จัดการพวกปากหอยปากปู

"ปากเปราะขนาดนี้ ระวังลิ้นจะเน่าคาปากโดยไม่รู้ตัวนะคะ ป้าเฉิน" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความเยียบเย็นดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศหน้าบ้านหลังน้อยที่ตอนนี้กลายเป็นจุดรวมสายตาของชาวบ้านนับสิบชีวิต หลินว่านจินกอดอกมองสตรีวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่กำลังยืนเท้าสะเอวแhดเสียงนินทาออกรส แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากระทบเรือนร่างระหงในชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีสะอาดตา ตัดกับภาพลักษณ์สะใภ้ขี้เกียจในอดีตที่พวกเขากล่าวขวัญถึงอย่างสิ้นเชิง ป้าเฉินสะดุ้งโหยงเมื่อถูกตอกกลับกลางวงล้อม ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ก่อนจะแค่น "นัง... นังว่านจิน! แกกล้าดียังไงมาแช่งฉัน หา! เด็กกะפoอย่างแกคิดว่าแต่งเข้าตระกูลลู่แล้วจะทำตัวกร่างเหรอ ใครๆ เขาก็รู้กันทั้งหมู่บ้านว่าแกมันสำส่อน ผลาญเงินผัวจนบ้านแทบแตก แถมยังเนรคุณแม่สามีอีกต่างหาก หน้าด้านหน้าทนนัก!" คำพูดสาดเสียเทเสียถูกพ่นออกมาอย่างไร้ยางอาย ชาวบ้านรอบข้างเริ่มส่งเสียงซุบซิบ บางคนมองด้วยสายตาสมเพช บางคนรอสมน้ำหน้า ทว่าว่านจินกลับไม่แม้แต่จะกระพริบตา ความโกรธเคืองในใจถูกแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบอันน่ากลัว เธอหยิบแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากอกเสื้อ ชูขึ้นให้ทุกคนได้เห็นลายลักษณ์อักษรที่ประทับตราประทับทางการอย่างชัดเจน "จะพูดอะไรระวังคำพูดหน่อยนะคะ ป้าเฉิน... นี่คือหนังสือรับรองความประพฤติและใบยืนยันสิทธิ์ความเป็นเจ้าของที่ดินและทรัพย์สินจากทางการอำเภอ ทุกคำที่ป้าพูดใส่ร้ายฉันเมื่อครู่ บิดเบือนความจริง สร้างความเสียหายต่อชื่อเสียง มีโทษปรับไม่เกินห้าสิบตำลึงเงิน และจำคุกสามเดือน... ฉันบันทึกเสียงและมีพยานยืนยันครบถ้วนแล้วค่ะ" รอยยิ้มหวานหยดที่มุมปากของว่านจินทำเอาป้าเฉินหน้าซีดเผือด สีหน้าที่เคยหยิ่งผยองหดหายเหลือเพียงความตื่นตระหนก ร่างท้วมเริ่มสั่นเทาเมื่อเห็นว่าหลานสาวจอมเจ้าเล่ห์คนนี้ไม่ได้มาเล่นๆ "แก... แกกล้าฟ้องฉันเหรอ!" ป้าเฉินเสียงสั่น "ทำไมจะไมกล้าล่ะคะ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง ลู่เฉิงฟว่าก้าวเท้ายาวๆ ออกมาจากแปลงเกษตร ร่างกายกำยำในชุดทหารปลดประจำการแผ่ไอสังหารอ่อนๆ ออกมาจนทุกคนต้องถอยกรูด ดวงตาคมกริบกวาดมองกลุ่มชาวบ้านที่ยืนมุงอย่างเฉียบขาด ก่อนจะเดินมาโอบไหล่บางของภรรยาไว้ด้วยความทะนุถนอม "เมียผมทำมาหากินสุจริต ไม่เคยเบียดเบียนใคร ใครที่บังคับขู่เข็ญหรือปล่อยข่าวใส่ร้าย เตรียมตัวรับหมายศาลจากผมได้เลย... ผมมีทนายความประจำกองทัพที่ว่างงานอยู่พอดี" คำขู่จากอดีตนายทหารผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดทำให้วงล้อมแตกฮือในพริบตา ป้าเฉินขาอ่อนยวบทรุดลงไปกองกับพื้น ปากสั่นพับๆ พูดไม่ออกสักคำ ว่านจินปรายตามองคู่กรณีด้วยความสมเพช ก่อนจะหันมาซבוษซบกับอกแกร่งของสามีที่ก้มลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ "เหนื่อยไหมครับคนเก่ง เดี๋ยวผมพาเข้าไปพักในบ้านนะ" "ยังไม่เหนื่อยหรอกค่ะ แต่ตอนนี้... ฉันกำลังคิดถึงกลิ่นหอมของโรลครีมสดรสสตรอว์เบอร์รีที่เราอบไว้ในมิติลับเมื่อคืนจังเลยนะคะ" ว่านจินเงยหน้าขึ้นยิ้มพราย ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน ลู่เฉิงฟว่าหัวเราะในลำคออย่างตามใจ "งั้นเดี๋ยวผมช่วยยกออกมาเสิร์ฟให้คุณเองครับ" ทว่า ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเท้าเข้าบ้านนั้นเอง เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับร่างของบุรุษในชุดผ้าแพรหรูหราผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อมองหน้าหลินว่านจินราวกับเห็นผีสาง "คุณหนูหลิน! แย่แล้วขอรับ... สินค้าล็อตใหม่ที่ท่านฝากขายในเมืองหลวง ถูกราชสำนักเหมาซื้อเกลี้ยงหมดในพริบตาเดียว และตอนนี้... องค์รัชทายาทเสด็จมาประทับรอพบท่านอยู่ที่หน้าหมู่บ้านแล้วขอรับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" เสมอมานะคะ!