จุดเริ่มต้นของความผิดพลาดในระบบ

"คายชื่อผู้บงการออกมาเสีย แล้วข้าจะพิจารณาปล่อยให้เจ้ามีลมหายใจเดินออกจากกิลด์นี้ไปได้โดยไม่ต้องพิการ" เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยรังสีสังหารดังก้องอยู่ในห้องโถงหินสีเทาที่เย็นยะเยือก ผมมองหน้าผู้ชายที่เคยเรียกตัวเองว่า 'เพื่อนร่วมอุดมการณ์' ด้วยสายตาเรียบเฉย ความเจ็บปวดจากการถูกดาบสีดำสนิทแทงทะลุหน้าอกไม่ได้ทำให้ผมหวั่นไหวเท่ากับความรู้สึกสมเพชที่เกิดขึ้นในใจ ผมคือ 'เรย์' อดีตมันสมองของกิลด์ที่ใหญ่ที่สุดในเซิร์ฟเวอร์ แต่ในวินาทีที่ผมกำลังจะไขรหัสลับของประตูมิติ พวกเขากลับเลือกที่จะกำจัดผมทิ้งเพื่อชิงความดีความชอบ "พวกคุณคำนวณพลาดไปอย่างหนึ่งนะ" ผมกระตุกยิ้ม แม้เลือดจะไหลนองพื้นจนเสื้อคลุมสีขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน "ความจงรักภักดีของผมน่ะ มันมีวันหมดอายุ... และตอนนี้มันก็หมดลงตั้งแต่วินาทีที่ดาบเล่มนั้นแทงลงมาแล้วครับ" แรงกระแทกจากพลังเวทสายฟ้าที่พุ่งเข้าใส่ร่างส่งผลให้ทุกอย่างมืดดับลง ... วูบ! กลิ่นอับของไม้เก่าและไอระเหยจากเตาหลอมเหล็กคือสิ่งแรกที่สัมผัสได้ ไม่ใช่ความเย็นเยียบของความตาย แต่เป็นความร้อนที่น่ารำคาญใจ ผมลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองนอนอยู่บนฟางแข็งๆ ในห้องเก็บของเล็กๆ ของโรงตีเหล็กในเมืองเริ่มต้น สภาพร่างกายที่คุ้นเคยในร่างจำลองระดับเทพหายไป เหลือเพียงร่างของเด็กฝึกหัดที่มีระดับเลเวลเป็นเลขศูนย์ และที่ข้อมือซ้าย... มีตราประทับสีเทาซีดของอาชีพ 'เบต้า' ที่ไร้ค่าที่สุดในเกม "บ้าชะมัด... นี่ฉันกลับมาที่จุดศูนย์งั้นรึ" ผมพึมพำ ก่อนจะพยุงตัวขึ้น ความเจ็บปวดจากอาการบาดเจ็บเมื่อครู่ไม่มีแล้ว มีเพียงความเหนื่อยล้าของร่างกายวัยเยาว์ ทันใดนั้น เสียงเตือนที่ไม่ควรจะมีอยู่จริงในโลกที่ผมรู้จักก็ดังขึ้นในหัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดพลาดในโครงสร้างรหัส... กระบวนการกู้คืนข้อมูลล้มเหลว... ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมในโปรแกรม... กำลังพยายามปรับแต่งอัลกอริทึมให้เข้ากับสถานะปัจจุบัน] หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสเด้งขึ้นมาตรงหน้า มันมีตัวเลขที่บิดเบี้ยวและวิ่งสลับไปมาด้วยความเร็วสูงจนอ่านไม่ทัน ไม่ใช่ระบบหน้าจอเกมปกติ แต่มันเหมือน... บัคที่กำลังพยายามเขียนตัวเองขึ้นมาใหม่ "อัลกอริทึมพิฆาตเทพ?" ผมอ่านชื่อที่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบด้วยน้ำเสียงกังขา นี่มันไม่ใช่ระบบที่ผู้พัฒนาออกแบบมาแน่ๆ มันคืออะไรบางอย่างที่รุนแรงกว่านั้น [สถานะปัจจุบัน: ผิดพลาดระดับวิกฤต (Critical Error)] [คำแนะนำ: จงเลือกเส้นทางที่ระบบไม่เคยกำหนดไว้ เพื่อทำการแฮ็กค่าพลังสูงสุด] [คำเตือน: หากล้มเหลว ระบบจะทำการลบตัวตนของท่านออกจากเซิร์ฟเวอร์อย่างถาวร] ผมขมวดคิ้ว มือที่สั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปแตะหน้าต่างนั้น นี่คือโอกาสที่สองที่พระเจ้าอาจจะไม่ได้ตั้งใจมอบให้ หรืออาจจะเป็นกับดักที่แยบยลยิ่งกว่าเดิม ผมวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว หากผมยังคงทำตามขั้นตอนของเกมปกติ ผมก็เป็นแค่ 'เบต้า' ที่จะถูกเหยียบย่ำซ้ำรอยเดิม แต่ถ้าผมเลือกจะเดินตามอัลกอริทึมที่บ้าคลั่งนี้... "จะให้ลองเสี่ยงดูหน่อยสินะ?" ผมพึมพำ [ระบบสุ่มทักษะเริ่มต้น... การคำนวณความน่าจะเป็น: 0.000001% ในการได้รับทักษะระดับตำนาน] แสงสีขาวเจิดจ้าอาบไล้ห้องโถงจนสว่างจ้า ทักษะต่างๆ วิ่งผ่านหน้าตาของผมไปราวกับพายุทอร์นาโด ก่อนที่มันจะหยุดนิ่งลงที่ทักษะหนึ่งทักษะที่ไม่มีอยู่ในตำราเล่มไหนของเกม [ยินดีด้วย: คุณได้รับทักษะเฉพาะตัว 'ดีบัคเกอร์จักรวาล (Universal Debugger)'] [ความสามารถ: สามารถมองเห็นช่องโหว่ของบอส, ระบบ, และผู้เล่นทุกคนได้ในระดับโครงสร้างรหัส] ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะตรวจสอบรายละเอียดเพิ่มเติม ประตูไม้เก่าๆ ของห้องเก็บของก็ถูกกระแทกจนเปิดออก ร่างของหญิงสาวผู้สวมผ้าคลุมสีดำสนิทปิดบังใบหน้าก้าวเข้ามา เธอหยุดยืนอยู่หน้าผม กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงจนอากาศรอบตัวถึงกับสั่นไหว ผมจำคนคนนี้ได้... ริน อดีตหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งที่หายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อสองปีก่อน เธอไม่ได้มาเพื่อจับกุมผม แต่เธอมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ซ่อนความนัยบางอย่างไว้ "เรย์... ฉันรู้ว่านายไม่ใช่เด็กฝึกหัดธรรมดา" น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่ทว่าเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก "และฉันก็รู้ด้วยว่าระบบที่นายเพิ่งได้รับไปน่ะ มันคือหายนะที่กำลังจะทำให้เซิร์ฟเวอร์นี้ล่มสลาย" เธอเว้นจังหวะ ก่อนจะหยิบดาบสั้นที่มีลวดลายอักขระประหลาดวางลงบนพื้นตรงหน้าผม "ถ้านายอยากจะรอดจากกิลด์ที่หักหลังนาย และอยากรู้ว่าใครเป็นคนเขียนรหัสลับนั่น... ก็จงหยิบดาบนี่ขึ้นมา แล้วตามฉันมา" ผมมองดาบเล่มนั้น ก่อนจะเงยหน้าสบตาเธอ รอยยิ้มมุมปากของเรย์เผยออกมาอย่างสุขุม การเดินทางครั้งใหม่ที่ไม่ได้วางแผนไว้กำลังจะเริ่มต้นขึ้น [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบภารกิจระดับ SSS 'ทวงคืนบัลลังก์แห่งผู้ถูกลืม'] [เงื่อนไข: สังหารผู้คุมกฎแห่งเมืองเริ่มต้นภายใน 60 วินาที เพื่อปลดล็อกสถานะ 'ผู้พ้นผิด'] [สถานะ: การนับถอยหลังเริ่มต้นขึ้น... 60... 59...] ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมรู้ทันทีว่ารินไม่ได้มาคนเดียว เพราะเสียงฝีเท้าของอัศวินนับร้อยกำลังมุ่งหน้ามายังห้องเก็บของแห่งนี้ และทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ คือการกดรับภารกิจและเปลี่ยนเมืองนี้ให้กลายเป็นทะเลเพลิงด้วยตัวคนเดียว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ลอร์ดออฟดาร์กเนส