แขกไม่ได้รับเชิญ

กลิ่นอายความชื้นของดินหลังฝนตกยังไม่ทันจางหายดี เสียงย่ำเท้าหนักแน่นของรองเท้าหนังบู๊ตก็ดังขึ้นก้องกังวานที่หน้าชานบ้าน รินรดาชะงักมือจากการขัดกระบะเพาะกล้าสายพันธุ์ใหม่ ปลายเลิฟเลียบเนียนของเธอยังคงเปื้อนคราบดินสีน้ำตาลอ่อน แต่ดวงตาคู่คมกลับตวัดมองไปยังผู้มาเยือนอย่างไม่เกรงกลัว บนระเบียงไม้สักเก่าคร่ำคร่า ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูปกำลังก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงแดดยามสายจนมองไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่วิศวกรหนุ่มผู้นี้ไม่เคยมาเยือนถิ่นของเธอด้วยความบังเอิญ... และในมือของเขาเวลานี้ คือม้วนกระดาษสีขาวขนาดใหญ่ที่ถูกพับเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ “คุณรินรดาค่ะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่มั่นคงจนน่าหมั่นไส้ “ผมเกรงว่าสิ่งที่คุณกำลังลงแรงปลูกฝังลงไปบนผืนดินตรงนี้ อาจจะต้องถูกรื้อถอนทิ้งภายในสิ้นเดือนหน้า” รินรดาไม่แม้แต่จะลุกขึ้นยืน เธอยังคงนั่งยองๆ อยู่กับพื้น ดึงผ้าเช็ดมือผืนเล็กมาเช็ดคราบดินออกทีละนิ้วอย่างใจเย็น ราวกับว่าคำขู่ของบุรุษตรงหน้าไม่มีค่ามากกว่าเสียงแมลงหวี่แมลงวัน “อ้อ... คุณอคินนี่เองค่ะ ลมอะไรหอบลมเพลมพัดวิศวกรผู้ทรงเกียรติแห่งกรมชลประทาน ให้มาเยือนบ้านนอกคอกนาซอมซ่ออย่างฉันได้ล่ะคะ หรือว่าแบบแปลนกระดาษในมือของคุณ มันทำให้คุณคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของชีวิตคนอื่นไปเสียแล้ว” อคินขยับแว่นตากรอบทองเล็กน้อย ดวงตาหลังเลนส์คมกริบมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้า ตั้งแต่ปลายเท้าที่เปื้อนโคลนขึ้นมาถึงเรือนร่างระหงที่สวมเสื้อผ้าเรียบง่ายแต่กลับส่งเสริมให้เธอดูโดดเด่นอย่างประหลาด เขาคลายม้วนกระดาษในมือออก เผยให้เห็นเส้นสายสีดำบนแผ่นพิมพ์เขียวที่ตีพิมพ์สัญลักษณ์ทางวิศวกรรมไว้อย่างชัดเจน “โครงการสร้างเขื่อนกักเก็บน้ำอเนกประสงค์ผ่านพื้นที่ตรงนี้โดยชอบธรรมค่ะ” อคินก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกลิ่นกระดาษและน้ำหมึกพิมพ์โชยเข้าจมูก “มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัว แต่มันคือผลประโยชน์ของคนหมู่มาก แบบแปลนนี้ได้รับการอนุมัติจากส่วนกลางแล้ว ที่ดินแปลงนี้... รวมถึงแปลงเกษตรที่คุณเพิ่งปรับปรุงดินใหม่ จะต้องถูกเวนคืนเพื่อใช้เป็นทางผ่านของอุโมงค์ผันน้ำ” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เจือไปด้วยความเย้ยหยันจนอคินต้องขมวดคิ้ว เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขาอยู่หลายช่วงตัว แต่รัศมีและแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลยแม้แต่น้อย “อุโมงค์ผันน้ำเหรอคะ?” รินรดาเดินเข้าไปประชิดตัวเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจ กลิ่นดินจางๆ จากตัวเธอปะทะเข้ากับกลิ่นกายของชายหนุ่ม “คุณอคินคะ... คุณเอาไม้บรรทัดมาวัดความกว้างยาวของผืนแผ่นดิน แต่คุณเคยใช้หัวใจวัดความตั้งใจของคนที่นี่บ้างไหมคะ? ที่ดินแปลงนี้บรรพบุรุษของฉัน... อ๊ะ ไม่สิ หยาดเหงื่อแรงงานของฉันกำลังเปลี่ยนมันให้กลายเป็นทองคำ คุณบอกว่ามันจะถูกเวนคืน งั้นก็ลองประกาศชื่อฉันในราชกิจจานุเบกษาดูสิคะ ว่าฉันจะยอมก้มหัวให้เอกสารแผ่นเดียวของคุณไหม” อคินนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกวาดมองใบหน้างามที่รั้นและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ แม้ในยามที่เธอโกรธ เธอกลับมีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดสายตาเขาไว้อย่างไม่อาจปฏิเสธ ปกติแล้วเขาคือนักวางผังเมืองผู้ยึดมั่นในกฎระเบียบและตัวเลข ไม่เคยมีใครกล้าท้าทายอำนาจทางกฎหมายในมือของเขาด้วยแววตาที่ท้าทายและดุดันเช่นนี้ “คุณกำลังเล่นกับไฟนะคะ รินรดา” อคินกระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าโน้มลงมาใกล้เธอเล็กน้อยเพื่อกดดัน “การต่อต้านโครงการหลวง เท่ากับการเอาอนาคตของคุณเองไปแขวนไว้บนเส้นด้าย” “ถ้าไฟดวงนี้มันจะเผาพวกหน้าเนื้อใจเสือที่คอยแต่จะฮุบสมบัติของชาวบ้านให้เป็นจุล...” รินรดายิ้มหวาน หยาดเหงื่อผุดพรายบนขมับของเธอแต่รอยยิ้มนั้นกลับเย็นเยียบ “ฉันก็ยินดีจะเป็นคนจุดไฟเผามันให้ราบคาบไปข้างหนึ่งเลยค่ะ!” บรรยากาศบนชานบ้านระอุขึ้นด้วยแรงปะทะทางคารม จนกระทั่งเสียงฝีเท้าอีกคู่ดังแทรกขึ้นมาทางบันไดบ้าน... “พี่รินครับ! แย่แล้วล่ะครับ!” เด็กหนุ่มผู้ช่วยในฟาร์มวิ่งหน้าตาตื่นขึ้นมา มือถือตะกร้าหวายที่บรรจุผลผลิตล็อตแรกไว้จนเต็ม “สินค้าที่เราส่งไปประมูลในตลาดมืด... เอ่อ... ตอนนี้มีคนกลุ่มใหญ่กำลังล้อมรั้วฟาร์มของเราไว้แล้วครับ พวกเขาบอกว่าต้องการซื้อ 'สมุนไพรทองคำ' ในราคาสองเท่า แต่... แต่ว่า...” รินรดากะพริบตาช้าๆ ละสายตาจากวิศวกรหนุ่มตรงหน้า เอ่ยถามเสียงเรียบ “แต่อะไรคะ?” “แต่คนที่ยืนอยู่หัวแถว... คือคุณแม่ของคุณ ที่พกโฉนดที่ดินตัวจริงมาพร้อมกับตำรวจตระเวนชายแดนสามนายครับ!” อคินหันขวับไปมองทางบันไดทันที ขณะที่รินรดากลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ลึกล้ำและอันตรายยิ่งกว่าเดิม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางในไร่ดินกลิ่นทองนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ