เมื่อแมวกับหมาต้องมาอยู่ในแล็บเดียวกัน

"ถ้าสมองของนายถูกออกแบบมาให้ประมวลผลได้แค่นี้ ผมแนะนำว่าควรเอาเวลาไปนอนนับแกะในทุ่งหญ้าจะดีกว่ามานั่งพิมพ์โค้ดบรรทัดละล้านความผิดพลาดตรงนี้นะครับ คุณเรย์" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่ถูกควบคุมไว้ด้วยฉนวนพลาสติกดังขึ้น ท่าاصความเงียบงันของห้องแล็บลับชั้นสิบห้า แสงไฟสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบจอสะท้อนลงบนกรอบแว่นทรงเหลี่ยมและสันจاوโด่งคมชัดของชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง เขาคือ *คีริน* หัวหน้าทีมโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและวาจาเชือดเฉือนไม่ไว้หน้าใคร เรย์ ที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สำนักงานราคาแพงถึงกับชะงักมือที่กำลังเคาะคีย์บอร์ด ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความฉุนเฉียว เขาตวัดสายตากลับไปมองอีกฝ่ายทันทีอย่างไม่ยอมแพ้ "ปากคอเราะร้ายแบบนี้ สงสัยตอนเด็กๆ แม่คงให้กินพริกไทยแทนข้าวสินะครับคุณคีริน" เรย์ย้อนกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทไม่แพ้กัน รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย "โค้ดตรงนี้ผมตั้งใจเขียนให้มันยืดหยุ่นรองรับระบบสตรีมมิ่งที่กำลังจะเข้ามาต่างหาก ไม่ใช่มือสมัครเล่นที่จะเอาแต่ความสมบูรณ์แบบไร้ชีวิตชีวาแบบที่คุณชอบหรอกนะ" "มันไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบ แต่มันคือมาตรฐาน" คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเรย์อย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นกระดาษและไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศลอยแตะจมูก "โปรเจกต์ลับนี้ไม่ได้มีไว้ให้คุณมาโชว์ลีลาเหมือนตอนสตรีมเกมเล่นหน้าคอมพิวเตอร์ ถ้าคุณทำพัง บริษัทเราล่มจมแน่" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายเช่นกัน ความสูงที่ต่างกันราวๆ หนึ่งช่วงไหล่ไม่ได้ทำให้เรย์รู้สึกเกรงกลัวเลยสักนิด กลับกัน เขายิ่งเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ดวงตาสองคู่ปะทะกันกลางอากาศราวกับมีประกายไฟสпарออกมาจริงๆ "ถ้าคิดว่าผมเป็นตัวถ่วงนัก ทำไมไม่เขียนโค้ดเองคนเดียวไปเลยล่ะครับคุณโปรแกรมเมอร์เทวดา จะลากผมเข้ามาในโปรเจกต์นี้ทำไมให้รกหูรกตา" "เพราะเบื้องบนสั่งมา... และเพราะไม่มีใครแกะรอยระบบป่วนสตรีมเมอร์ได้ดีเท่าคุณ" คีรินตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นจนเรย์เผลอชะงักไปชั่วขณะ ระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองคนตอนนี้ใกล้เสียจนเรย์ได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย คีรินโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ ไล่ขึ้นไปถึงดวงตาคู่สวยที่ฉายแววพยศอย่างชัดเจน ในเสี้ยววินนั้น หัวใจของคีรินกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ เขาเกลียดความดื้อรั้นของคนตรงหน้า แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ดวงตาที่กำลังลุกโชนด้วยความโกรธเกรี้ยวนั้น... ดึงดูดสายตาเขาจนละไปไหนไม่ได้ เรย์เองก็รู้สึกถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน อุณหภูมิรอบตัวราวกับสูงขึ้นจนน่าประหลาด กลิ่นอายความเป็นผู้ชายที่แผ่ออกมาจากตัวของคีรินทำให้เรย์เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกต่อต้านเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหม่าแปลกๆ ที่แล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมกลางอก "มองอะไรครับ? หน้าผมมีโค้ดรันค้างอยู่หรือไง" เรย์แสร้งทำเป็นกลบเกลื่อนความประหม่าด้วยการเอ่ยปากแซะออกไป แม้ว่าเสียงจะสั่นกว่าปกติเล็กน้อยก็ตาม "เปล่า..." คีรินตอบเสียงเบาลง สายตายังคงจ้องมองอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุด "แค่กำลังคิดว่า... ปากเก่งๆ แบบนี้ ถ้าโดนปิดด้วยอะไรสักอย่าง มันจะยังพูดมากได้อีกไหม" เรย์เบิกตากว้างขึ้นทันทีด้วยความตกใจ เลือดในกายพุ่งพล่านขึ้นมาที่ใบหน้าจนร้อนผ่าว "คุณ...!" ก่อนที่เรย์จะได้สวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูดัง "ก๊อกๆ" ก็ทะลวงผ่านความเงียบเข้ามา ตามด้วยร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสากlที่เป็นผู้ว่าจ้างโปรเจกต์นี้เดินกึ่งวิ่งเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณคีริน! คุณเรย์! แย่แล้วครับ! ระบบความปลอดภัยหลักของเราโดนเจาะจากภายนอกแล้ว!" คีรินละสายตาจากเรย์ทันที ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเคร่งขรึมจริงจังในโหมดอัจฉริยะผู้ควบคุมสถานการณ์ เขากลับหลังหันแล้วพุ่งตรงไปที่หน้าจอหลักอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เรย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปัดกวาดความรู้สึกประหม่าเมื่อครู่ออกไปจากหัวสมอง แล้วรีบเดินตามไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ทันที "ใครกล้าบังอาจมาเล่นเกมกับผม" เรย์พึมพำกับตัวเอง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่มتครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความดุดันและพร้อมจะเอาคืน คีรินเหลือบมองเสี้ยวหน้าของเรย์ที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอโค้ด ฝ่ามือเรียวยาวของเรย์เริ่มรัวลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงไม่แพ้เขา มุมปากของคีรินยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวก็แทบไม่รู้ตัว ทว่า ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะกดปุ่ม Enter พร้อมกันเพื่อตลบหลังแฮกเกอร์ปริศนา หน้าจอหลักทั้งหมดในห้องแล็บก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดสนิทโรยตัวลงปกคลุมทั่วทั้งห้อง ทิ้งไว้เพียงแสงไฟกะพริบสีแดงฉานจากเต้ารับฉุกเฉิน ปึง! เสียงประตูกระจกด้านนอกถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังวิ่งเข้ามาใกล้ห้องแล็บทีละน้อย ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรกนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ