ดูแลหัวใจมาเฟีย

กลิ่นอายยาฆ่าเชื้อและสารน้ำในสายยางพลาสติกที่หยดติ๋งลงมาตามจังหวะชีพจร คือเสียงเดียวที่ก้องกังวานอยู่ในห้องพักฟื้นวีไอพีแห่งนี้ รินรดากำผ้าขนหนูสีขาวในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวซีด ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววดื้อรั้นบัดนี้แดงก่ำด้วยพิษไข้แห่งความวิตกกังวล เธอนั่งอยู่ข้างเตียงของคีริน เจ้าพ่อมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ที่ในยามนี้กลับนอนพิงหมอนด้วยใบหน้าซีดเซียว ร่างกายกำยำที่เคยแผ่อำนาจกดดันผู้คนบัดนี้มีผ้าพันแผลสีขาวสะอาดพันธนาการไว้รอบอกแกร่งจากคมกระสุนที่เฉียดหัวใจไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร คำพูดทิ้งท้ายของเมฆา... ศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะฮุบทุกอย่าง ยังคงหลอนอยู่ในโสตประสาทเหมือนเสียงกระซิบจากขุมนรก *‘แกจะแน่ใจได้ยังไง ว่าแกจะปกป้องน้องชายแท้ๆ ของเธอที่นอนป่วยอยู่บนเตียงคนไข้ ให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของฉันได้ทันเวลาก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะหมดลง?’* รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่างเมื่อนึกถึงวินาทีที่ตระหนักว่า ภัยมืดไม่ได้คุกคามเพียงแค่ผู้ชายคนนี้ แต่มันกำลังเอื้อมมือไปบีบคอคนที่เธอรักที่สุดในโรงพยาบาลอีกแห่งหนึ่ง เธอหันกลับมามองใบหน้าคมเข้มที่หลับตาพริ้ม ลมหายใจของคีรินสม่ำเสมอแต่หนักหน่วง "คุณ... ฟื้นขึ้นมาสิครับ คีริน..." รินรดากระซิบเสียงสั่น เผลอหลุดคำเรียกขานที่เจือความห่วงใยออกมาอย่างลืมตัว เธอเอื้อมมือเรียวไปแตะหลังมือหนาที่วางอยู่ข้างลำตัว ผิวสัมผัสของเขาอุ่นจัดเนื่องจากพิษไข้แผลผ่าตัด แต่มันกลับทำให้หัวใจของเธอที่หนาวยะเยือกได้รับความอบอุ่นขึ้นมาบ้าง ทันใดนั้น เปลือกตาดำสนิทก็ปรือเปิดขึ้นช้าๆ แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีที่เคยราบเรียบและเยชา บัดนี้กลับเจือไปด้วยประกายระอุบางอย่างที่แม้จะอ่อนแรงจากพิษบาดแผล แต่ก็ยังคงความดุดันและเอาแต่ใจไว้ไม่เสื่อมคลาย คีรินไม่ยอมปริปากบ่นความเจ็บปวดออกมาสักแอะ มีเพียงรอยย่นที่หว่างคิ้วที่ฟ้องว่าพิษบาดแผลกำลังทดสอบความอดทนของเขาอย่างหนัก "ร้องไห้ทำไม..." เสียงแหบพร่าทุบทำลายความเงียบ เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ติดจะห้วนกระด้างตามนิสัยเดิม แต่กลับแห้งผากจนน่าใจหาย "ฉันยังไม่ตาย... รินรดา" "คุณฟื้นแล้ว..." รินรดารีบปาดน้ำตาออกจากแก้มลวกๆ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นเครือ "อย่าเพิ่งขยับตัวนะครับ แผลของคุณยังใหม่อยู่มาก เดี๋ยวเลือดจะซึมเอา" คีรินมองหญิงสาวที่นั่งเฝ้าไข้เขาตลอดทั้งคืน ขอบตาคล้ำช้ำและชุดที่ยับยู่ยี่บ่งบอกชัดเจนว่าเธอไม่ได้ละสายตาไปไหนเลย ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและป่าเถื่อนพุ่งพล่านขึ้นมาในอก ชายหนุ่มกัดกรามแน่น ฝืนขยับแขนข้างที่ไม่ได้ติดสายน้ำเกลือ คว้าข้อมือเรียวของเธอไว้ด้วยเรียวแรงทั้งหมดที่มี แม้จะเบาหวิวแต่ก็เด็ดขาดจนเธอหนีไปไหนไม่ได้ "มานี่..." เขาออกคำสั่งเสียงต่ำ ลากดึงร่างบางให้โน้มลงมาใกล้ใบหน้าของเขามากยิ่งขึ้น "เข้ามาใกล้ๆ ฉันบอกให้เธอมานี่" รินรดาจำต้องโน้มตัวลงไปตามแรงดึง ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการค้นหาว่าความห่วงใยที่ฉายชัดอยู่นั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ คีรินยกมือขึ้นช้าๆ ใช้ปลายนิ้วหยาบกร้านไล่เกลี่ยคราบน้ำตาบนพวงแก้มเนียนอย่างเบามือ สัมผัสที่ดิบเถื่อนแต่เจือความทะนุถนอมประหลาดนี้ทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ "เป็นห่วงฉันเหรอ..." เขาถามชิดริมฝีปาก ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นยาพัดผ่านผิวแก้ม "ผู้หญิงใจแข็งอย่างเธอเนี่ยนะ... ถึงกับยอมทิ้งทุกอย่างมานั่งเฝ้าผู้ชายสารเลวคนนี้" "ฉันไม่ได้เป็นห่วงคุณ... ฉันแค่กลัวว่าถ้าคุณตายไปก่อนที่ฉันจะหลุดพ้นจากสัญญาบ้าๆ นี่ ฉันคงต้องตกเป็นทาสรับใช้ของคุณไปจนวันตายต่างหากล่ะครับ" เธอพยายามเชิดหน้าขึ้นเถียง กลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงด้วยการใช้คำพูดเชือดเฉือน แต่คีรินกลับหัวเราะในลำคออย่างแผ่วเบา ราวกับรู้ทันทุกความคิดในหัวของเธอ "ปากแข็ง..." คีรินกระิบเสียงพร่า แววตาคมกริบฉายประกายปรารถนาอันร้อนแรงขึ้นมาแม้ในยามที่ร่างกายกำลังอ่อนแอ "แต่ตาสวยๆ คู่นี้ของเธอมันฟ้องรินรดา... ว่าเธอกำลังกลัว กลัวว่าฉันจะทิ้งเธอไป... กลัวว่าจะไม่มีใครปกป้องเธอจากไอ้เมฆา" ชื่อของเมฆาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวหายวับไปทันที ความหวาดกลัวที่ถูกกดทับไว้พรั่งพรูขึ้นมาอีกครั้ง เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทาที่ไม่อาจควบคุม "คุณคีริน... เมฆามันขู่ฉัน มันบอกว่าจะไปหาน้องชายฉันที่โรงพยาบาล... คุณช่วยน้องฉันด้วยนะคะ... เอ่อ... ครับ!" เธอลืมตัวเผลอหลุดคำลงท้ายแบบผู้ชายที่เคยชินเวลาพูดคุยกับเขา แต่วินาทีนี้ไม่มีแก่จิตใจจะมาแก้ตัวอะไรอีกแล้ว น้ำตาหยดใสไหลรินลงมาอาบแก้มอีกรอบอย่างน่าสงสาร "น้องฉันเพิ่งผ่าตัด หัวใจเขาอ่อนแอมาก ถ้าเมฆาทำอะไรลงไป... ฉันคงอยู่ไม่ได้แน่ๆ" ภาพหญิงสาวผู้มีศักดิ์ศรีค้ำคอมาตลอด ยอมจำนนและหลั่งน้ำตาอ้อนวอนต่อหน้าเขา ทำให้ความรู้สึกดิบเถื่อนและสัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของในตัวคีรินพุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาเกลียดน้ำตา... แต่เกลียดที่สุดคือการเห็นผู้หญิงของเขาต้องหวาดกลัวอำนาจของคนอื่น คีรินดึงข้อมือเธอแรงขึ้นอีกนิด จนร่างบางต้องทิ้งตัวลงมาแนบชิดกับอกแกร่งอย่างเลี่ยงไม่ได้ แม้ความเจ็บปวดจากบาดแผลจะแล่นริ้วขึ้นมาจนหน้ามืด แต่เขากลับไม่สนใจมันเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าคมคายขยับเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลัง เยียบเย็น และเปี่ยมไปด้วยอำนาจมืดที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า "หยุดร้องไห้ซะ รินรดา..." ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนเธอกลั้นหายใจ "จำคำของฉันไว้ให้ดี ต่อให้ฟ้าจะถล่มลงมา หรือนรกจะเปิดทางให้ไอ้เมฆาขึ้นมา... น้องชายของเธอจะปลอดภัย ไม่มีใครหน้าไหนบนแผ่นดินนี้กล้าแตะต้องคนของคีรินเด็ดขาด... ถ้าฉันยังไม่ตาย!" ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนมาประทับย้ำลงบนขมับชื้นเหงื่อของเธออย่างหนักแน่นและครอบครอง รสสัมผัสที่ร้อนแรงและเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนแฝงอยู่ในที ทำให้รินรดารู้สึกราวกับถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งเสน่หาที่ไม่มีวันดิ้นหลุด เธอนอนซบอยู่บนอกของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วดุจกลองศึกของเจ้าพ่อมาเฟียผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อโชคชะตา ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและอบอวลไปด้วยแรงปรารถนาอันลึกล้ำนั้นเอง... เสียงสัญญาณเตือนภัยชีพจรจากเครื่องมอนิเตอร์หัวใจที่ตั้งอยู่ปลายเตียงอีกฝั่งหนึ่งของห้องพักฟื้น ก็ดัง 'ปี๊ด... ปี๊ด...' ยาวติดต่อกันด้วยจังหวะที่ผิดปกติอย่างรุนแรง! คีรินขมวดคิ้วมุ่นทันที แววตาคมกริบตวัดมองหน้าจอเครื่องมือแพทย์ที่ตัวเลขความดันและอัตราการเต้นของหัวใจดิ่งวูบลงสู่เส้นตรงอย่างน่ากลัว ในขณะที่โทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงของรินรดาก็แผดเสียงกรีดร้องลั่นห้องขึ้นมาพร้อมกันพอดี มือเรียวสั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจที่แปลกประหลาด ปลายสายคือเสียงร้องไห้โฮของพยาบาลประจำห้องไอซียูที่โรงพยาบาลซึ่งน้องชายเธอนอนพักรักษาตัวอยู่ "คุณรินรดาคะ! รีบมาดูน้องชายด่วนเลยค่ะ! เครื่องช่วยหายใจเกิดขัดข้องกะทันหัน... และมีคนบุกรุกเข้าไปในห้องพักฟื้นตอนที่หมอไม่อยู่ค่ะ!" รินรดาหน้าซีดเผือด โทรศัพท์ในมือร่วงหล่นลงพื้นกระเบื้องเสียงดังเพล้ง สติสัมปชัญญะของเธอขาดผึ่งลงทันทีเมื่อตระหนักว่าคำขู่ของเมฆากำลังกลายเป็นความจริง! คีรินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอดุดัน ดวงตาดำสนิทลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งเป็นจุล เขาดันตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างไม่เกรง --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ภูริศร์" เสมอมานะครับ