หนี้เสน่หาที่ไม่ได้ก่อ

กลิ่นอายของความอับชื้นและกลิ่นหนังแท้ราคาแพงผสมผสานกันอย่างลงตัวในห้องรับรองพิเศษชั้นบนสุดของคาสิโนหรู ทว่ามันกลับไม่สามารถกลบกลิ่นอายคุกรุ่นของความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาสีดำสนิทได้เลย "สิบล้าน... แลกกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนเดียวเนี่ยนะ นายเมฆาคงประเมินค่าของเธอสูงเกินไป หรือไม่ก็... โง่เง่าจนมองไม่ออกว่าอะไรคือการลงทุนที่คุ้มค่า" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเยียบเย็น นัยน์ตาสีสนิมคมกริบราวกับสัตว์ป่าล่าเหงื่อมองตรงไปยังร่างของหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้อง รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธและความกลัวตีรวนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เธอยืนอยู่ตรงนี้ ในอาณาจักรของ 'คีริน' เจ้าพ่อมาเฟียผู้ไร้ความปรานี เพียงเพราะพี่ชายแท้ ๆ ของเธอเอาชื่อเสียงและบริษัทของครอบครัวไปค้ำประกันเงินกู้ก้อนโตกับมัน แล้วหนีหายเข้ากลีบเมฆ ปล่อยให้เธอต้องมารับกรรมชดใช้หนี้สินที่ไม่ได้ก่อด้วยร่างกายและอิสรภาพ "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังนายวิจารณ์พี่ชายฉัน" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามฝืนยืนให้มั่นคงที่สุดแม้ขาเรียวใต้กระโปรงทรงแคบจะสั่นเทาจนแทบทรุด "ถ้าต้องการตัวฉันเพื่อขัดดอกก็ตามสัญญา ปล่อยเอกสารหนี้ของครอบครัวฉันมาซะ" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและน่าขนลุก ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเผยให้เห็นรอยสักมังกรจีนที่ลากยาวจากต้นแขนหายเข้าไปในสาบเสื้อ ส่งเสริมให้รัศมีดิบเถื่อนแผ่ขยายออกไปอย่างไร้ขีดจำกัด เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้เธอย่างเชื่องช้า ราวกับเสือดาวที่กำลังตะครุบเหยื่อผู้ไร้ทางสู้ ทุกย่างก้าวที่เข้ามาทำให้พื้นที่หายใจของรินรดาลดน้อยลงทุกที กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยเข้าแตะจมูกเมื่อร่างสูงใหญ่หยุดยืนอยู่ตรงหน้า ห่างกันเพียงแค่คืบ ความสูงของเธออยู่แค่ระดับอกของเขาเท่านั้น ทำให้หญิงสาวต้องเงยหน้าขึ้นสู้สายตา แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก "กล้าดีนี่..." คีรินโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมใบหูขาวสะอาดจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อ "คิดเหรอว่าแค่เอาตัวเข้าแลก แล้วหนี้สิบล้านจะหมดไปง่าย ๆ หญิงสาวราคาถูกอย่างเธอ... ไม่มีสิทธิมาต่อรองอะไรกับฉันทั้งนั้น รินรดา" มือหนาเอื้อมออกไปคว้าคางสลักเสลาของเธอไว้ด้วยความรุนแรง บังคับให้เธอเงยขึ้นรับสัมผัสจากเขา ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้กรอบหน้าเนียนอย่างถือสิทธิ์ รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีด้วยความขยะแขยง แต่แรงบีบที่คางกลับเพิ่มขึ้นจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด "ปล่อยนะ!" เธอตวัดสายตาดุดันมองกลับไป แม้ในใจจะหวาดกลัวจนแทบขาดใจ "คุณมันก็แค่คนอำมหิตที่หากินบนความเดือดร้อนของคนอื่น!" คีรินไม่โกรธ กลับกัน เขายิ่งกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีสนิมพินิจพิจารณาใบต้านทานที่แดงก่ำด้วยความโกรธแค้นของผู้หญิงตรงหน้า ใบหน้านั้นหวานล้ำแต่ดื้อรั้น ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยแต่ไม่ยอมร่วงหล่นลงมาสักหยด ช่างเป็นความอวดดีที่น่ากระทืบให้จมดิน... และน่าค้นหาในเวลาเดียวกัน "ปากเก่งดี..." เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมฝีปากอิ่ม "ฉันชอบผู้หญิงดื้อ ๆ แบบเธอนี่แหละ ยิ่งพยศเท่าไหร่... เวลาสยบแทบเท้ามันยิ่งน่าสนุก" สิ้นคำพูดนั้น คีรินก็กระชากร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนรินรดาเซถลาปะทะเข้ากับแผงอกกว้างที่แข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก เธอกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ พร้อมกับใช้สองมือดันอกเขาไว้สุดแรง แต่แรงอันน้อยนิดนั้นเทียบไม่ได้กับมหาอำนาจของมาเฟียหนุ่มเลยแม้แต่น้อย "จะทำอะไร ปล่อยฉันนะ!" "ทำหน้าที่ของเธอไง... ดอกเบี้ยก้อนแรกที่เธอต้องจ่ายให้ฉันในฐานะผู้หญิงขัดดอก" คีรินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปริปากปฏิเสธอีกต่อไป ริมฝีปากหยักหนาร้อนระอุประกบลงปิดเรียวปากอิ่มที่กำลังอ้าเถียงทันที ความดุดันและเร่าร้อนถูกถ่ายทอดผ่านรสจูบที่ไม่มีความปรานี รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อสัมผัสได้ถึงความจาบจ้วงที่รุกรานเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำจากโพรงปากนุ่มอย่างตะกละตะกลาม ราวกับสัตว์ป่าที่อดโซมานาน เธอพยายามทุบตีอกหนา ขัดขืนสุดกำลัง แต่ยิ่งดิ้นรนเท่าไหร่ วงแขนแข็งแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นตรึงร่างเธอไว้ราวกับเครื่องพันธนาการเหล็กกล้า รสจูบที่รุนแรงเปลี่ยนเป็นความวาบหวามและลึกล้ำขึ้นทีละน้อย เมื่อมือหนาข้างหนึ่งเลื่อนลงมาบีบเคล้นสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าอย่างถือวิสาสะ สัมผัสดิบเถื่อนที่แฝงไปด้วยแรงเสน่หาอันตรายทำให้เข่าของรินรดากลวงโบ๋ ร่างกายที่เคยต่อต้านเริ่มอ่อนระทวยลงอย่างน่าละอาย ท่ามกลางกลิ่นอายความพ่ายแพ้ที่คืบคลานเข้ามาเกาะกุมหัวใจ คีรินผริมฝีปากออกช้า ๆ ปล่อยให้เธอได้หอบหายใจโกกอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกราบกรานสำรวจใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อด้วยความพึงพอใจ นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากเธอนุ่มนวลขึ้นอย่างเย้ยหยัน "จำไว้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ... เพราะนอกจากฉันแล้ว ไม่มีใครช่วยครอบครัวเธอได้อีก" เขากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากที่สั่นเทา ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบไปยังบานประตูห้องรับรองที่อยู่ ๆ ก็ถูกผลเปิดผางขึ้นอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของ 'เมฆา' คู่ปรับตัวฉกาจที่ยืนยันรอยยิ้มเยาะเย้ยอยู่ตรงกรอบประตู พร้อมกับลูกน้องนับสิบคนที่ชักปืนเล็งตรงมายังพวกเขา ขอบคุณสำหรับการติดตามตอนนี้นะครับ รบกวนฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ภูริศร์ด้วยนะครับ