นัดแรกแห่งความพินาศ

"คำถามของอัยการรณภพดูจะตั้งอยู่บนสมมติฐานที่เลื่อนลอยไปหน่อยนะครับ หรือว่าความกระหายชัยชนะมันบดบังตรรกะพื้นฐานของท่านอัยการไปเสียหมดแล้ว" เสียงของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับในห้องพิจารณาคดี มันไม่ใช่การตะโกน แต่เป็นน้ำเสียงราบเรียบที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันอันแหลมคมดุจใบมีดโกน ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบขยับเนคไทเล็กน้อย นัยน์ตาเรียวรีหลังกรอบแว่นสายตาทอประกายท้าทายจ้องมองไปยังจุดยืนของฝ่ายโจทก์ไม่วางตา รณภพไม่แม้แต่จะขยับตัว สีหน้าของเขาเรียบเฉยราวกับรูปปั้นหิน อัยการหนุ่มผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยค่อยๆ วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง เสียงกระทบที่ดังกึกก้องเพียงแผ่วเบากลับดูทรงพลังราวกับเสียงลั่นไกปืน เขาสบตาคู่สนทนาตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นเยียบและลึกซึ้งเกินกว่าที่คนทั่วไปจะอ่านออก "ผมไม่ได้กระหายชัยชนะ ทนายธันวา" รณภพเอ่ยตอบ สุ้มเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ "ผมแค่กำลังพยายามกวาดเศษขยะที่พยายามจะสร้างคฤหาสน์หรูหราบนกองทากสกปรกออกไปจากกระบวนการยุติธรรม... หากคุณคิดว่าความจริงเป็นเรื่องเลื่อนลอย ผมก็คงต้องสงสัยแล้วว่า สำนึกในฐานะผู้พิทักษ์กฎหมายของคุณนั้น มันแห้งเหือดไปตั้งแต่เมื่อไหร่" เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นทั่วห้องพิจารณาคดี ท่านผู้พิพากษาเคาะค้อนรัวเพื่อเรียกความสงบ แต่บรรยากาศระหว่างชายหนุ่มทั้งสองกลับร้อนระอุจนแทบจะจุดไฟได้ รณภพก้าวเดินออกมาจากหลังโพเดียม ช้าๆ มั่นคง ทุกย่างก้าวแฝงไปด้วยความกดดันที่สั่งสมมาจากการแบกรับชื่อเสียงของตระกูลที่ต้องกู้คืนจากซากปรักหักพังของความฉ้อฉลในอดีต สำหรับเขา กฎหมายไม่ใช่เครื่องมือทำมาหากิน แต่มันคือศาสนาเพียงหนึ่งเดียวที่เขาศรัทธา "พยานให้การชัดเจนว่าเห็นจำเลยอยู่ในที่เกิดเหตุ ในเวลาที่เหยื่อกำลังขาดอากาศหายใจ" รณภพชี้นิ้วไปยังรูปถ่ายในสำนวนคดีที่วางอยู่บนจอโปรเจกเตอร์ "หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ตรงกันทุกประการ แต่สิ่งที่ผมสงสัยคือ... วิธีที่คุณใช้บิดเบือนคำให้การพยานจนทำให้เขากลายเป็นคนสติฟั่นเฟือนในศาล นั่นต่างหากคือกลยุทธ์ที่ผมอยากจะถามว่า มันคุ้มกันไหม กับการต้องขายวิญญาณเพื่ออิสรภาพของฆาตกร" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังสนุกกับการต้อนเหยื่อให้จนมุม "การเป็นทนายความไม่ได้มีหน้าที่ตัดสินว่าใครผิดหรือถูกท่านอัยการ" ธันวาเดินเข้ามาใกล้รณภพ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของกันและกัน "หน้าที่ของผมคือการพิสูจน์ว่า หากรัฐไม่มีหลักฐานที่ปราศจากข้อสงสัย... จำเลยก็ควรได้รับสิ่งที่เขาควรจะได้ นั่นคืออิสรภาพ ไม่ใช่บทลงโทษที่เกิดจากอคติส่วนตัวของอัยการที่มีปมด้อยเรื่องครอบครัว" คำว่า 'ปมด้อยเรื่องครอบครัว' พุ่งเข้าเป้าแม่นยำ รณภพชะงักไปครู่หนึ่ง กรามของเขาขบเข้าหากันจนสันกรามขึ้นรูปชัดเจน เขาไม่ชอบการถูกล่วงเกินในเรื่องส่วนตัว โดยเฉพาะเมื่อมันมาจากปากของชายที่มองทุกอย่างเป็นเพียงเกมหมากรุก "คุณข้ามเส้นแล้ว ทนาย" รณภพกระซิบ เสียงนั้นต่ำจนเกือบจะเป็นเสียงคำรามในลำคอ "ผมเดินอยู่บนเส้นเสมอครับ เพียงแต่เส้นของผมกับคุณมันคนละเส้นทาง" ธันวาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ ปะทะเข้ากับจมูกของรณภพ กลิ่นที่ให้ความรู้สึกเย็นชาแต่ก็อันตรายในเวลาเดียวกัน "คุณอยากได้ความยุติธรรมที่เป็นสีขาวสะอาดตา แต่โลกใบนี้มันถูกฉาบไว้ด้วยสีเทา... และผมจะเป็นคนที่คอยย้ำเตือนคุณเองว่า ตัวคุณเองนั่นแหละที่มือเปื้อนคราบสีเทามากที่สุด" ก่อนที่รณภพจะทันได้ตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่ศาลก็ดังขึ้นจากประตูด้านหลัง ขัดจังหวะการปะทะคารมที่กำลังเข้มข้นถึงขีดสุด เจ้าหน้าที่เดินตรงเข้ามาหาอัยการหนุ่มด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เขายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้รณภพด้วยมือที่สั่นเทา "ท่านอัยการครับ... มีหลักฐานชิ้นใหม่เพิ่งถูกส่งมาที่ห้องเก็บของกลาง โดยที่ไม่ระบุที่มาครับ" รณภพรับซองนั้นมา มือของเขาแกะมันออกอย่างใจเย็นขณะที่ธันวายืนกอดอกมองด้วยความสนใจ เขาหยิบแผ่นกระดาษภาพถ่ายใบหนึ่งออกมา—มันเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดในมุมที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน ในนั้นเผยให้เห็นบุคคลที่สามที่กำลังยืนอยู่ในเงามืดของที่เกิดเหตุ บุคคลที่สวมแหวนตราวงเดียวกับที่เขามักจะเห็นธันวาสวมอยู่เป็นประจำบนนิ้วนางข้างซ้าย รณภพชะงักไป ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เขากวาดสายตามองไปยังมือของธันวาที่วางพาดอยู่บนโต๊ะทันที แหวนวงนั้น... ในภาพถ่ายและบนนิ้วมือของชายตรงหน้าคือสิ่งเดียวกัน ธันวาเห็นปฏิกิริยาของรณภพ เขาลดมือลงช้าๆ พลางหุบยิ้มกวนประสาทนั้นทิ้งไป เปลี่ยนเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความนัยยะบางอย่างที่ไม่สามารถคาดเดาได้ "ดูเหมือนว่านัดแรกวันนี้ จะมีเรื่องสนุกให้เราได้เล่นกันยาวกว่าที่คิดนะครับ... ท่านอัยการ" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดและแสงสว่างของโชคชะตานี้ครับ ไฟเยอร์บลัดจะรอนำพาพวกท่านไปสู่ตอนต่อไปนะครับ