ร่องรอยในแฟ้มคดี

“คุณคิดว่าหมึกสีน้ำเงินกับสีดำบนเอกสารชุดนี้ มันต่างกันแค่เฉดสีหรือครับ... คุณธันวา” รณภพเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องทำงานอัยการ กลิ่นกระดาษเก่าและกาแฟที่เย็นชืดไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากแฟ้มคดีหนาเตอะในมือ สายตาคมกริบดุจมีดผ่าตัดยังคงกวาดมองไปที่บรรทัดสุดท้ายของสำนวนส่งตัวผู้ต้องหา ธันวาที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขาวางปากกาหมึกซึมราคาแพงลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก เสียงกระทบของมันหนักแน่นและมั่นคงราวกับจังหวะหัวใจที่ถูกฝึกมาอย่างดี ชายหนุ่มในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบกริบเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “ในสายตาของอัยการรณภพ ทุกอย่างดูเหมือนจะมีนัยยะแอบแฝงไปเสียหมดเลยนะครับ” ธันวาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางประสานมือไว้บนตัก “แต่สำหรับทนายความอย่างผม ถ้าเนื้อหาข้างในมันถูกต้องตามตัวบทกฎหมาย สีของหมึกก็เป็นเพียงแค่รสนิยมส่วนบุคคลเท่านั้นเองครับ” รณภพเงยหน้าขึ้น สบสายตาอีกฝ่ายด้วยความนิ่งเฉยที่สั่นคลอนหัวใจคนมอง เขาค่อยๆ เลื่อนแฟ้มคดีไปตรงกลางโต๊ะ นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่จุดหนึ่งบนบันทึกถ้อยคำพยาน “รสนิยมที่ว่า... บังเอิญไปโผล่อยู่ในหน้าที่มีการแก้ไขลายเซ็นของผู้ต้องหาพอดีเลยนะครับ” ความเงียบเข้าครอบงำชั่วขณะ ธันวาหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาของเขาเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความระแวดระวังแบบนักล่าที่พบกับกับดักโดยไม่คาดคิด รณภพไม่ปล่อยให้จังหวะทิ้งห่าง เขาโน้มตัวไปข้างหน้าจนระยะห่างระหว่างเขากับธันวาเหลือเพียงไม่กี่คืบ “คุณรู้อยู่เต็มอกว่านี่ไม่ใช่เรื่องรสนิยม การแก้ไขบันทึกคำให้การในขณะที่สำนวนอยู่ในมือทนายความ คือความพยายามบิดเบือนข้อเท็จจริง... หรือคุณจะบอกผมว่า นี่เป็นหนึ่งใน ‘กลเม็ด’ ที่ทำให้คุณไม่เคยแพ้คดีเลยสักครั้งในรอบสามปีที่ผ่านมา” “ถ้าผมจะตอบว่าผมแค่ทำหน้าที่ของผมให้ดีที่สุด คุณจะเชื่อไหมครับ?” ธันวากระซิบ น้ำเสียงทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยแรงดึงดูดที่อันตราย เขายื่นมือออกไปแตะขอบแฟ้มเบาๆ ปลายนิ้วสัมผัสกับนิ้วของรณภพเพียงชั่ววินาที ก่อนจะลากมันผ่านเอกสารแผ่นนั้นอย่างเชื่องช้า “กฎหมายไม่ได้เขียนไว้เพื่อความยุติธรรมเสมอไปหรอกครับรณภพ มันถูกเขียนไว้เพื่อเป็นเครื่องมือ... ใครรู้จักใช้เครื่องมือได้เก่งกว่า คนนั้นก็ชนะ” “แต่เครื่องมือที่เปื้อนเลือด... สักวันมันก็จะบาดมือคนถือเองนะครับ” รณภพโต้กลับทันควัน ดวงตาของเขาฉายแวววูบไหวเมื่อนึกถึงอดีตที่พ่อของเขาต้องจบสิ้นลงเพราะ ‘เครื่องมือ’ เหล่านี้ ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ดูหม่นเศร้าแต่ท้าทาย “ถ้าต้องแลกด้วยการบาดเจ็บ เพื่อให้ลูกความของผมรอดพ้นจากนรกที่คนอย่างคุณหยิบยื่นให้ ผมก็ยินดีจะแลกครับ” รณภพกัดฟันแน่น เขาหยิบปากกาแดงขึ้นมาขีดคร่อมลงบนบรรทัดที่ผิดปกติอย่างรุนแรง “ผมจะรายงานเรื่องนี้ต่ออธิบดีอัยการ และถ้าหากพิสูจน์ได้ว่าคุณจงใจปลอมแปลงเอกสาร... ใบอนุญาตว่าความของคุณจะไม่มีค่าอะไรเลยนอกจากกระดาษเช็ดเท้า” ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความเงียบสงัดในห้องทำงานดูเหมือนจะบีบคั้นมากขึ้นทุกขณะ เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างหลังรณภพ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นควันบุหรี่จางๆ ของทนายความหนุ่มทำให้อัยการหนุ่มต้องเกร็งกล้ามเนื้อไหล่โดยสัญชาตญาณ มือของธันวาเอื้อมมาหยิบแฟ้มคดีคืนไป แต่เขายังไม่ถอยออกไปไหน “คุณเก่งมากที่หาเจอ รณภพ... แต่คุณลืมคิดไปหรือเปล่าว่า ทำไมผมถึงกล้าส่งเอกสารชุดนี้ให้คุณตั้งแต่วันแรก?” รณภพชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อธันวาก้มลงมากระซิบที่ข้างหู เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก “เพราะหน้าเอกสารที่คุณกำลังจ้องจะฟ้องร้องผมน่ะ... มันคือสำเนาที่ผมเตรียมไว้ให้คน ‘โง่’ ได้เห็น แต่ถ้าคุณอยากจะเห็นของจริง... ลองกลับไปเปิด ‘ลิ้นชักชั้นล่างสุด’ ในโต๊ะทำงานของคุณดูนะครับ” ธันวาผละออกไปทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่หนักอึ้ง รณภพรีบดึงลิ้นชักออกทันทีที่เสียงฝีเท้าของทนายหนุ่มลับหายไปจากหน้าประตู ภายในนั้น... นอกจากปืนพกกระบอกเก่าที่เขาเก็บไว้เป็นเครื่องเตือนใจถึงความผิดพลาดของพ่อแล้ว ยังมีซองจดหมายสีน้ำตาลใบหนึ่งวางทับอยู่ เขาแกะมันออกด้วยมือที่สั่นเทา ข้างในไม่ใช่เอกสารคดี... แต่มันคือรูปถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งถูกอัดมาใหม่ เป็นภาพของรณภพในค่ำคืนที่เขากำลังยืนอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน พร้อมกับข้อความที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตา... *‘ความยุติธรรมที่คุณยึดถือ มันอาจจะซ่อนความจริงที่น่าสะอิดสะเอียนกว่าที่คุณคิดไว้เยอะ... ท่านอัยการ’* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความซับซ้อนของตัวละครในบทนี้กับไฟเยอร์บลัดนะครับ