เชลยที่ดื้อดึง

เสียงบิดลูกบิดประตูดังแกร็ก... ท่ามกลางความมืดมิดที่กดทับบรรยากาศในห้องทำงานจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาหัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุกระดูกซี่โครง มือเรียวบางที่กำเอกสารสำคัญสั่นเทาด้วยความตื่นกลัว แต่ความดื้อดึงในสายเลือดตระกูลเก่าแก่ทำให้เธอยังคงยืนหยัดไม่ถอยหลัง เธอใช้จังหวะที่บานประตูผลักเปิดออก กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของพยัคฆ์ที่โชยมาแตะจมูก เป็นสัญญาณเตือนภัยที่เด่นชัดยิ่งกว่าเสียงไซเรน ร่างสูงใหญ่ในเงาจันทร์ทาบทับลงมาจนมิดร่างของเธอ ดวงตาคมกริบดั่งพญาเสือป่าในยามค่ำคืนจ้องมองเธอด้วยประกายตาวาวโรจน์เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้า "คิดจะขโมยอะไรออกจากถ้ำเสือ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นช้าๆ ทว่าเฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ร่างสูงก้าวประชิดเข้ามาด้วยความเร็วที่ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว ก่อนที่มือหนาราวกับคีมเหล็กจะคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกกว้างปะทะกับร่างบาง "ปล่อยฉันนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาขังฉันไว้ที่นี่!" เธอตวัดเสียงกร้าวใส่ด้วยความโกรธเกรี้ยว พยายามบิดข้อมือหนีแต่ยิ่งดิ้นรนก็ยิ่งเหมือนเอาตัวเข้าหาพันนาการที่แน่นหนาขึ้น พยัคฆ์ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขากักตัวเธอไว้ระหว่างผนังห้องกับแผ่นอกแกร่ง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน รอยยิ้มเยдяาะปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "สิทธิ์เหรอ? อยู่ในไร่ของฉัน ใต้อาณัติของฉัน เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจถ้าฉันไม่อนุญาต... เด็กดื้อ" สิ้นคำพูด ร่างของรินรดาก็ลอยหวือขึ้นด้วยพละกำลังมหาศาลของชายหนุ่ม เขาแบกเธอพาดบ่าเดินดุ่มๆ ออกจากห้องทำงานฝ่าความมืดของทางเดินในเรือนใหญ่ เสียงกรีดร้องและแรงทุบตีบนแผ่นหลังกว้างไม่ได้สร้างความสะเทือนใจให้พยัคฆ์แม้แต่น้อย มีแต่จะทำให้เขารู้สึกฮึกเหิมและอยากสยบความพยศนั้นให้ราบคาบยิ่งขึ้นเท่านั้น ประตูห้องนอนใหญ่ถูกถีบให้เปิดออกด้วยเท้าข้างหนึ่ง ก่อนที่ร่างบางจะถูกโยนลงไปบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์นุ่มฟูอย่างไม่ใยดี รินรดารemรีบกลิ้งตัวถอยหลังจนชิดหัวเตียง ดวงตากลมโตฉายแววหวาดระแวงดั่งกวางน้อยที่มุมจนมุม เสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่จากการยื้อยุดทำให้เธอยิ่งดูเย้ายวนใจโดยไม่รู้ตัว พยัคฆ์ก้าวตามขึ้นมาบนเตียง เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อมองเรือนร่างอรชรที่สั่นเทาด้วยความโกรธ ร่างสูงทาบทับลงไป กักขังเธอไว้ใต้ร่างโดยใช้แขนทั้งสองข้างยันฟูกเตียงไว้ เปลวไฟแห่งความแค้นและแรงเสน่หาหลอมรวมกันจนแผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ "จะหนีไปไหนอีกล่ะ หืม?" นิ้วแกร่งเกลี่ยปอยผมที่ปรกใบหน้าเนียนออกอย่างถือวิสาสะ รินรดาเบือนหน้าหนีสัมผัสนั้นด้วยความรังเกียจ "ต่อให้คุณจะขังฉันไว้ที่นี่จนตาย ฉันก็ไม่มีวันยอมก้มหัวให้คนเลวอย่างคุณ!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้น พยัคฆ์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตราย "ปากเก่งดีนี่... แต่ฉันชอบคนดื้อนะ ยิ่งดื้อเท่าไหร่ เวลาสยบให้อยู่ใต้ร่างมันก็ยิ่งหวานฉ่ำเท่านั้น" ไม่รอให้เธอได้ต่อว่า ร่างหนาก็จู่โจมริมฝีปากอิ่มด้วยความหิวกระหาย รินรดาร้องประท้วงในลำคอพยายามเบือนหน้าหนีและเม้มริมฝีปากแน่น แต่พยัคฆ์ผู้เจนจัดในเกมรักหาได้ยอมแพ้ไม่ มือหนาบีบกรามมนเบาๆ ให้เธออ้าปากรับสัมผัส ก่อนจะบดจูบลงไปอย่างลึกล้ำ รุกเร้า และดูดดื่มจนลมหายใจของหญิงสาวขาดห้วง รสชาติหวานล้ำที่เขาโหยหามานานทำให้สติของชายหนุ่มหลุดลอย มือเรียวที่เคยทุบตีเปลี่ยนเป็นกำเสื้อนิตยสารของเขาแน่นเพื่อระบายความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย แรงต่อต้านค่อยๆ อ่อนระโหยโรยแรงลงภายใต้รสจูบอันร้อนแรงที่แสนเอาแต่ใจ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดติดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวโครมครามไม่เป็นส่ำ พยัคฆ์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้รินรดาได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคู่สวยฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นและแรงอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอก ผิวเนียนนุ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยพิษสวาทที่เขาเป็นคนจุดชนวน "จำไว้... รินรดา ว่าเธอเป็นของฉัน เป็นเชลยที่ไม่มีวันหลุดพ้นไปจากเงื้อมมือของฉันได้เลย" เขากระซิบชิดริมใบหูเล็ก น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ ก่อนที่มือหนจะเริ่มปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีIละเม็ดท่ามกลางเสียงคัดค้านที่แผ่วเบาลงทุกที ร่างบางสั่นสะท้านเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาพรมจูบไปทั่วลาดไหล่เนียนและซอกคอหอมกรุ่น ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวชายหนุ่มให้ทำงานอย่างเต็มที่ ในห้องนอนที่มืดสลัว มีเพียงแสงจันทร์สาดส่องผ่านผ้าม่านและเสียงลมหายใจหอบกระชั้นที่ประสานกันเป็นจังหวะแห่งราคะ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยความแค้นกำลังดิ่งลึกลงสู่หุบเหวแห่งเสน่หาที่ไร้ทางหวนกลับ... ทว่า ท่ามกลางความเร่าร้อนและเสียงครางแผ่วเบาที่เคล้าคลอไปกับความเงียบสงัดของยามวิกาลนั้นเอง... พลัน! เสียงเคาะประตูดังปึงปังอย่างรุนแรงจากด้านนอกก็แผดเสียงขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนแหบเครือของคนสนิทที่หน้าห้องว่า "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... มีคนบุกเข้ามาล้อมเรือนใหญ่ไว้หมดแล้วครับ!" ขอบพระคุณรี้ดдерทุกคนที่ติดตามความดุเดือดนี้ด้วยกันนะครับ