ทางเลือกที่ไม่มีวันหวนกลับ

เสียงกะเทาะของผลึกกระจกควอนตัมที่ร้าวลึก ไม่เคยดังเท่ากับเสียงภายในสมองของเอเลียสในวินาทีนี้ครับ หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวฉายคลื่นสัญญาณประสาทของเขาเองเป็นเส้นกราฟหยักลึก ไร้ระเบียบราวกับพายุสุริยะที่กำลังกลืนกินดาวเคราะห์ทั้งดวง แสงสะท้อนจากจอภาพสาดกระทบแววตาที่เยือกเย็นจนแทบไร้มนุษยธรรมของวิศวกรหนุ่ม ทว่า ในม่านตานั้นกลับสะท้อนภาพหยดเหงื่อที่ไหลรินผ่านกรอบหน้าคมสันอย่างเงียบงัน นิ้วเรียวยาวของเอเลียสหยุดชะงักเหนือแป้นพิมพ์สัมผัสระนาบแสง เขาไม่ได้ลังเลเพราะความกลัว—มนุษย์ผู้เชื่อมั่นในเหตุผลอย่างเขาถูกตัดต่อพันธุกรรมความกลัวทิ้งไปนานแล้วผ่านการอัปเกรดระบบประสาท—แต่เขากำลังชั่งน้ำหนักระหว่าง 'ความจริงที่เน่าเฟะ' กับ 'สันติภาพอันจอมปลอม' ที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง "คุณกำลังเลือกวิธีที่ขี้ขลาดที่สุด, เอเลียส" เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาในห้องปฏิบัติการใต้ดินไร้ซึ่งความประหลาดใจ รินะยืนกอดอกอยู่ตรงกรอบประตู แสงไฟนีออนสีส้มจากการซ่อมแซมท่อส่งพลังงานด้านนอกอาคารสาดส่องลงบนร่างของเธอ ขับเน้นให้เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้า แต่แววตาสีเข้มคู่นั้นยังคงคมกริบและดุดันราวกับใบมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดลึกลงไปในความลับดำมืดที่สุดของเขา เอเลียสไม่หันกลับไปมอง เค้ายังคงจ้องมองเส้นกราฟสมองที่กำลังจะถูกลบในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า "ความขี้ขลาดกับความจำเป็น มีเส้นแบ่งบางยิ่งกว่าความหนาของแผ่นซิลิคอนนะ, ผู้กองรินะ" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอื้อนเอ่ยออกไปอย่างใจเย็น "คุณคิดว่าความทรงจำคืออะไร? ชิ้นส่วนศักดิ์สิทธิ์ที่มนุษย์ควรบูชาเพื่อตอกย้ำความเจ็บปวดอย่างนั้นหรือ? หรือเป็นเพียงขยะเคมีที่หลงเหลือจากการประมวลผลผิดพลาด?" รินะก้าวช้าๆ เข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นอายของฝนและดินปืนจากโลกภายนอกติดตัวเธอมาด้วย เธอยื่นมือไปแตะขอบโต๊ะกระจก โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเขา "มันคือหลักฐานว่าเราเคยมีชีวิตอยู่" รินะกระซิบ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลกว่าปกติ แต่มันบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "รวมถึงหลักฐานว่าใครบางคน... เคยพรากชีวิตคนรักของฉันไปในคดีที่คุณพยายามจะลืมมันอย่างไรล่ะ" บรรยากาศในห้องดิ่งลึกลงจนแทบไร้อากาศหายใจ บทสนทนาเชิงสัญลักษณ์ระหว่างคนทั้งสองเปรียบเสมือนการเดินอยู่บนลวดสลิงกลางเหวลึก ฝ่ายหนึ่งต้องการทำลายอดีตเพื่อเดินหน้าสู่สเกลจักรวาลที่กว้างใหญ่กว่า แต่อีกฝ่ายกลับต้องการใช้อดีตนั้นเป็นโซ่ตรวนล่ามวิญญาณเพื่อค้นหาความยุติธรรม เอเลียสค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ จากร่างกาย แววตาของวิศวกรหนุ่มไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—ร่องรอยของความรู้สึกที่เขาพยายามปิดตายมาตลอดชีวิต "ถ้าผมไม่ลบมัน รินะ... ระบบสั่งตายในสมองผมจะทำงาน และในอีกสามชั่วโมงข้างหน้า ผมจะกลายเป็นแค่ศพที่ไร้ซึ่งความทรงจำเกี่ยวกับคุณด้วยซ้ำ" คำพูดนั้นทำให้ระเบียบความคิดของรินะชะงักงัน เธอเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวที่สะสมมานานถูกแทนที่ด้วยความตกใจอย่างคาดไม่ถึง เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่ที่เยือกเย็นนั้น และเพิ่งตระหนักได้ว่า—นี่ไม่ใช่การหลบหนีความผิด แต่เป็นการเสียสละครั้งสุดท้ายเพื่อปกป้องความลับที่จะช่วยชีวิตผู้คนนับล้าน "คุณหมายความว่า..." รินะกลืนก้อนสะอื้นลงคอ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยอย่างที่เธอเองก็ไม่คาดคิด "ใช่ครับ" เอเลียสกดปุ่มยืนยันคำสั่งสุดท้ายบนหน้าจอ เสียงระบบดิจิทัลเริ่มนับถอยหลังอย่างน่ากลัว *[System Purging: 03:00... 02:59]* "โปรแกรมนี้ถูกฝังไว้โดยองค์กรเพื่อป้องกันไม่ให้ผมเปิดโปงแผนการล้างสมองมวลมนุษยชาติ ทางเดียวที่ผมจะเก็บรหัสผ่านไว้ในเซิร์ฟเวอร์กลางได้ คือการถ่ายโอนความทรงจำส่วนที่เป็นตัวตนของผมทิ้งเสีย... เพื่อให้โค้ดคำสั่งยังคงทำงานต่อไปได้โดยปราศจากจิตสำนึก" รินะพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้ผิวเนื้อขึ้นรอยแดง แต่เอเลียสไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ นอกจากมองเธอด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นในรอบหลายปี "ปล่อยผมเถอะรินะ... ปล่อยให้ผมลืมเรื่องของคุณ เรื่องของเขา และเรื่องความเจ็บปวดทั้งหมดเสียที" "ไม่! ฉันไม่อนุญาตให้คุณลืม!" รินะตะโกน น้ำตาเอ่อคลอเบ้าแต่เธอไม่ยอมให้มันร่วงหล่น "ถ้าคุณลืม... แล้วใครจะเป็นคนยืนยันว่าสิ่งที่ฉันตามหามาตลอดมันมีอยู่จริง!" *[System Purging: 00:05... 00:04]* แสงไฟรอบตัวเริ่มหรี่ลง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นเป็นจังหวะถี่กระชั้น เอเลียสใช้มืออีกข้างประคองใบหน้าของรินะอย่างอ่อนโยนเป็นครั้งแรก ปลายนิ้วของเขาเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากของเธออย่างทะนุถนอม "จำไว้, รินะ... เหตุผลเดียวที่ผมเลือกจะลบความทรงจำ..." เสียงของเขาเริ่มขาดหายไปพร้อมๆ กับคลื่นสมองที่ถูกลบเลือน สีหน้าของเขาค่อยๆ แข็งทื่อลง แววตาที่เคยฉลาดล้ำและมีความรู้สึกซับซ้อน เริ่มเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าราวกับหุ่นยนต์ที่เพิ่งถูกรีเซ็ตระบบ *[System Purging Complete.]* รินะยืนนิ่งค้างอยู่ ณ จุดนั้น ลมหายใจของเธอติดขัด เอเลียสในตอนนี้หลบสายตาเธอ หันกลับไปมองหน้าจอสีดำสนิทที่ปราศจากข้อมูลใดๆ ร่างกายของเขานั่งตรงแหน่วอย่างไร้ชีวิตชีวา ราวกับวิญญาณภายในได้ถูกควักออกไปจนหมดสิ้น ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องปฏิบัติการ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากท่อระบายน้ำด้านนอกที่ยังคงดังสะท้อน รินะกัดริมฝีปากจนห่อเลือด เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เตรียมจะก้าวถอยหลังออกจากห้องแห่งความตายนี้ ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะหันหลังกลับ เสียงแจ้งเตือนจากระบบเซิร์ฟเวอร์สำรองที่ถูกซ่อนไว้ในชั้นใต้ดินลึกที่สุดกลับดังขึ้น *“Beep”* หน้าจอสีดำสนิทเมื่อครู่กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับไฟล์ข้อมูลเข้ารหัสลับขนาดมหึมาที่ถูกส่งตรงไปยังคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของเธอ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโดยไม่มีที่มา— *“รหัสผ่านเพื่อเข้าถึงไฟล์ต้นฉบับทั้งหมด... คือชื่อของคนที่คุณฆ่าในคืนนั้น”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันความมืดมิดนี้เคียงข้างกันมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ