ก้าวแรกสู่อาณาจักรแห่งเวทมนตร์

“ถ้าไม่มีพลังเวทมนตร์แม้แต่หยดเดียวในกระแสโลหิต เจ้าเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงกล้าก้าวเข้ามาเหยียบสถาบันเวทมนตร์หลวงแห่งอาณาจักรเซเลสเทียแห่งนี้ครับ... เด็กน้อย” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นก้องห้องโถงหินอ่อนสีขาวนวล กลิ่นอายของมานาบริสุทธิ์ที่กดทับลงมาในอากาศหนักอึ้งจนทำให้ผู้เข้าทดสอบหลายคนถึงกับเข่าอ่อน เรย์ เคออส ยืนหยัดนิ่งสนิท รองเท้าหนังบู๊ตขัดมันจรดพื้นหินอย่างมั่นคง แผ่นหลังของเด็กหนุ่มตั้งตรงดั่งคมดาบที่เพิ่งผ่านการตีขึ้นรูป แม้รอบตัวเขาจะมีสายตานับร้อยคู่มองมาด้วยความเวทนาและสมเพช แต่ดวงตาคมกริบสีนิลของเรย์กลับฉายแววราบเรียบและเด็ดเดี่ยว กระดาษใบรับรองสิทธิ์พิเศษในมือซ้ายของเขายังคงปรากฏตราประทับสีชาดของสภาอัศวิน มันคือตั๋วใบเดียวที่พาเขา—ผู้ถูกขนานนามว่าเป็น ‘เศษสวะไร้เวท’ จากตระกูลขุนศึกตกอับ—มาขวางกั้นอยู่เบื้องหน้าอุปสรรคชิ้นแรก “เกียรติของอัศวินไม่ได้วัดกันที่ปริมาณมานาในร่างกายครับท่านผู้ตรวจการ แต่วัดกันที่ความมุ่งมั่นที่จะยืนหยัดปกป้องสิ่งที่ควรปกป้อง” เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น กังวานก้องไปทั่วโถงกว้างอย่างไร้ความหวาดกลัว เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังระงมขึ้นทันที บารอนกิลберт ผู้ตรวจการอาวุโสผู้คุมการทดสอบรอบแรก แค่นเสียงหัวเราะในลำคอจนใบหน้าย่นยู่ด้วยความดูแคลน เขากวาดสายตามองดาบยาวเหล็กกล้าธรรมดาที่คาดอยู่ข้างเอวของเรย์ ดาบที่ไร้ซึ่งอักขระเวทมนตร์ ดาบที่ไม่มีแม้กระทั่งพลังงานธาตุใดๆ ห่อหุ้ม “ปากกล้าดีนี่... งั้นเรามาดูกันว่า เจ้าจะ ‘ปกป้อง’ ตัวเองจากการทดสอบนี้อย่างไร” กิลเบิร์ตดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูเหล็กกล้าหนาหนักเบื้องหลังก็เปิดออก เผยให้เห็น ‘สนามประลองหุ่นเชิดศิลา’ (Golem Arena) สนามกว้างที่ปูด้วยหินแกรนิตหนาเตอะ เบื้องหน้าคือหุ่นโกเลมยักษ์สูงสามเมตร สลักจากหินศิลาเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งดั่งเพชร ดวงตาสฤกษ์ของมันเปล่งแสงสีแดงฉาน พร้อมที่จะบดขยี้ผู้บุกรุกให้แหลกคั้นเป็นจุลในพริบตาเดียว “กฎกติกาเรียบง่ายครับ... เอาชนะหุ่นโกเลมระดับสามตัวนี้โดย ‘ห้ามใช้เวทมนตร์’ แม้แต่บทเดียว ภายในเวลาสามนาที หากทำไม่ได้... เจ้าก็ไสมันกลับบ้านนอกไปซะ” เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง สามนาทีกับหุ่นโกเลมศิลาที่ทนทานต่อการโจมตีทางกายภาพเกือบทุกรูปแบบ นี่ไม่ใช่การทดสอบแล้ว แต่มันคือการกลั่นแกล้งกันอย่างโจ่งแจ้ง! เรย์ไม่ได้แสดงสีתตระหนกตกใจออกมาแม้แต่น้อย สมองของเขาเริ่มทำงานอย่างรวดเร็วราวกับฟันเฟืองจักรกลชั้นดี เขากวาดสายตาสำรวจสนามประลองอย่างละเอียด สภาพพื้นผิวหินที่ลื่น รอยต่อของข้อต่อโกเลม และที่สำคัญที่สุด... ทิศทางการไหลเวียนของกระแสมานาที่หล่อเลี้ยงหุ่นยักษ์ตัวนั้นอยู่ใต้พื้นดิน *ช้าก่อน... หุ่นตัวนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยพลังงานอิสระ แต่มันรับมานามาจากเสาศิลาเวทมนตร์สี่ต้นรอบสนาม* เรย์วิเคราะห์ในใจอย่างรวดเร็ว ตึ้ง! โกเลมยักษ์ก้าวเท้าเข้าหาก้าวแรก แรงสะเทือนทำให้ฝุ่นผงร่วงกวาดลงมาจากเพดาน มันเงื้อมหมัดมหึมาขึ้นสูงแล้วทุบลงมายังจุดที่เรย์ยืนอยู่ทันที แรงลมจากการโจมตีรุนแรงจนเส้นผมสีดำสนิทปลิวสยาย วูบ! เรย์พุ่งตัวหลบไปด้านข้างได้อย่างเฉียดฉิว พื้นหินที่เขาเคยยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีមុનแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ “เอาแต่หลบหรือไงไอ้หนู! เจ้าอัศวินกำมะลอ!” เสียงตะโกนเยาะเย้ยจากอัฒจันทร์ดังขึ้นไม่ขาดสาย เรย์กัดฟันแน่น เขาวิ่ฃหลบหลีกการโจมตีอันบ้าคลั่งของโกเลมอย่างต่อเนื่อง ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวด้วยสัญชาตญาณและการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงตั้งแต่เยาว์วัย ทุกย่างก้าวแม่นยำ ทุกการหลบหลีกประหยัดพลังงานที่สุด *ครั้งที่หนึ่ง... สอง... สาม...* เขา นับจังหวะการทุบของโกเลมในใจ โกเลมยักษ์เหวี่ยงหมัดขวาเข้ามาอีกครั้ง เรย์ไม่หลบ เขาพุ่งสวนเข้าประชิดตัวมันอย่างกล้าหาญ ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของผู้ชม “เด็กนี่มันเสียสติไปแล้วรึ!” “เขากำลังทำบ้าอะไรน่ะ!” แทนที่จะหนี เรย์กลับชักดาบออกจากฝัก แสงสะท้อนจากคมดาบเหล็กธรรมดาเฉือนผ่านอากาศ เขาไม่ได้พยายามฟันตัวโกเลมให้เสียหาย เพราะรู้ดีว่าเหล็กกล้าธรรมดาไม่มีทางเจาะเกราะศิลาเวทมนตร์ได้ แต่เป้าหมายของเขาคือ... ‘ข้อต่อหัวเข่า’ และ ‘จุดเชื่อมต่อพลังงาน’ แกร๊ง! แกร๊ง! แกร๊ง! เสียงเหล็กกระทบหินดังสนั่น เรย์ใช้ทักษะดาบเชิงรุกที่เน้นการงัดและใช้แรงเหวี่ยงจากโมเมนตัมของคู่ต่อสู้เอง เขาใช้สันดาบกระแทกเข้าที่จุดรับน้ำหนักของข้อต่อโกเลมอย่างแม่นยำราวกับจิตรกรกำลังบรรจงวาดภาพ ครืนนน—! จังหวะที่โกเลมเสียหลักจากการลงน้ำหนักผิดพลาด เรย์พุ่งตัวไปที่เสาศิลาเวทมนตร์ต้นที่สาม ซึ่งเป็นจุดจ่ายพลังงานหลัก เขาใช้ด้ามดาบกระแทกเข้าที่ร่องวงจรมานาอย่างแรงจนเกิดประกายไฟช็อตเปรี๊ยะ! เปรี้ยง! ระบบจ่ายพลังงานขัดข้องชั่วขณะ โกเลมยักษ์ชะงักกึก ดวงตาสฤกษ์สีแดงกะพริบถี่รัวก่อนจะดับลง ร่างมหึมาทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วสนามประลอง ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงกว้างในชั่วพริบตา ไม่มีเสียงหัวเราะเยาะเย้ย ไม่มีเสียงสบถ มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของเด็กหนุ่มที่ยืนปักหลักอยู่เบื้องหน้าซากหุ่นยักษ์ กิลเบิร์ตอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน เขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยว่า เด็กหนุ่มที่ไร้เวทมนตร์คนนี้จะใช้เวลาไม่ถึงสองนาทีในการล้มโกเลมระดับสามด้วยกลยุทธ์และการคำนวณที่ไร้ที่ติ “เป็นไปได้ยังไง... ไร้เวทมนตร์โดยสิ้นเชิง แต่กลับทำลายระบบวงจรมานาได้ด้วยการโจมตีทางกายภาพธรรมดา...” กิลเบิร์ตพึมพำกับตัวเองด้วยความตื่นตะลึง เรย์เก็บดาบเข้าฝักช้าๆ แผ่นหลังยังคงตั้งตรง เขากวาดสายตานิ่งสงบขึ้นไปมองคณะกรรมการบนอัฒจันทร์ ก่อนจะโค้งตัวทำความเคารพตามธรรมเนียมปฏิบัติของอัศวินอย่างสง่างาม “การทดสอบแรก... ผมคงผ่านแล้วนะครับท่านผู้ตรวจการ” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง และเสียงประกาศผลสอบกำลังจะเริ่มขึ้น ประตูบานใหญ่ลึกเข้าไปในหอคอยก็เปิดออกช้าๆ พร้อมกับไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณ ร่างระหงในชุดคลุมยาวสีดำสนิทประดับลวดลายดาราศาสตร์ ก้าวเดินออกมาอย่างเงียบเชียบ เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยสะท้อนกับแสงไฟเวทมนตร์ ดวงตาสีฟ้าครามราวกับห้วงสมุทรลึกคู่นั้นจับจ้องมาที่เรย์ด้วยประกายความสนใจที่ซ่อนเร้น “น่าสนใจดีนี่... เจ้าหนูตระกูลเคออส” เสียงหวานใสแต่เย็นชาดังก้องกังวานไปทั่วโถง “แต่เกม ‘ทดสอบเด็กเล่น’ มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะ” เรย์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหันไปสบตากับเธอ ศาสตราจารย์เซเลนา เวลเวิร์ด... อาจารย์สาวผู้กุมความลับอันดำมืดที่สุดของสถาบัน และเป็นบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะก้าวเท้าออกมาจากหอคอยต้องห้ามในวันทดสอบแรกเช่นนี้ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างข้อความสีฟ้าใสเรืองแสงปริศนา ก็ปรากฏขึ้นลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศตรงหน้าของเรย์ โดยมีเพียงเขาคนเดียวที่มองเห็นมัน [ระบบอัศวินแห่งโชคชะตา: ทำภารกิจลับสำเร็จ!] [แจ้งเตือนระดับ SSS: ท่านได้รับการจับตามองจาก 'กุญแจแห่งหอคอย' (ศาสตราจารย์เซเลนา เวลเวิร์ด)] [เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: คำสาปแห่งพันธสัญญาเลือดเริ่มต้นขึ้นแล้ว... ท่านจะเลือก ‘ถอยหลัง’ หรือ ‘เดินหน้าสู่หุบเหวแห่งความลับ’?] ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปพร้อมกับเส้นทางเกียรติยศของเรย์ในตอนนี้นะครับ