่จ้องจะฮุบงบประมาณชมรมและเขม่นเด็กใหม่ทุกคนเป็นทุนเดิม เธอกะว่าจะโยนภาระนี้ให้ไอ้เด็กปากร้ายนี่หน้าแตกหมอไม่รับเย็บเสียหน่อย คณินทร์หรี่ตามองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั้นอย่างรู้ทัน เขารู้ดีว่ากรวีร์คือใคร และรู้ด้วยว่าเบื้องหลังยอดหนี้ห้าหมื่นบาทนั้นมีความสกปรกอะไรซุกซ่อนอยู่บ้าง ทายาทหมื่นล้านแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ช่างเป็นเกมที่น่าสนใจเสียจริง "ห้าหมื่นบาท..." คณินทร์พึมพำเสียงเบา ก่อนจะคววกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน หยิบการ์ดสีดำสนิทที่ขอบเคลือบทองคำแท้ลวดลายเรียบหรูแต่อัดแน่นด้วยอำนาจการเงินไร้ขีดจำกัดออกมาถือไว้ในมือ มินตราขมวดคิ้วมองบัตรปริศนาด้วยความงุนงง นึกสงสัยว่าเด็กแลกเปลี่ยนยากจน (ในความคิดเธอ) คนนี้จะเล่นตลกอะไรอีก คณินทร์กดปลายนิ้วลงบนชิปการ์ดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สวยนั่นตรงๆ นัยน์ตาคมกราบฉายแววเยارหยันอย่างชัดเจน "สำหรับฉัน เงินจำนวนนี้มันเศษเงินหลังตู้เย็น..." คณินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนมินตราต้องขนลุกซู่ "แต่ถ้าเธออยากให้ฉันจ่ายให้มันง่ายนัก งั้นเรามาพนันกันไหมล่ะ... ถ้าฉันสะสางหนี้ทั้งหมดนี่ได้ภายในสามนาที เธอต้องยอมก้มกราบขอขมาฉันกลางลานเกียร์!" "ว่าไงนะ?!" มินตราเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้เอ่ยปฏิเสธ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเก็บเอกสาร พร้อมกับร่างสูงโปรดของกรวีร์ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยและเอกสารทวงหนี้ในมือ "อ้าว มินตรา... น้องคนนี้เหรอเด็กแลกเปลี่ยนคนใหม่?" กรวีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พลางเหลือบมองคณินทร์ด้วยสายตาสดูถูกเหียดหยาม "ไหนล่ะเงินห้าหมื่น? ถ้าไม่มีปัญญาจ่าย ก็ไสหัวออกไปจากมหาลัยนี้ซะเถอะ ไอ้น้อง!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความแซ่บซี้ดในตอนแรกนี้นะคะ!