ศึกชิงพื้นที่ในห้องครัว

“ฉันบอกว่าพื้นที่ตรงนี้ต้องเป็นโซนวางสเตชั่นทำอาหาร ไม่ใช่ที่วางกระถางต้นไม้ประดับปัญญาอ่อนของคุณค่ะ คุณรินรดา” เสียงตึงตังของฝ่ามือที่ฟาดลงบนโต๊ะไม้สักตัวหรูดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องประชุม กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมแบรนด์หรูไม่สามารถกลบกลิ่นอายของ ‘สงคราม’ ที่กำลังปะทุขึ้นได้เลย เรนินยืนเท้าสะเอวอยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตากลมโตสีนิลวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ เธอไม่ได้สนเลยว่าคนตรงหน้าจะเป็นเจ้าของตึกที่เธอเช่าอยู่ หรือเป็นผู้หญิงที่มีอิทธิพลมากแค่ไหนในวงการธุรกิจ รินรดายังคงนั่งนิ่งประดุจรูปปั้นหินอ่อน เธอวางปากกาหมึกซึมในมือลงช้าๆ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงปรายมองผู้หญิงที่กำลังอาละวาดตรงหน้าด้วยความเรียบเฉย ทว่าความเรียบเฉยนั้นแหละที่ทำให้เรนินแทบคลั่ง “คุณเรนินคะ” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ “นี่คือพื้นที่ของ ‘อาคารรินทร์รดา’ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาขีดเขียนผังงานตามใจชอบ การจัดวางแบบที่คุณเสนอมามันทำให้ทางเดินส่วนกลางแคบลง ซึ่งฉันไม่อนุญาตให้ลูกค้าคนไหนมาละเมิดกฎความปลอดภัยของตึกนี้” “ความปลอดภัยเหรอคะ?” เรนินแค่นหัวเราะในลำคอ “พูดให้ถูกเถอะค่ะว่าคุณแค่อยากจะรักษาสเปซโง่ๆ ไว้ให้ดูหรูหราจนลืมไปว่างานนี้คือ ‘อีเวนต์อาหารระดับพรีเมียม’ คนที่เขาจ่ายเงินจ้างฉันมา เขาต้องการพื้นที่ทำงานที่สมบูรณ์แบบ ไม่ใช่การเดินหลบกระถางต้นไม้ของคุณ!” คินที่ยืนอยู่มุมห้องถอนหายใจยาวพลางเอามือกุมขมับ เพื่อนรักของเขาช่างกล้าหาญหรือเรียกว่า ‘บ้าบิ่น’ ดีที่เปิดศึกกับรินรดาตั้งแต่นาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในตึกนี้ แทนที่จะประนีประนอมเพื่อความราบรื่นของงาน “คิน บอกเพื่อนคุณด้วย” รินรดาหันไปหาคินด้วยสายตาที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง “ถ้าเธอยังไม่หยุดใช้อารมณ์ตัดสินงาน เราก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกัน ฉันจะถือว่าอีเวนต์ครั้งนี้เป็นโมฆะ” คำว่า ‘โมฆะ’ กระตุกเส้นประสาทของเรนินจนสั่น ความสมบูรณ์แบบที่เธอวาดฝันไว้ในหัวสำหรับงานนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่มันคือโปรไฟล์ที่เธอจะใช้ก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง เรนินสาวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของรินรดามากขึ้นจนเกือบจะชิดตัว กลิ่นสะอาดสอ้านจากตัวอีกฝ่ายปะทะเข้าจมูกเธออย่างจัง มันเป็นกลิ่นที่น่าหงุดหงิด… กลิ่นของความสุขุมที่เธอเกลียดนักหนา “คุณขู่ฉันเหรอคะ?” เรนินโน้มตัวลงไป ลมหายใจอุ่นๆ รดรินใบหน้าเนียนใสของคนนั่งอยู่ “คุณมันก็แค่คนที่นั่งอยู่บนกองเงินกองทองแล้วมองไม่เห็นว่าศิลปะจริงๆ เขาทำกันยังไง คุณกลัวอะไรคะ? กลัวว่าถ้างานนี้ออกมาปังแล้วคนจะลืมไปว่าตึกของคุณเคยไร้ตัวตนงั้นเหรอ?” รินรดาชะงักไปเล็กน้อย เธอนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าสบตากับเรนินตรงๆ ในระยะที่ใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่แทบจะรวมเป็นสายเดียวกัน แววตาที่เคยนิ่งเฉยของรินรดากลับมีประกายบางอย่างวูบไหวขึ้นมา—มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือการท้าทาย “ศิลปะเหรอคะ?” รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทำให้ความได้เปรียบเรื่องส่วนสูงเปลี่ยนมือไป เธอเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาหาเรนินจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปชนกับกำแพงห้องโดยอัตโนมัติ “ถ้าคุณมั่นใจว่างานของคุณคือศิลปะ งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิว่าคุณมีดีแค่ ‘ปาก’ หรือมี ‘ฝีมือ’ กันแน่ ในฐานะเจ้าของตึก ฉันจะให้คุณจัดการพื้นที่ตามใจชอบเป็นเวลา 24 ชั่วโมง แต่ถ้างานออกมาไม่ได้เรื่องอย่างที่ฉันคิด…” รินรดาเว้นจังหวะ นิ้วเรียวยาวของเธอไล้ไปตามปกเสื้อเชิ้ตของเรนินเบาๆ ก่อนจะหยุดที่ปลายคางมนแล้วเชิดขึ้น “คุณจะต้องชดใช้ในแบบที่คุณเองก็นึกไม่ถึงเลยล่ะ” หัวใจของเรนินเต้นกระหน่ำเหมือนกลองรบ เธอไม่ได้กลัว แต่เธอกำลังตื่นเต้นกับเคมีที่แผ่ซ่านระหว่างคนสองคนท่ามกลางอากาศที่ดูเหมือนจะร้อนขึ้นอย่างกะทันหัน คินที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นเชฟหน้านิ่งผู้มั่นใจในตัวเองกลับกลายเป็นฝ่ายนิ่งค้างไปเสียเองเมื่อถูกรินรดาจู่โจมด้วยสายตาและท่าทางที่ใกล้ชิดผิดปกติ “ตกลงค่ะ” เรนินพยายามเค้นเสียงให้แข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะไปมาก “แล้วคุณจะได้เห็นว่าความผิดพลาดเดียวที่คุณคิดว่าจะมี ก็คือการที่คุณคิดจะมาต่อกรกับฉัน” รินรดาเพียงแค่ยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เรนินไม่เคยเห็นมาก่อน—มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ย แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่า ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนจะเปิดออก ปรากฏร่างของหญิงสาวปริศนาในชุดเดรสสีดำสนิทที่ดูคุ้นตาสำหรับรินรดาเป็นอย่างดี เธอเดินเข้ามาด้วยท่าทีเร่งรีบก่อนจะชะงักเมื่อเห็นสถานการณ์ที่ดูราวกับว่ากำลังติดเรทในห้องประชุม ทั้งคู่แยกออกจากกันทันทีราวกับถูกไฟช็อต “ริน… ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งรีบตัดสินใจอะไรตอนนี้” หญิงสาวปริศนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทพลางมองมาที่เรนินด้วยสายตาเหยียดหยาม “เพราะคนที่คุณกำลังคุยด้วยอยู่น่ะ คือคนที่จะทำลายชื่อเสียงตึกของคุณให้ย่อยยับในพริบตา” เรนินขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นหน้าผู้มาใหม่ชัดๆ ความทรงจำบางอย่างที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตเธอกำลังย้อนกลับมาเตือนให้รู้ว่า… สงครามนี้อาจจะไม่ใช่แค่เรื่องของการจัดพื้นที่ครัวเสียแล้ว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับบทเริ่มต้นที่ร้อนแรงนี้นะคะ สการ์เล็ตโรสสัญญาว่าจะไม่ทำให้รี้ดเดอร์ต้องรอนานค่ะ