คืนพายุโหม

กลิ่นอายดินปืนและสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหอมเย็นของกำยานหลิวฮวาในห้องโถงลับใต้ดิน ราวกับความตายกำลังแย้มสร้อยยิ้มเยาะเย้ยความโง่เขลาของมนุษย์ อาภรณ์ปักดิ้นทองลายหงส์เคียงมังกรสะท้อนแสงตะเกียงสำริดวับแวมยามที่หลินฟางเซียนก้าวเท้าเหยียบลงบนพื้นศิลาเย็นเยียบ นางมิได้นำพากับสายตาหวาดระแวงของเหล่าพ่อค้าคนกลางที่ถูกต้อนจนมุม ปลายนิ้วเรียวภายใต้แขนเสื้อกว้างประสานกันอย่างแนบเนียน ท่าทีสง่างามราวกับพญาหงส์ที่กำลังตรวจตราอาณาจักรแห่งซากศพ "ใต้เท้าหลing... ท่านคิดจะหักดิบพวกเรากลางคันเช่นนี้ เกรงว่าจะดูถูกอำนาจเบื้องหลังของพวกเราเกินไปกระมัง" เสียงแหบพร่าของเฒ่าแก่ซุนดังขึ้น ท่ามกลางเงาสลัวของลังไม้สนจันทน์ที่อัดแน่นด้วยเกราะเหล็กกล้าและดาบยาวนับพันเล่ม ซึ่งเป็นสินค้าต้องห้ามเด็ดขาดตามกฎหมายราชสำนัก ฟางเซียนมิได้สะท้านสะเทือน นางแย้มรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา รอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนาวเยือกถึงไขสันหลัง ดั่งคมดาบที่ซ่อนอยู่ใต้แพรไหม "อำนาจเบื้องหลังงั้นหรือ?" นางทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังกดดันจนบรรยากาศรอบกายพลันหนักอึ้ง "ในแผ่นดินใต้หล้าแห่งนี้ มีผู้ใดกล้าอ้างอำนาจเหนือกว่าราชโองการของโอรสสวรรค์บ้าง? หรือว่า... สินค้าล็อตใหญ่จากแดนประจิมเหล่านี้ แท้จริงแล้วมิได้มีไว้เพื่อป้องกันชายแดนอย่างที่พวกท่านกราบทูลเบื้องสูง หากแต่ซุกซ่อนคมเขี้ยวไว้รอวันแว้งกัดราชบัลลังก์กันแน่" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้สีหน้าของเฒ่าแก่ซุนเปลี่ยนสีในพริบตา ก่อนที่เสียงหัวเราะเยียบเย็นจะดังขึ้นจากมุมมืดของห้องโถง "คุณيهฟางเซียน... ท่านฉลาดล้ำเลิศจนน่ากลัวจริงๆ สมแล้วที่เป็นสตรีที่องค์ชายจ้าวเหวินทรงให้ความสนพระทัยเป็นพิเศษ" เงาร่างสูงโปร่งก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าคมคายเปื้อนรอยยิ้มสุภาพแต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม องค์ชายจ้าวเหวินนั่นเอง พระองค์กวาดสายตามองลังอาวุธรอบด้านด้วยความไม่แยแส ราวกับชีวิตคนนับหมื่นเป็นเพียงเบี้ยบนกระดานที่ยอมสละได้ "น่าเสียดาย... คนฉลาดมักมีอายุสั้นเสมอ" สิ้นคำสั่ง พลธนูเงานับสิบรูปปรากฏกายขึ้นบนคานไม้เบื้องบน ลูกศรอาบยาพิษนับไม่ถ้วนเล็งตรงมายังร่างระหงของนาง ทว่าฟางเซียนหาได้ตื่นกลัวไม่ นางเพียงปรายตามองไปยังความมืดอีกด้านหนึ่งอย่างมีความหมาย ฉับพลัน ประตูเหล็กหนาหนักด้านหลังก็พังทลายลงด้วยพละกำลังมหาศาล ร่างสูงสง่าในชุดเกราะสีนิลสนิทของอ๋องเฉินอี้เฟยปรากฏขึ้น ดาบยาวในมืออาบไล่ด้วยไอสังหารเข้มข้น ดวงเนตรคมกริาดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ผู้ใดกล้าแตะต้องสตรีในดวงใจ "องค์ชายจ้าวเหวิน... ทรงเล่นสนุกเกินขอบเขตไปแล้วกระมัง" สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น กลิ่นอายกดดันระดับแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนแผ่ซ่านจนทหารองครักษ์ต่างหน้าถอดสี อี้เฟยสาวเท้าเข้ามาประชิดเบื้องหน้าฟางเซียนอย่างปกป้อง ฝ่ามือหนาเอื้อมมาโอบกระชับเอวบางไว้มั่น สัมผัสอุ่นร้อนผ่านเนื้อผ้าทำให้หัวใจที่เย็นชาของนางไหววูบเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ส่งสัญญาณเตือนผ่านแววตาว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ "ท่านอ๋อง... ทรงใจร้อนเกินไปเสียแล้วกระมัง นี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะลากคอหนอนบ่อนไส้ออกมา" ฟางเซียนกระซิบเบาๆ ใกล้ใบหูของเขา ลมหายใจอุ่นที่รินรดทำให้ริมฝีปากหยักลึกของอี้เฟยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเอ็นดูชั่วพริบตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นเมื่อหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรู "จับกุมตัวองค์ชายและพวกกบฏทั้งหมดไว้ หากผู้ใดขัดขืน... ตัดหัวได้ทันที!" ทหารนับร้อยนายกรูเข้ามาปิดล้อมห้องโถงลับแห่งนี้ไว้จนมิดชิด ความชุลมุนวุ่นวายเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา แต่อำนาจเด็ดขาดของอี้เฟยทำให้สถานการณ์อยู่ในการควบคุมอย่างรวดเร็ว องค์ชายจ้าวเหวินถูกควบคุมตัวไว้โดยราชองครักษ์เงา แม้พระองค์จะพยายามรักษาท่าทีสงบเยือกเย็นเพียงใด แต่ดวงตาที่ฉายแววอาฆาตมาดร้ายก็ไม่อาจซ่อนเร้นความพ่ายแพ้ในครานี้ได้ ทว่า... ในวินาทีที่ความตึงเครียดเริ่มคลี่คลายลง เสียงฝีเท้าเร่งรีบราวกับห่าฝนก็ดังสะท้อนมาจากอุโมงค์เบื้องบน ขันทีคนสนิทของฮ่องเต้วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้าของอ๋องเฉินอี้เฟย มือที่สั่นเทากลัดกุมม้วนพระราชสาส์นสีทองอร่ามไว้แน่น "ท่านอ๋อง... พระราชโองการด่วนที่สุดจากในวังหลวงพ่ะย่ะค่ะ!" อี้เฟยรับม้วนพระราชโองการมาด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ขณะที่ฟางเซียนก้าวเข้าไปใกล้เพื่ออ่านข้อความเบื้องลึก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นตราประทับหยกแท้ที่คุ้นเคย เมื่ออี้เฟยคลี่พระราชสาส์นออกอ่าน ข้อความสั้นๆ เพียงบรรทัดเดียวที่ปรากฏแก่สายตา กลับทำให้ยอดแม่ทัพผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดถึงกับชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกักค้าง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนลงในฉับพลัน *“พระราชโองการด่วน: องค์ชายจ้าวเหวินพ้นจากข้อกล่าวหา... และให้ประหารชีวิตหลินฟางเซียนในทันทีฐานสมคบคิดกับกบฏ”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกเกมแค้นไปกับฟางเซียนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!