การพบกันที่หอคอยโบราณ

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและละอองฝุ่นที่ลอยเคว้งคว้างในแสงจันทร์สลัว คือสิ่งเดียวที่ต้อนรับผมทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูหอคอยทิศเหนือ—เขตหวงห้ามที่นักเรียนคนอื่นต่างพากันหลีกเลี่ยงราวกับมันเป็นรังของอสูรร้าย ผมกำด้ามดาบไม้ในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อสบตากับศาสตราจารย์สาวบนระเบียงที่ค่อยๆ หันหลังเดินหายเข้าไปในความมืดของทางเดินหอคอย ทิ้งคำถามสุดท้ายไว้ในใจว่า... แท้จริงแล้วเธอกำลังดึงผมเข้าไปสู่อะไรกันแน่? ความสงสัยนั้นรุนแรงยิ่งกว่าสัญชาตญาณเอาตัวรอด ฝ่ายอำนวยการของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ประกาศกร้าวมาตลอดว่าหอคอยหลังนี้ถูกปิดตายตั้งแต่ยุคสงครามเวทครั้งใหญ่ ไม่มีนักเรียนคนใดได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้ามา แต่แผ่นหลังบางระหงในชุดคลุมสีดำสนิทของศาสตราจารย์เซเลนา เวลเวิร์ด กลับก้าวเดินเข้ามาอย่างคุ้นเคย ราวกับสถานที่แห่งนี้คือห้องนั่งเล่นส่วนตัวของเธอเอง ผมตัดสินใจสาวเท้าตามไปอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ รองเท้าหนังบดขยี้เศษซากอิฐหักพังเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ บรรยากาศรอบตัววังเวงจนได้ยินกระทั่งเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามด้วยความตื่นเต้นและระแวดระวัง ในฐานะอัศวินฝึกหัดที่ไร้ซึ่งเวทมนตร์สายโจมตี สิ่งเดียวที่ผมพึ่งพาได้คือประสาทสัมผัสทางกายภาพอันเฉียบคม และไหวพริบในการอ่านสถานการณ์เฉพาะหน้า "ถ้ายังเดินย่องเบาแบบนั้นอีกนิด เธอคงคิดว่าตัวเองเป็นแมวป่าจริงๆ สินะ เรย์ เคออส" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดังก้องขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า หยุดฝีเท้าของผมให้แข็งค้างอยู่กับที่ทันที เงาร่างของเธอทาบทับอยู่กับแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสีบานใหญ่ที่แตกละเอียด ศาสตราจารย์เซเลนากำลังยืนพิงชั้นหนังสือโบราณที่สูงจรดเพดาน ในมือเรียวบางถือสมุดบันทึกหนังสีดำเก่าคร่ำคร่าเล่มหนึ่ง ดวงตาคู่คมกริบสีนิลกาฬหันกลับมามองผมโดยไม่มีความตกใจเจือปนแม้แต่น้อย ราวกับเธอรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าผมจะตามมา "ผมไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทครับ ศาสตราจารย์..." ผมตอบพล้อมโค้งศีรษะลงเล็กน้อยตามธรรมเนียมปฏิบัติ แม้สถานการณ์ตรงนี้จะดูไม่ปกติเอาเสียเลย "แต่ผมแค่สงสัยว่า... ทำไมอาจารย์ถึงมาอยู่ในสถานที่ที่ถูกสั่งห้ามไม่ให้ใครเข้า?" เซเลนาหรี่ตามองผม รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างยากจะคาดเดา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความอบอุ่น แต่มันเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่เด็กหนุ่มอย่างผมยังยากจะหยั่งถึง "กฎมีไว้เพื่อควบคุมคนส่วนใหญ่ เรย์... แต่ความจริงมักจะซ่อนอยู่ในที่ที่ไม่มีใครกล้าไปค้นหา" เธอก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ชิดขึ้นทีละน้อย กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นหมึกเวทมนตร์ลอยมาแตะจมูก "เธอคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะที่แอบสะกดรอยตามอาจารย์มาถึงนี่ กล้าหาญดีนี่... สำหรับเด็กที่ใช้ดาบไม้ต้านทานเวทมนตร์ธาตุไฟของพวกคุณชายตระกูลใหญ่ได้ในลานประลองเมื่อวาน" ผมสะดุ้งเล็กน้อย เธอรู้เรื่องนั้นได้อย่างไร? การประลองเมื่อวานผมชนะมาได้ด้วยการอ่านจังหวะการร่ายคาถาและใช้สภาพแวดล้อมเข้าช่วย ไม่ใช่ด้วยพลังเวทมนตร์อลังการ "ผมแค่วิเคราะห์จุดอ่อนของคู่ต่อสู้ครับ" ผมตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาความนิ่งสงบเอาไว้ "วิเคราะห์งั้นหรือ?" เซเลนาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่น่าฟังแต่น่าค้นหาในเวลาเดียวกัน เธอยื่นสมุดบันทึกในมือมาตรงหน้าผม "ในนี้มีบันทึกเกี่ยวกับการพัฒนาเวทมนตร์เฉพาะตัว... เวทมนตร์ที่ไม่ได้ใช้มานามหาศาล แต่ใช้ 'เจตจำนง' ของอัศวินเข้าควบคุมพลังงานรอบตัว สิ่งที่เธอทำได้ในลานประลอง... มันไม่ใช่แค่การวิเคราะห์ธรรมดา เรย์ เธอกำลังใช้ 'จิตวิญญาณแห่งดาบ' สะท้อนมานาออกไปโดยไม่รู้ตัว" ผมก้มมองสมุดเล่มนั้น หน้ากระดาษเปิดออกเผยให้เห็นลายมือเขียนด้วยหมึกสีทองจางๆ แผนผังและสัญลักษณ์เวทมนตร์แปลกประหลาดที่ผมไม่เคยเห็นในตำราเรียนเล่มไหนในห้องสมุดหลักเลยแม้แต่น้อย "นี่มัน..." "บันทึกของอัศวินโบราณ ผู้ที่ปฏิเสธการพึ่งพามานาจากธรรมชาติ แต่ดึงพลังจากความมุ่งมั่นของตนเองมาใช้ทดแทน" เซเลนากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น แววตาของเธอสบประสานกับผมอย่างไม่หลบเลี่ยง "โรงพยาบาลเวทมนตร์แห่งนี้กำลังซ่อนบางอย่างไว้ ความผิดปกติของมานาในเขตหอคอยนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และฉันต้องการ 'เครื่องมือ' ที่สามารถขยับเขยื้อนได้โดยไม่ต้องพึ่งพามานาเพื่อไขปริศนา... นั่นคือเหตุผลที่ฉันเลือกเธอ" คำพูดของเธอกระทบเข้ากับความรู้สึกนึกคิดของผมอย่างจัง นี่ไม่ใช่การถูกลงโทษฐานบุกรุกพื้นที่หวงห้าม แต่นี่คือการ 'ถูกเลือก' ให้เข้ามาพัวพันกับความลับระดับรากลึกของสถาบันแห่งนี้ ก่อนที่ผมจะได้ทันกล่าวคำถามใดๆ ออกไป พื้นหินใต้ฝ่าเท้าก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ฝุ่นผงบนชั้นหนังสือร่วงหล่นลงมา ราวกับมีบางสิ่งกำลังตื่นขึ้นจากความหลับใหลที่ยาวนานนับร้อยปี เสียงคำรามต่ำทุ้มดังสะท้อนก้องมาจากชั้นใต้ดินของหอคอย พร้อมกับอุณหภูมิรอบตัวที่ลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ดวงตาสนิทของศาสตราจารย์เซเลนาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรก เธอคว้าแขนเสื้อของผมไว้แน่น แรงบีบนั้นสะท้อนถึงความตึงเครียดที่แท้จริง "ดูเหมือนว่าเราจะคุยกันนานเกินไป..." เธอกระซิบเสียงลอดไรฟัน "มันมาเร็วกว่าที่คาดไว้..." ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่ผมคุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้า พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังรัวระรัวในหัว [แจ้งเตือนระบบภารกิจพิเศษระดับ SSS: ผู้พิทักษ์แห่งหอคอยโบราณตื่นจากการหลับใหล] [เงื่อนไขการเอาชีวิตรอด: ร่วมมือกับศาสตราจารย์เซเลนาเพื่อรับมือกับภัยคุกคามเบื้องหน้า] [คำเตือน: อุปกรณ์เวทมนตร์ทั้งหมดในรัศมี 50 เมตรจะถูกระงับการทำงาน... ยกเว้น "เจตจำนงแห่งอัศวิน" ของผู้ถือครอง] ผมกระชับด้ามดาบไม้ในมือแน่นขึ้น หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น เมื่อเงาร่างมหึมาคู่หนึ่งค่อยๆ ก้าวพ้นความมืดขึ้นมาจากบันไดวนเบื้องล่าง และจ้องมองมาที่เราด้วยดวงตาสีแดงฉานอันดุร้าย! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านผลงานของ "วาเลนเทียอัศวินมืด" และร่วมเดินทางไปกับเติบโตของเรย์ในตอนนี้นะครับ