โค้ดลับที่ทำลายความสงบ

เสียงปังโครมใหญ่ที่ดังขึ้นพร้อมกับการกระชากบานประตูกระจก ทำให้บรรยากาศตึงเครียดในห้องแล็บสั่นคลอนไปชั่วขณะ เรย์ไม่แม้แต่จะหันไปมองร่างของบรรดาทีมงานฝ่ายสนับสนุนที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตคู่สวยยังคงจดจ้องอยู่บนจอโฮโลแกรมสีฟ้าจัดที่ฉายโค้ดบรรทัดยาวเหยียด สะท้อนแสงระยิบระยับบนม่านตาใส ในขณะที่คีริน... เจ้าของเรือนผมสีดำสนิทและใบหน้าเรียบนิ่งดุจน้ำแข็งไส กลับขยับตัวอย่างรวดเร็วกว่า เขาก้าวเข้าไปบังร่างโปร่งของเรย์ไว้ครึ่งซีกโดยสัญชาตญาณ แม้สีหน้าจะยังคงความหยิ่งทะนงและเย็นชาไว้ได้อย่างแนบเนียน แต่กล้ามเนื้อสันกรอบหน้าที่เกร็งขึ้นเล็กน้อยก็ฟ้องชัดเจนว่าโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะคนนี้กำลังระแวดระวังภัยให้อีกฝ่ายอย่างเต็มพิกัด "เกิดอะไรขึ้น!" เสียงทุ้มต่ำของคีรินเอัตโนมัติด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ สายตาดุดันกวาดมองไปยังกลุ่มคนที่ยืนหอบแฮกอยู่หน้าห้อง "บ... บอสครับ ระบบรักษาความปลอดภัยโซน B จู่ๆ ก็บล็อกการเข้าถึงทั้งหมด เซิร์ฟเวอร์หลักกำลังฮีทเพราะมีคำสั่งแปลกปลอมโจมตีเข้ามาจากภายนอกครับ!" หัวหน้าทีมเน็ตเวิร์กละล่ำละลักรายงาน ใบหน้าชุ่มเหงื่อ คีรินขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาสีเข้มหันกลับมามองจอคอมพิวเตอร์ที่เรย์กำลังรัวนิ้วพิมพ์ชุดคำสั่งโต้ตอบอย่างเมามัน เสียงแป้นพิมพ์กระทบกันรัวเร็วราวดนตรีร็อกแอนด์โรลที่ดุดันและบ้าคลั่ง "นายกำลังทำบ้าอะไรอยู่ เรย์" คีรินก้มลงกระซิบเสียงต่ำชิดใบหูของคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของโปรแกรมเมอร์หนุ่มลอยปะปนกับกลิ่นไอความตึงเครียด "ฉันบอกให้แก้บั๊กโหมดต่อสู้ ไม่ใช่ให้มายุ่งกับระบบป้องกันหลัก" เรย์หยุดนิ้วที่กำลังเคาะคีย์บอร์ดลงชั่วเสี้ยววินาที เอี้ยวคอหันกลับมามองหน้าคนที่ยืนประชิดจนแผ่นหลังเกือบแนบติดกับอกแกร่ง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่มีเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่นไหว แต่ริมฝีปากบางกลับเหยียดยิ้มเยาะอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าฉันไม่เข้ามาแกะรอยตรงนี้ นายกับเซิร์ฟเวอร์ราคาแพงพวกนี้คงระเบิดกลายเป็นเศษเหล็กไปก่อนจะได้แก้บั๊กโหมดต่อสู้ซะอีกครับคุณโปรแกรมเมอร์" เรย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ดวงตาเรียวรีพราวระยับด้วยความท้าทาย "อย่ามาทำเป็นตื่นตูมหน่อยเลย คีริน... ระบบที่นายภูมิใจนักหนาน่ะ มันมีรูรั่วขนาดเท่าช้างผ่านมาได้ตั้งแต่บรรทัดที่สี่ร้อยสิบสองแล้วนะ" คีรินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเสี้ยวหนึ่งด้วยความประหลาดใจระคนไม่พอใจ ปากร้ายๆ ของเขาอ้าออกเตรียมจะเถียงกลับทันควัน "อย่ามาอวดเก่ง เรย์ โค้ดตรงนั้นฉันเขียนเองกับมือ มันไม่มีทางมีจุดอ่อน..." "มั่นหน้าเกินไปหน่อยหรือเปล่า?" เรย์ตัดบทอย่างไร้เยื่อใย นิ้วเรียวยาวกดเอนเตอร์ปึ้งใหญ่ ภาพกราฟิกสามมิติสีแดงฉานดีดเด้งขึ้นกลางอากาศ เปิดเผยจุดบอดของอัลกอริทึมที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "ดูนี่ซะสิ... คำสั่งฟังก์ชันโจมตีที่นายเขียนมันเชื่อมโยงกับฐานข้อมูลผู้เล่นโดยตรง ถ้ามีใครใช้สกิลบั๊กในโหมดต่อสู้ ระบบจะเปิดช่องโหว่ให้แฮกเกอร์เจาะเข้ามาขโมยข้อมูลส่วนตัวได้ทั้งหมด... นี่เหรอผลงานของอัจฉริยะแห่งปี นายกำลังพาเกมนี้ไปตายทั้งเป็นชัดๆ!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องแล็บชั่วขณะ ทุกคนในห้องต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อได้ยินคำแฉตรงไปตรงมาของสตรีมเมอร์หนุ่ม ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง เพราะต่างก็รู้ดีว่าคีรินเกลียดการถูกวิจารณ์ผลงานมากแค่ไหน โดยเฉพาะจากคนนอกอย่างเรย์ ทว่า... คีรินไม่ได้ระเบิดอารมณ์ใส่ดังที่ทุกคนคาดคิด ร่างสูงใหญ่ยังคงยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบมองจดจ้องไปยังภาพจำลองจุดอ่อนบนจอโฮโลแกรมสลับกับใบหน้าเชิดรั้นของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เรย์ในยามนี้ดูโดดเด่นและเปล่งประกายอย่างน่าประหลาด ความมั่นใจที่ฉายชัดแววตาคู่สวยสะกดสายตาของคีรินไว้จนถอนตัวไม่ขึ้น หัวใจที่ปกติจะเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของโปรแกรมเมอร์หนุ่ม กลับเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะโกรธ... แต่เป็นเพราะความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อความฉลาดและเสน่ห์ที่ล้นเหลือของอีกฝ่ายต่างหาก "นาย..." คีรินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว ความดุดันก่อนหน้านี้มลายหายไป เหลือเพียงความรู้สึกทึ่งระคนหมั่นไส้ "เก่งนักนะเรื่องหาเรื่องชาวบ้านเนี่ย" "ก็ยังดีกว่าพวกปากเก่งแต่ซ่อนรูรั่วไว้ใต้พรมก็แล้วกันครับ" เรย์ตอบกลับทันควัน รอยยิ้มมุมปากหยักลึกอย่างผู้ชนะ ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับยามได้เห็นคนตัวโตกว่าใบหน้าบึ้งตึงแต่เถียงไม่ออก "งั้นก็เชิญคนเก่งแก้ให้ดูหน่อยสิ" คีรินขยับถอยหลังออกไปนิดเพื่อให้เรย์มีพื้นที่ทำงานสะดวกขึ้น แต่สายตากลับไม่ยอมละไปจากใบหน้าเนียนใสของอีกฝ่ายแม้แต่วินาทีเดียว "ถ้าทำไม่ได้อย่างที่ปากพูด ฉันจะปรับนายข้อหาบุกรุกระบบและป่วนงานในเวลาทำการ" "รอดูก็แล้วกันครับคุณคีริน" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับจอโค้ดตรงหน้าอีกครั้ง นิ้วมือเรียวยาวรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าเดิม การปะทะกันทางความคิดระหว่างอัจฉริยะสองขั้วเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ท่ามกลางสายตาของทีมงานที่ลุ้นระทึกจนแทบหยุดหายใจ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าของเรย์ แต่เขาก็ไม่ยอมละสายตา จ until กระทั่งเสียงแจ้งเตือนสีเขียวสดใสปรากฏขึ้นบนจอ พร้อมกับข้อความ *'System Secured'* ที่สว่างวาบ เรย์พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความโล่งอก ก่อนจะเอี้ยวตัวกลับไปมองหน้าคีรินด้วยความภาคภูมิใจ "เรียบร้อย... ทีนี้พอยอมรับฝีมือฉันหรือยัง?" คีรินจ้องมองหน้าเรย์นิ่ง นัยน์ตาสีเข้มลึกล้ำยากจะคาดเดา มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มหายากที่ทำเอาหัวใจของเรย์กระตุกวูบไปชั่วขณะ "ก็... ไม่เลว" คีรินก้าวเข้าไปใกล้เรย์อีกครั้ง ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง มือหนายื่นออกไปราวกับจะเอื้อมมาสัมผัสเส้นผมที่ชื้นเหงื่อของอีกฝ่าย ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของคีรินจะทันได้แตะโดนตัวเรย์ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก พร้อมกับไฟในห้องแล็บที่ดับพรึบลงเหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มกะพริบวับวาบ หน้าจอโฮโลแกรมหลักที่เพิ่งถูกแก้ไขเสร็จ กลับถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างสีดำสนิท พร้อมกับข้อความปริศนาตัวอักษรสีแดงเลือดนกที่ค่อยๆ พิมพ์ปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างน่ากลัว... *“ยินดีต้อนรับสู่เกมใหม่... คีริน และ เจ้าหนูเรย์”* ประโยคสุดท้ายยังไม่ทันจางหาย ประตูกระจกนิรภัยด้านนอกก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในความมืดด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโลดแล่นและลุ้นระทึกไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ